All Chapters of 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Chapter 1 - Chapter 10

จวบจนเพลาตะวันตรงหัว เสิ่นจงเล่อก็ลงมาจากภูเขา เขาเข้าไปเก็บของป่าบนภูเขาเมื่อสองวันก่อน วันนี้ได้เวลาลงเขาแล้ว เขาแบกกระบุงที่เต็มไปด้วยของป่าหายาก มีของป่าหลายอย่างที่ขายได้ราคาดีโดยเฉพาะสมุนไพรป่า ในช่วงนี้เป็นช่วงที่เศรษฐกิจผ่อนปรนและชาวบ้านมีเสรีภาพในการค้าขายเสรีมากขึ้นกว่าเดิม เพราะเริ่มเข้าสู่การปฏิรูปประเทศให้ทันสมัยเมื่อเสิ่นตงหยางเดินเข้ามาในบริเวณบ้านก็เห็นว่าลูกๆ กำลังช่วยกันตากฟูกและผ้าห่มอยู่ “ทำไมมาตากผ้าอยู่ตรงนี้ล่ะ” เขาเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน“พ่อ” เสิ่นตงหยางกระโดดโลดเต้นแล้ววิ่งเข้าไปกอดขาพ่อด้วยความดีใจ เพราะว่าไม่เห็นหน้าพ่อมาตั้งสองวันสองคืนแล้ว คนเป็นพ่อลูบหัวลูกชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะมองไปที่ลูกชายคนเล็กอีกคนที่ยืนมองทั้งคู่ด้วยระยะไม่ใกล้ไม่ไกลด้วยสายตาที่คาดเดาได้ยากว่าเขารู้สึกอะไรอยู่“มานี่สิ หมิงหมิง มาให้พ่อกอดบ้าง ไม่คิดถึงพ่อหรืออย่างไร” เด็กน้อยพยักหน้าน้อยๆ ว่าเขาก็คิดถึงพ่อไม่ต่างจากพี่ชายเหมือนกัน ก่อนจะเดินเงอะงะ มาหาคนเป็นพ่อด้วยความเหนียมอายเสิ่นจงเล่อย่อตัวลงกอดลูกชายอันเป็นที่รักทั้งสองคนจนจมอก เด็กทั้งสองคือแก้วตาดวงใจข

ท่ามกลางเสียงทะเลาะกันดังอึงมี่ของบิดามารดาที่อยู่ในบ้าน ยังมีอีกเสียงหนึ่งลอยเข้าหูมาในเวลาไล่เลี่ยกัน...“โผละ!”เมื่อเสิ่นตงหยางแฝดพี่มองไปยังจุดกำเนิดเสียงนั้นก็เห็นว่ากระต่ายตัวสีน้ำตาลขนปุกปุยที่เขานำมันออกมาจากบ้าน นอนชักกระตุกหงึกหงึก อยู่บนพื้นดิน หัวกะโหลกของมันบุบบี้เพราะถูกของแข็งบางอย่างกระแทกใส่เต็มแรงมีเลือดสดๆ พร้อมกับมันสมองสีเหลืองผสมกับเศษสมองไหลออกมาปะปนกันเป็นภาพที่ชวนสยองและน่าสะอิดสะเอียน“โผละ!”มันแน่นิ่งไปแล้ว...เสิ่นตงหยางตกใจสุดขีดกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เพราะว่าแฝดน้องของเขานั่นเองคือคนที่กระทำการอุกอาจในครั้งนี้ ปกติเสิ่นตงหมิงจะเป็นคนอ่อนแอและอ่อนโยนมาก เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้ มือข้างหนึ่งของเขาถือก้อนหินลักษณะขรุขระขนาดเหมาะมือที่เต็มไปด้วยเลือดชโลมอยู่ เลือดบางส่วนของมันสาดกระเซ็นเข้าที่ใบหน้าของแฝดผู้น้องในจังหวะเดียวกับที่เขาทุ่มก้อนหินลงไปเต็มแรง“อาหมิงทำอะไย วางก้อนหินยงนะ!” แฝดพี่ใบหน้าตื่นตระหนก ขาวซีดเผือด แถมปากก็เริ่มสั่น ในขณะที่เสิ่นตงหมิงแฝดน้องกลับมีสีหน้าเรียบนิ่ง เขาค่อยๆ ลดแขนวางก้อนหินลงช้าๆ ตามคำสั่งของพี่ชายเสิ่น

