บททั้งหมดของ กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) nc 25+: บทที่ 51 - บทที่ 60

“ไปสิ ผมก็ไม่ได้เข้าวัดนานแล้วเหมือนกัน”          “ไปแต่งตัวกันค่ะ”          แล้วสองสามีภรรยาที่อยู่กินด้วยกันมาจนลูกโตเป็นหนุ่ม เป็นสาว และอีกไม่นานจะเป็นคุณตา คุณยายกันแล้ว เพราะตอนนี้ลูกสาวคนเล็กท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีแล้ว           จตุรภูชนอนกลิ้งไปมาบนเตียงกว้างที่คอนโดของตัวเอง ไม่ยอมกลับไปบ้าน เขายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ หัวใจของเขามันกำลังสับสน เขาควรไปพบจิตแพทย์อีกครั้ง และก็รีบดีดตัวลุกขึ้นอาบน้ำอีกครั้งเพื่อแต่งตัวแล้วโทรนัดจิตแพทย์ที่ตัวเองพบครั้งก่อน และการนัดพบจิตแพทย์นอกสถานที่นอกจากโรงพยาบาลก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนระดับเขา          ชายหนุ่มนัดจิตแพทย์สาวมายังร้านกาแฟใกล้ๆ คอนโดของตัวเองและโชคดีที่จิตแพทย์สาวก็พักอยู่ใกล้ๆ กับคอนโดของตัวเอง เมื่อมาถึงที่นัดหมายเขาก็สั่งกาแฟหนึ่งแก้ว และสั่งให้กับจิตแพทย์สาวท

“ไงวะ ได้รูปเด็ดๆ บ้างไหม”คนเป็นหัวหน้าเอ่ยถามลูกน้องนักข่าวสำนักข่าวเดียวกันกับตัวเอง พอดีวันนี้นัดกันออกมาคุยงานแล้วเผอิญเจอไฮโซดังจตุรภูชกับหญิงสาวแปลกหน้า และที่แปลกคือผู้หญิงคนนั้นสวยแต่งตัวเรียบร้อยไม่ได้เผ็ดร้อนเหมือนที่เคยเจอมา และแน่นอนข่าวนี้ต้องขายได้และดังแน่นอนพรุ่งนี้เช้า ก็จตุรภูชนั้นเป็นหนุ่มหล่อหน้าหวานที่เหล่าสาวๆ ต้องการจะเข้าหาและครอบครองหัวใจ และมีธิปกอีกคนที่ไม่แพ้กันฝ่ายนั้นดุดันเข้มขรึมสะกดสายตาทุกคู่ที่ได้สบตาของเขา และแน่นอนว่าทั้งสองไม่ถูกกัน เจอกันที่ไหนเละที่นั้น แต่แปลกงานเปิดตัวงานสินค้าแปรรูปที่จัดบูธที่เดอะมอลล์บางกะปิทั้งสองไม่ได้ทะเลาะมีเรื่องกันอย่างที่คิดไว้ แปลกแต่ก็นะงานนี้งานใหญ่นักข่าวมาเยอะแถมนายใหญ่ๆ ก็มากันเยอะทั้งสองเลยไม่สร้างเรื่องขึ้นก็เป็นได้          “อย่าหวงเลยลูกพี่ เรื่องถ่ายรูปไว้ใจผม”          “ดีมาก โชคดีเป็นบ้าได้ข่าวของไฮโซหน้าหวานไปขึ้นข่าว”     

