Todos los capítulos de 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Capítulo 31 - Capítulo 40

ราวกับเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความเงียบงันคืบคลานเข้าปกคลุม เสิ่นจงเล่อมองเห็นดวงตาที่สั่นไหวระริกคู่งามนั้น เขารู้สึกละอายใจ เขามันเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ไม่เอาไหนปกป้องคนในครอบครัวไม่ได้อย่างที่เธอว่าจริงๆ นั่นแหละ“ผมขอโทษ...” เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป “ขอโทษจริงๆ” หลินอวี้อิ๋งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกระงับความอารณ์เกรี้ยวกราดของตัวเอง ตอนนี้สติของเธอขาดผึงแตกกระเจิง ให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและพูดคำไม่ดีออกไป เธอโยนไม้หน้าสามทิ้งไปแล้วก็เข้าไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้เด็กๆ แล้วก็ห่อพันร่างเล็กๆ ไว้ก่อนจะพาลูกๆ เข้าไปทำแผลในบ้านเด็กน้อยสองคนนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงหันมาทางเธอ หลินอวี้อิ๋งยาทาแก้ฟกช้ำบรรจงแต้มไปที่แขนเล็กๆ ของพวกเขาทีละคนแผ่วเบา เธอทำไปเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร“แม่คับ~” เสิ่นตงหยางเรียกมารดาเสียงแผ่วเบา “หยางหยางกับหมิงหมิงขอโต๊ด~” เด็กน้อยทั้งสองก้มหน้างุด เธอทำแผลที่หัวเข่าของแฝดพี่เสร็จก็นำผ้าปิดแผลมาปิดกันน้ำเอาไว้“แม่โกดหยางหยางหมิงหมิง...” เด็กน้อยพึมพำอีกเมื่อเห็นมารดาเอาแต่เงียบ ไม่ยอมพูดยอมจา“เฮ่อ!” เธอพรูลมหายใจออกมาหนักหน่วง “ใช่! แม่โกรธลูก โกร

“นี่ๆ อิ๋งอิ๋ง รู้สึกว่าจะมีคนทำขนมแบบเธอมาขายด้วยนะขายดีด้วยล่ะ แต่ฉันไม่เปลี่ยนใจไปร้านอื่นหรอกนะ ร้านเธอทำถูกใจฉันที่สุด เห็นว่าขายถูกกว่าร้านเธอด้วยนะ” ลูกค้าประจำที่รู้จักกันจนเป็นเพื่อนกันแล้วเธอคือหญิงสาวผู้ดีคนนั้นเจิ้งเยว่ผิงวันนี้มาพร้อมกับลูกชายเหวินฮั่นเช่นเคย“ร้านใครหรือคะ?” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย“เห็นว่าเป็นร้านภรรยาของผู้จัดการโรงงานอะไหล่รถยนต์น่ะ” เจิ้งเยว่ผิงเอ่ยตอบ“อ๋อ ใช่ป้าซือซือหรือเปล่าคะ?”“อืม นั่นแหละๆ”“ขอบคุณนะคะพี่ที่ยังอุดหนุนร้านฉัน พี่รู้ใช่ไหมว่าร้านฉันขายของคุณภาพน่ะ และฉันก็ขายราคาสมเหตุสมผลด้วย ฉันแถมไส้กะหล่ำปลีเห็ดหอมไส้ใหม่ของทางร้านเพิ่มให้หนึ่งชิ้นนะคะ” หลินอวี้อิ๋งมีลีลาและวาทศิลป์ในการพูดแถมยังเป็นแม่ค้าที่มีหัวการค้านำสมัย อย่างไรเธอก็ไม่สิ้นไร้ไม้ตอกหรอก!“รู้สิจ๊ะ อุ๊ย! ขอบใจมากนะ” เจิ้งเยว่ผิงแย้มยิ้มก่อนจะรับขนมมา“ฮั่นฮั่น ไปได้แล้วจ้ะ” คนเป็นแม่ยิ้มพรายพร้อมกับกวักมือเรียกลูกชาย เด็กชายตัวน้อยที่กำลังอวดของเล่นใหม่เป็นเกมกดปลาหมึก ซึ่งจะให้ผู้เล่น เล่นเป็นนักประดาน้ำ ลงไปเก็บสมบัติใต้ทะเล แล้วก็มีปลาหมึกยักษ

