All Chapters of กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) nc 25+: Chapter 61 - Chapter 70

กว่าจะกลับมาจากราชบุรีก็ดึกสามทุ่มกว่าแล้ว จตุรภูชก็ส่งอาหารของฝากที่ซื้อมาฝากเด็กรับใช้ คนสวน คนขับรถให้ไปแบ่งกัน และส่วนตัวเขาและพ่อนั่นแวะทานข้าวเย็นก่อนจะเข้ามาบ้านแล้ว และเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จส่งพ่อเข้าห้องนอนชายหนุ่มก็เดินไปยังห้องนอนตัวเอง พอปิดล็อกประตูห้องนอนก็เปิดไฟที่มุมประตูก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำเพื่อปลดเปลื้องชุดของตัวเองออก วันนี้เดินเที่ยวทั้งวันจนเหนียวเหนอะหนะ          “ร้อนกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว”อากาศวันนี้ร้อนเหลือเกิน ร้อนจนเสื้อของเขาเปียกเพราะเหงื่อทั้งวัน เมื่อร่างเปลือยไร้เสื้อผ้าที่ใส่วันนี้แล้วจึงเดินไปอยู่ใต้ฝักบัวแล้วบิดเปิดฝักบัวเพื่อให้น้ำเย็นๆ ไหลอาบชโลมกายของตัวเอง แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วชนกันเมื่อได้ยินเสียงกุกกักในห้องนอนของตัวเองจนต้องปิดฝักบัวแล้วดึงผ้าเช็ดตัวที่ห้อยแขนอยู่ใกล้มือมาพันรอบเอวสอบไว้หลวมๆ แล้วเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมาข้างนอกแล้วมองสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนของตัวเอง          “เสียงอะไรวะ หรือจะเป

ทั้งเกลียดทั้งอยากจะฆ่าคนเหนือร่าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้ตัวของเขาเองก็ร้อนรุ่มปรารถนามันเช่นกัน ร่างบางของจตุรภูชเคลื่อนไหวแอ่นยกเร่าเด้งขึ้นหาคนเหนือร่าง มือที่เคยทุบตีดันออกห่างก็เปลี่ยนเป็นตวัดกอดอย่างเลี่ยงไม่ได้ พร้อมกันนั้นปากหนาที่เคลื่อนมาบดจูบปากก็ต้องยอมรับว่าโหยหาเหลือเกินจนต้องจูบตอบกลับพร้อมดูดดันปลายลิ้นสากของตัวเองเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายเช่นกัน          “อ่า อื้อ”          “อืม หวานเหลือเกินไอ้ภู”          เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บดจูบกันหนักหน่วง มือสากของธิปกเคลื่อนไหวลูบไล้ไปตามผิวขาวนวลเนียนของคนตัวเล็กที่บิดเร่าแอ่นเด้งขึ้นหาอยู่ใต้ร่าง แล้วเคลื่อนปากหนาผละออกจากปากหนาสีระเรื่อของจตุรภูช ให้ตายสิปากมันหวานเป็นบ้าเลย ขนาดมีกลิ่นบุหรี่ติดอยู่ในปากและลมหายใจของมันเขาก็ยังชอบ          “อ่า ไม่ไหวแล้วไอ้ภู มึงจำไ

“อ่ะ อื้อ น่ารักเป็นบ้าไอ้ห่าภู อ่า รู้ตัวไหมเวลาที่มึงทำหน้าเสียวๆ พริ้มตาแบบนี้ โคตรน่ารัก กูชอบ”“กูเกลียดมึงให้ตายสิไอ้ปก อ่ะ อื้อ” แล้วเสียงทุกอย่างก็กลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อปากหนาจาบจ้วงของธิปกทาบทับบดเบียดพร้อมดุนดันเรียวลิ้นสากเข้ามาในโพรงปากของเขา และคนหน้าหวานก็จูบตอบกอดรัดคลึงเรียวลิ้นสากของอีกฝ่ายอย่างโต้ตอบ“อ่า อื้อ”พื้นพรมตอนนี้เป็นสนามรบร้อนไปเสียแล้ว เอวสอบของธิปกเคลื่อนมาบดเบียดเสียดสีถูไถไปมากับหน้าท้องของแข็งแรงของจตุรภูช และตอนนี้สิ่งที่อยากทำที่สุดคือสอดแทรกเข้าไปในความคับแน่นของมัน และยิ่งไปกว่านั้นอยากกระแทกเร่าแรงๆ ให้มันรู้จักหลาบจำว่าตอนนี้ร่างกายและหัวใจของมันเป็นของใคร “เสียวมากแค่ไหนไอ้ภู มึงเสียวมากแค่ไหน อ่า อืม” ปากหนาไล่ตวัดลิ้นเลียตามริมฝีปากหนาสีระเรื่อของคนใต้ร่างกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาได้สัมผัสรสชาติของน้ำหวานฉ่ำเย็นชื้นในโพรงปากของจตุรภูช เสียงสูดลมหายใจเข้าทางปากพร้อมกับแลกน้ำลายกันยิ่งทำให้เขาเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย“อือ ไอ้ปก อ่ะ อื้อ”