วันหยุดสำหรับธิปกเป็นอะไรที่น่าเบื่อ แต่พอได้มีเรื่องของจตุรภูชแทรกแซงเข้ามาในความรู้สึกความน่าเบื่อที่เคยมีก็เปลี่ยนไปเป็นความตื่นเต้น ลุ้นทุกครั้งที่กดโทรหาอีกฝ่าย ลุ้นทุกครั้งที่ส่งไลน์ไปว่าจะอ่านและจะตอบกลับมาไหม ถึงจะรู้ว่าจะได้รับแต่ความเงียบตอบกลับมา แต่เขาก็ยังอยากทำแบบนี้ เพราะมันคือความสุขที่ได้ยั่วอารมณ์โกรธของหนุ่มหน้าหวาน และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่อยากไปเที่ยวผับ หรือไปหาสาวๆ ที่ไหนอีกเลย แม้ว่าพวกหล่อนๆ จะโทรหา จะนัดเขาก็ปฏิเสธไปหมด เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายและความต้องการของตัวเองที่มีต่อพวกหล่อนๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เฝ้าปรารถนาจะได้ใกล้ชิดและครอบครองในตอนนี้          การนอนอ่านหนังสือผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเวลาผ่านมาจนถึงเวลาใกล้มื้ออาหารเย็นเขาก็ถือหนังสือกลับเข้าไปในบ้าน พอเข้ามาในบ้านก็เห็นน้องสาว แม่ และพ่อนั่งพูดคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น และตอนนี้สายตาของทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขา ธิปกรับรู้ได้ถึงสายที่มีแต่คำถามมากมาย เขาแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช่วันนี้เขาไม่ได้เข้ามาทานมื้อกลางว

ปากหนาเม้นแน่นเมื่ออ่านหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดของวันนี้ แต่ก็พยายามแสร้งยิ้มไม่รู้สึกกับเนื้อหาของข่าวและรูปในข่าวที่เห็นก่อนหน้านี้ ธิปกพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดในมื้อเช้าวันนี้ และแน่นอนว่าข่าวที่เห็นทำให้เขาทานข้าวไม่ลง เพราะในอกนั้นมันกำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะ อยากจะหายตัวไปจัดการสั่งสอนจตุรภูชซะเดียวนี้ให้ได้เลย“ไม่อร่อยเหรอลูก” ศจีถามลูกชายเมื่อเห็นว่าทานไปแค่สองคำเอง“อร่อยครับแม่”“อร่อยแล้วทำไมไม่กินเยอะๆ ล่ะคะพี่ปก” เป็นน้องสาวจอมจุ้นเองที่เอ่ย“ไม่ค่อยหิวน่ะ”“แปลกนะไม่ค่อยหิว ปกติแล้วปกจะกินเยอะมากไม่ว่าจะหิวหรือไม่หิว และยิ่งเป็นโจ๊กไก่เด้งพิเศษเครื่องในแบบนี้ปกจะกินเยอะมาก แต่วันนี้กลับกินแค่ไม่กี่คำ” ศักดิ์ชายพูดเหมือนไม่มีอะไร แต่ว่าคำพูดของเขาทุกคำนั้นเน้นย้ำชัดถ้อยทุกคำเพื่อให้ลูกชายรู้ตัวว่าตอนนี้ทำตัวแปลกจากเมื่อก่อนมากแค่ไหน“ผมขอตัวนะครับ” ธิปกไม่ได้พูดอะไรต่อแต่คว้าแก้วน้ำมาดื่มแล้วเอ่ยขอตัวลุกขึ้นเดินลงส้นเท้าหนักๆ ออกไปจากห้องรับป

“พ่อว่าจะชวนไปตลาดน้ำดำเนินสะดวก ไม่ได้ไปนานแล้ว อยากไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ และขนมไทยที่นั่น”          “ไปสิครับ แค่ราชบุรีเอง ผมขับรถเองไม่ต้องให้คนขับรถหรอก วันนี้วันหยุดด้วย”          “อือ งั้นกินข้าวอิ่มก็ไปกันเลย พ่ออยากไปเปิดหูเปิดตา อีกอย่างเราสองคนพ่อลูกไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้วด้วย”          “ครับ”          “รีบกินเถอะ ถ้าออกสายกว่าจะถึงตลาดก็ไม่ใช่สิบยี่สิบนาที ใช้เวลาก็เกือบสองชั่วโมงเผื่อรถติดขาออกจากกรุงเทพฯ”          “ครับผม พ่อก็กินเยอะๆ ล่ะครับ”บอกคนเป็นพ่อก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต้มปลาตรงหน้าตัวเอง และเขาก็ต้องเขี่ยขิงอ่อนออกจากชามข้าวต้มและตักออกจากชามเมื่อเด็กรับใช้เผลอใส่ลงไป เขาไม่ชอบขิงแม้ว่ากลิ่นมันจะหอมก็ตามแต่เขาไม่ชอบทาน แ