หลังจากเรื่องเลวร้ายผ่านพ่นไป ชีวิตพวกเขาก็กลับมาดำเนินต่อไปอย่างปกติสุขอีกครั้ง วันนี้เป็นเช้าวันหยุดที่อากาศสดใส พวกเขาจึงไม่ได้ไปขายของในเมือง หลินอวี้อิ๋งนำกล้วยที่บ่มจนสุกดีแล้วออกมากวนเพื่อจะทำลูกอมผลไม้ ที่มีเนื้อนุ่มหนึบไว้ให้ลูกๆกวนเสร็จก็เทใส่ถาดพิมพ์ แล้วเอาไปตากแดดจนแห้งจากนั้นก็จะนำมาตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ แล้วห่อด้วยกระดาษไขอีกทีและวันนี้เธอยังทำของกินเล่นเป็นขนมตือคาโค หรือขนมขาหมู เป็นขนมทอดของว่างของจีนแต้จิ๋วใส่ไส้เผือก และถั่วดำ นำไปผสมกับแป้งที่ผสมน้ำจนเหลวไว้รอแล้ว จากนั้นก็ตักใส่กระบวยแล้วนำไปทอด แช่กระบวยไว้แบบนั้นจนแป้งที่ทอดเริ่มสุกและก็หลุดออกมาเอง นำไปกินกับน้ำจิ้มบ๊วยและใส่ถั่วลิสงตำหยาบๆ โรยหน้าไปด้วย“อร่อยไหมเด็กๆ”“อะหย่อยมากเยยคับแม่” เด็กน้อยยิ้มร่าจนตาปิด แล้วกินขนมที่แม่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำอย่างเอร็ดอร่อย “กินกันไปเลยนะเดี๋ยวแม่เอาขนมไปให้พ่อก่อน” เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้ารับ ตั้งแต่แม่เปลี่ยนไปพวกเขามีความสุขขึ้นมาก ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดกลัวอีกต่อไปได้กินเนื้อทุกวันแถมยังได้กินขนมอร่อยๆ อีก หลินอวี้อิ๋งลูบศีรษะเด็กน้อยทั้งสองแย้มยิ้มด

“เอ ตามที่ชาวบ้านบอกมา ก็น่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่นา” ทุกคนเดินทางไปยังบ้านของเสี่ยวถงถงตามคำบอกเล่าของคนที่รู้จักเด็กสาว“น่าจะหลังนี้นะคะ” ทั้งสี่คนเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านดินหลังเก่าๆ สภาพทรุดโทรมหลังหนึ่งมีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบอยู่ ที่นี่ห่างออกมาจากในเมืองราวหนึ่งกิโลเมตร “ถงถง พี่อิ๋งอิ๋งเอง อยู่บ้านหรือเปล่าจ้ะ ถงถง” หลินอวี้อิ๋งตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน สักพักเสี่ยวถงถงก็เปิดประตูแล้วเดินออกจากบ้านมา“พี่อิ๋งอิ๋งมาได้ยังไงคะ?” คิ้วสวยเลิกสูงด้วยความตกใจที่เห็นทุกคนอยู่ที่นี่“พี่เห็นว่าเธอไม่ไปขายน้ำผลไม้หลายวันแล้ว พี่เลยเป็นห่วงว่าเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ” หลินอวี้อิ๋งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เสี่ยวถงถงก้มหน้าเอ่ยด้วยสุ้มเสียงเศร้า“คือแม่ไม่ค่อยสบายค่ะ ฉันจะปล่อยให้ถิงถิงดูแลคนเดียวคงไม่ได้ค่ะ ก็เลยหยุดขายน้ำผลไม้ไปก่อน คงรอให้แม่อาการดีขึ้นกว่านี้ก่อนค่ะ” เธอบอกเสียงแผ่ว“แล้วแม่เป็นอย่างไรบ้าง” หลินอวี้อิ๋งเอ่ยถามขึ้นอีก เมื่อเห็นใบหน้าสวยกลัดกลุ้มหมองคล้ำเช่นนี้ ก็อนุมานได้ว่าคงจะอาการหนักทีเดียว“อาการไม่ค่อยสู้ดีค่ะ” “พี่ขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหม เผื่อช่วยอะไรได้บ้าง”“คือ ...”“

และดูเหมือนว่า...หลินอวี้อิ๋งคนเดิมจะเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิมมากทีเดียว เธอดูอ่อนเยาว์กว่าวัย นางมารร้ายคนที่เขาเคยรู้จักเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรือ?เขารอจนลูกค้าซาลงไป แล้ว...เสิ่นจงเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าร้าน“พี่ใหญ่ พี่มีอะไรถึงมาหาเราถึงนี่” หลินอวี้อิ๋งถึงกับต้องหันขวับไปดู เสิ่นจงเฉินพี่ชายของเขาอย่างนั้นหรือ? นี่คงเป็นพระเอกของเรื่อง หน้าตาหล่อเหลา ดูมีสง่าราศีสมชายชาติทหารอกสามศอก มิน่าล่ะหลินอวี้อิ๋งในนิยายถึงต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามาครอบครองเกิดประกายวูบหนึ่งในดวงตา ความทรงจำในนิยายไหล่บ่าเข้ามาในหัว ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงสังสรรค์ที่จัดขึ้นในหมู่บ้านให้กับยุวปัญญาชนที่สอบติดมหาวิทยาลัยเธอมอมเหล้าเขาและต้องการสร้างเรื่องว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน โดยที่เธอไม่ได้ระแคะระคายเลยว่าเซียวซินหยานกับเสิ่นจงเฉินแอบคบกันและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่ก่อนแล้ว แถมเซียวซินหยานยังตั้งท้องเสิ่นตงเป่า กว่าเรื่องจะแดงก็ตอนใกล้คลอดนั่นแหละ เพราะเธอตั้งท้องแรกท้องเลยไม่ใหญ่มากเลยไม่มีคนรู้นั่นเองส่วนเรื่องในวันนั้นก็กลายเป็นว่าเซียวซินหยานล่วงรู้แผนการทั้งหมดจึงเข้ามาแทรกแซง