ธงรบมองหน้าลูกชายที่ดูเหนื่อยๆ ในเช้านี้ เหมือนคนอดหลับอดนอนมาทั้งคืนยังไงก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะเมื่อคืนนี้พอแยกตัวจากลูกชายก็อาบน้ำกินยาก่อนนอนแล้วก็หลับไปเลย ส่วนจตุรภูชตื่นในเช้านี้ไม่สดใสเอาซะเลย ร่างสูงโปร่งมาในชุดสูดสีดำในเช้านี้ และดีที่เสื้อผ้าที่แต่งมานั้นปกปิดสิ่งที่ไอ้ระยำธิปกฝากไว้ให้มิดสายตาของพ่อของเขาได้ และยิ่งไปกว่านั้นเรื่องเมื่อคืนนี้มันยังคงตามมาหลอกหลอนในเช้านี้ หากว่าห้องไม่เก็บเสียงไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็นยังไง ทุกคนในบ้านคงมารวมตัวกันที่หน้าห้องนอนของเขาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วก็เป็นได้ และเรื่องนี้ก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป“เมื่อคืนออกไปต่อข้างนอกรึไงภู” เสียงแหบห้าวตามวัยเอ่ยถามลูกชายพร้อมตักโจ๊กไก่ตรงหน้าเข้าปาก“ไม่ครับ ผมก็นอนที่บ้าน”“แล้วทำไมสีหน้าลูกดูไม่ดีเลยเช้านี้”“เพลียจากการขับรถเมื่อวานครับเลยทำให้ดูเพลียๆ นิดหน่อย” เขาโกหกพ่อและยกเรื่องขับรถพาท่านเที่ยวเมื่อวานมาอ้าง“อือ งั้นก็ทานเยอะๆ ล่ะเช้านี้ และเนี่ยจะไปเยอรมันกี่วันลูก&rdquo

กว่าจะกลับมาถึงบริษัทก็สิบโมงกว่าแล้ว พอมาถึงก็รีบขึ้นห้องทำงานไปเคลียร์เอกสารที่กองอยู่บนและเซ็นงบสำคัญให้วิชาญนำไปให้ฝ่ายการเงิน และการตลาด เพราะตอนบ่ายโมงเขาต้องเดินทางไปเยอรมันแล้ว และการเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้ไปแค่วันสองวันเหมือนตอนไปสิงคโปร์ แต่ครั้งนี้ไปหนึ่งอาทิตย์เลยเชียว“คุณวิชาญจัดการทุกอย่างที่สั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ” ถามทันทีเมื่อวิชาญเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่เขาสั่งให้ไปทำงานตามคำสั่งก่อนหน้านี้“ครับคุณภู”“ขอบคุณมาก มีเอกสารอะไรที่ผมต้องเคลียร์อีกไหม ถ้ามีก็เอามาเลย”“ไม่มีแล้วครับ”“กระเป๋าเดินทางกับเอกสารของผมอยู่ที่ไหนล่ะ” เพราะเมื่อคืนไม่มีเวลาจัดกระเป๋า วันนี้เลยให้เด็กที่บ้านจัดการให้“กำลังมาครับ”“เร่งหน่อยนะคุณวิชาญ เดี๋ยวจะไปถึงสนามบินช้า รถยิ่งค่อยติดด้วย”“ครับ” แล้ววิชาญก็ต่อสายหาคนขับรถที่กำลังนำกระเป๋าเดินทางของรองประธานมาส่งทันที และระหว่างรอจตุรภูชก็จัดการอ่านเอกสารตรงหน้าว่ามีต