บททั้งหมดของ กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) nc 25+: บทที่ 41 - บทที่ 50

          “ถ้าพ่อจะคุยเรื่องคุณวิชัยผมบอกเลยว่าไม่มีอะไรอธิบายครับ”          “พ่อรู้ว่าปกโกรธ แต่ลูก...”          “ไม่ครับพ่อ ตอนนี้บริษัทเป็นของผม ผมเป็นประธาน พ่อเกษียณตัวเองแล้วก็ปล่อยให้ผมจัดการเถอะครับ ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่ อีกอย่างเขาทำตัวเองเองครับ”          “แต่...”          “ไม่มีแต่ครับ ผมเหนื่อยผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ และผมหวังว่าตอนลงมาทานมื้อเย็นพ่อจะไม่พูดเรื่องนี้อีกนะครับ”พูดจบเขาก็เดินลงส้นเท้าหนักๆ ไปทันที ส่วนศักดิ์ชายได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจแรงๆ และเข้าใจดีว่าธิปกเองก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่จำเป็นต้องทำเพราะวิชัยทำผิดจริงๆ และธิปกก็พูดถูกตอนนี้เขายกทุกอย่างให้ลายดูแลบริหารต่อแล้วเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นแค่พ่อแก่ๆ ที่กำลังจะมีหลานต

“มึงยะ...อะ อื้อ”          แล้วเสียงของจตุรภูชก็กลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อปากหนาของธิปกบดลงมาหาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเรียวลิ้นสากของมันก็สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขา จากตอนแรกพยายามดิ้นขัดขืนแต่แล้วเขาก็พ่ายแพ้ต่อความปรารถนาร้อนจูบตอบกลับไป พร้อมกับที่ปัสสาวะเสร็จพอดี และจังหวะนั้นเองธิปกที่ตัวใหญ่กว่าจึงยกร่างของจตุรภูชที่เล็กกว่าตัวเองเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับปิดล็อกประตูเรียบร้อย          “อ่ะ อื้อ หวานเป็นบ้าไอ้ภู กูขอในห้องน้ำนะไม่ไหว ตั้งแต่วันนั้นก็หลายอาทิตย์มึงรู้ไหมกูคิดถึงมึง อ่า”          “ยะ...อย่าทำนะไอ้ปก มึงจะบ้ารึไง ถ้ามึงจูบกกูอีกกูต่อยมึงแน่”          “ต่อยสิ แต่กูต้องได้มึงในห้องน้ำตอนนี้เดี๋ยวนี้ด้วย”          “ไอ้เวร! มึงอย่ามาทำแบบนี้นะ กูบอกแล้วไงกูไม

“พอดีผมท้องเสียน่ะครับ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว อ่อ คุณวิชาญอยู่ดูงานแทนผมด้วยนะ ผมจะกลับบ้านไปพักผ่อน” เขาโกหกกลับไป“ได้เลยครับ ว่าแต่คุณภูไม่เป็นอะไรแน่นะครับ ให้ผมพาไปหาหมอไหมครับ”“ไม่เป็นไรครับ คุณอยู่ที่งานเถอะ ผมดีขึ้นมากแล้ว แค่นี้นะผมจะกลับไปพักผ่อนแล้ว”พูดจบก็ตัดสายทิ้งแล้วเดินก้าวเท้ายาวๆ ไปยังทางออกเพื่อไปยังลานจอดรถที่ตัวเองจอดรถไว้ ตอนนี้จตุรภูชอยากกลับบ้านไปอาบน้ำ ไปอาบน้ำล้างคราบไคลและกลิ่นสาบของธิปกออกจากร่างกายให้เร็วที่สุด เขารังเกียจมัน เกลียดมัน และเกลียดตัวเองในตอนนี้ที่เผลอไผลสนุกนึกชอบไปกับสัมผัสของอีกฝ่าย และยิ่งไปกว่านั้นหัวใจก็ยังเต้นแรงผิดเวลาผิดจังหวะ ผิดทุกอย่างเวลาอยู่ใกล้ธิปกในตอนนี้ นวลจันทร์มองหน้าท่านประธานของตัวเองที่กลับเข้ามาในงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ซึ่งต่างจากก่อนหน้านี้ที่เรียบตึงไม่รับแขก แต่ตอนนี้กับพูดคุยกับลูกค้าที่แวะชมเข้ามาในบูธของมงคลวิเศษ และยังพาลูกค้าเดินชมบูธอีกด้วย มันแปลก แปลกจนหล่อนปรับอารมณ์ไม่ทันตามท่านประธานของนาง  

          “ปกเป็นอะไรรึเปล่าลูก” ศจีถามอย่างเป็นห่วง กลัวว่าลูกชายจะเป็นบ้าเพราะช่วงนี้ทำงานหนักเหลือเกิน          “ไม่นี่ครับแม่ ว่าแต่เรียกพี่มีอะไรยัยมา” ตอบคนเป็นแม่และถามน้องสาวกลับ          “ก็เห็นเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านผิดวิสัยของพี่มาเลยเรียกเฉยๆ ใช่ไหมคะแม่ พ่อ” พ่อถามแนวร่วมตัวเอง          “อือ” สองสามีพยักหน้าครางตอบลูกสาวพร้อมกัน          “คิดมากไปเองรึเปล่า พี่ก็ปกติดีไม่เห็นมีอะไรเลย” ธิปกตอบพร้อมกับเบนสายตามองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นไม่สบตาใคร          “เหรอคะ ผิดปกติมาก พี่ปกเคยเดินร้องเพลงที่ไหน และเนี่ยยิ้มหน้าบาน มีความรักรึเปล่าคะ กับใคร ที่ไหน เมื่อไหร่ บอกมากับพ่อและแม่มาเลยนะคะ” ธีมาคาดคั้น

          ไลน์!          ไลน์!          ไลน์!          เสียงข้อความของไลน์ดังแจ้งเตือนปลุกแต่เช้ามืด จตุรภูชขมวดคิ้วหน้ากับหมอนที่นอนฟุบหน้าซุกอยู่แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงมาเปิดดูว่าใครกันส่งไลน์มาแต่เช้า พอเห็นว่าเป็นชื่อใครก็ต้องขยับตัวพลิกลุกขึ้นทันที แล้วขยี้ตาแรงๆ มองหน้าจออีกครั้งอ่านชื่อไลน์และข้อความที่เปิดอ่านอีกครั้ง          “ไอ้ปก! ”          มือที่จับโทรศัพท์อยู่สั่นเทาด้วยความตกใจและโกรธคนที่ส่งข้อความมาปลุกเขา ยิ่งไม่อ่านข้อความก็ยิ่งส่งมาอีก จตุรภุชปิดเสียงแจ้งเตือนไม่อยากได้ยินเสียงและไม่อยากรับรู้เรื่องราวของอีกฝ่าย เข