“ฝ่ายตัวร้ายค่ะ เท่าที่เปิดดูผ่านๆ นะคะ คนร้ายเป็นฆาตกรต่อเนื่องมีแม่เป็นนางร้าย ส่วนจงเล่อเป็นพ่อของเด็กชายฝาแฝด แต่เขาก็ถือว่าเป็นพ่อที่ดีนะคะ แต่อวี้อิ๋งนี่สิเป็นแม่ที่ใจร้ายสุดๆ เธอเป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้ลูกชายกลายเป็นฆาตกรเลยล่ะค่ะ และอวี้อิ๋งก็คือเหยื่อคนแรกของเขา หลังจากนั้นเขาก็ออกล่าอีกหลายศพ”“ว้า นึกว่าจะได้อยู่ฝ่ายคนดีเสียอีก เนื้อเรื่องโหดเหมือนกันนะเนี่ย แต่เธอก็ยังนิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลย ขี้โกงแอบอ่านตอนจบมาก่อนใช่ไหม?” คนเป็นสามีหยอกเย้าอย่างไม่จริงจังนักด้วยรู้นิสัยของภรรยาดีเธอมักจะอ่านคร่าวๆ เพื่อให้รู้เรื่องราวสรุปโดยรวมและก็จะกลับมาอ่านอย่างจริงจังในภายหลัง ผู้เป็นสามีชะลอรถเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรเบื้องหน้าเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเมื่อเขาหยุดรถไม่นาน ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีแดง“ก็แค่เปิดอ่านผ่านๆ ไม่ได้เก็บรายละเอียดมาก ก็คนมันอยากรู้นี่นา” อวี้อิ๋งยิ้มให้สามีจนตาหยี ผ่านแยกไฟจราจรตรงนี้ไปก็จะถึงโรงพยาบาลแล้ว วันนี้เธอและสามีมีนัดตรวจสุขภาพอีกครั้งเพื่อเตรียมตัวในการตั้งครรภ์โดยใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วย ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ถ้ายังไม่หมดหวังเธอก็จะยังไม่ท

ทว่าตอนนี้มารดามีอาการแปลกไป แม่แทนตัวเองว่า “แม่” ด้วย ไม่ได้แทนตัวเองว่า “ฉัน” เหมือนเดิม“รีบนอนเสีย” เธอค่อยๆ ดันร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยนอนลงบนฟูกอีกครั้ง ส่วนคนน้องนั้นเธอไม่ได้ยินเสียงเขา คิดว่าคงหลับไปนานแล้ว หลินอวี้อิ๋งหาผ้าห่มในตู้เสื้อผ้ามาห่มให้เด็กทั้งสองคนอีกชั้นจนถึงคอเพราะอากาศคืนนี้มันหนาวมากจริงๆ ถึงผ้าห่มจะเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังให้ความอบอุ่นได้บ้าง จากนั้นเธอก็ถือตะเกียงนำทางเดินออกจากห้องนอนไปท่ามกลางความมืดสลัวมีเพียงแสงจันทร์ที่ทะลุผ่านช่องว่างเล็กๆ ของหน้าต่างที่ผุพังพร้อมทั้งหอบเอาไอเย็นของอากาศลอดผ่านเข้ามาได้ เมื่อหลินอวี้อิ๋งปรากฏตัวในห้องเก็บฟืนที่แสนอับชื้นแสงไฟจากตะเกียงที่ส่องนำทางก็สว่างวาบขึ้น“อาหมิง ทำไมแม่ใจดีกับพกเยา” เสิ่นตงหยางเอ่ยเสียงแผ่วขึ้นท่ามกลางความมืด เสิ่นตงหมิงที่คิดว่าหลับไปแล้วนั้นแท้จริงเขายังไม่หลับ เด็กน้อยให้คำตอบเพียงแค่ส่ายหน้า เพราะว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใดตอนนี้มารดาจึงเหมือนกลายเป็นคนละคนเมื่อส่องไฟตะเกียงเข้าไปใกล้ๆ หลินอวี้อิ๋งเห็นสามีนอนขดตัวอยู่บนเสื่อและมีฟูกบางปูทับอีกทีอยู่บนพื้นดินแข็งอันเย็นเยียบเขาขดตั

“ผมจะเข้าเมืองนะ มีงานซ่อมเครื่องจักรที่โรงงาน วันนี้คงได้ค่าจ้างมาเยอะ ไว้ผมจะซื้อเนื้อตอนกลับบ้านนะ” จริงด้วยเขารับจ้างในการซ่อมเครื่องจักรโรงงานเพราะว่ามีความรู้ทางด้านนี้ ซึ่งเกิดจากการครูพักลักจำมาจากบิดาที่เป็นนายช่างใหญ่ เมื่อได้ลองซ่อมบ่อยๆ เข้าก็เกิดความชำนาญเสิ่นจงเล่อลอบสังเกตใบหน้าเนียนไร้เครื่องสำอางแต้มแต่ง จากเดิมที่โบกไว้หนาราวกับโบกปูนซีเมนต์และแต้มแต่งใบหน้าด้วยสีสัน เล็บมือเล็บเท้าก็ต้องทาด้วยสีแดง การแต่งกายที่มักจะสวมกี่เพ้าสีฉูดฉาด มาวันนี้กลับผิดแผกไปเป็นตรงกันข้าม เธอสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายคอจีนกระดุมเฉียงสีฟ้าอมเทากับกางเกงขายาวผ้าลินินสีดำดูทะมัดทะแมง เขารู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมากตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากอุบัติเหตุเมื่อวันก่อนแต่ทว่ากลับรู้สึกชอบหลินอวี้อิ๋งคนนี้มากกว่าคนเดิมเสียอีก...จากบ้านในชนบทเข้าไปในเมืองราวสองกิโลเมตรเขาอาศัยเดินเท้าเข้าไปในเมือง ในยุคนี้ส่วนใหญ่ผู้คนก็มักจะใช้จักรยานในการสัญจร ส่วนรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ก็แทบจะนับคันได้ เธอก็รู้สึกเป็นห่วงเขาเหมือนกัน หากมีจักรยานใช้ก็คงจะทุ่นแรงของเขาไปได้เยอะทีเดียว“ที่รัก เดินทางดีๆ นะคะ”หลินอวี้อิ