Todos los capítulos de 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Capítulo 61 - Capítulo 70

“มาแล้วเหรอ มาๆ มากินข้าวกัน” ตาเฒ่าฉือฟานออกมาต้อนรับครอบครัวของเสิ่นจงเล่อ เขาชวนครอบครัวลูกชายคนเล็กมากินมื้อค่ำด้วยกันในช่วงวันหยุด ทั้งคู่มองหน้ากันหรือแค่เพราะพวกเขามีเงินก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี“แม่ทำกับข้าวที่แกชอบเอาไว้เต็มโต๊ะเลย” ตาเฒ่าเอ่ยขึ้น พอเข้าไปในบ้านก็เห็นว่ายายเฒ่ากำลังยกถ้วยอาหารมาวางบนโต๊ะ หลินอวี้อิ๋งจึงรีบอาสาเข้าไปช่วยยก“แม่คับหมิงหมิงโช้ยนะ” เสิ่นตงหมิงยิ้มร่าเดินตามมาในห้องครัวต้อยๆ เพราะอยากช่วยแม่ถือถ้วยอาหารเช่นกัน“หยางหยางหยักโช้ยแม่โด้ย” เสิ่นตงหยางเอ่ยขึ้นพร้อมกับวิ่งตามคนเป็นแม่มาด้วย“ไม่เป็นไร หมิงหมิงหยางหยางไปนั่งรอแม่ที่โต๊ะอาหารนะ แกงถ้วยนี้มันร้อนมากเดี๋ยวแม่ยกเอง” เธอแย้มยิ้ม ลูกชายทั้งสองมักจะอาสาช่วยคนเป็นแม่อยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ตาม“อื้อ”“หมิงหมิง พูดได้เก่งแล้วใช่ไหม” ยายเฒ่าหันหน้ามาถามลูกสะใภ้เล็กหลังจากที่เด็กทั้งสองคนเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารไม่ห่างออกไปไม่ไกลกันนัก“ค่ะแม่ เด็กๆ ร่าเริงมากด้วยค่ะ”“ดีแล้วๆ” หล่อนยิ้มพราย หลินอวี้อิ๋งช่วยยกถ้วยแกงมาตั้งโต๊ะอาหาร มีอาหารอยู่สามสี่อย่าง เธอเองก็เตรียม

ในห้องสี่เหลี่ยมที่ทาทาบด้วยสีขาวสะอาดตา จิตแพทย์หลีอี้เฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์สีครีม ข้างๆ กันนั้นเสิ่นตงเปานอนอยู่บนเตียง เขาหลับตาพริ้มมือประสานกันอยู่หน้าท้องในท่วงท่าสบายๆ การเปิดใจเล่าเรื่องราวเป็นหนึ่งในขั้นตอนการรักษา เพื่อจะได้วิเคราะห์อาการเบื้องต้นของเขาได้“เป่าเปาจ๊ะ บอกคุณหมอได้ไหมว่าทำไมหนูถึงต้องฆ่าแมวพวกนั้นจ๊ะ” จิตแพทย์หลีอี้เฟยเอ่ยถาม “เล่าให้หมอฟังได้เลยนะ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น หมอจะเก็บรักษาความลับของหนูไว้และหมอสัญญานะว่าจะไม่บอกใคร” จิตแพทย์หลีอี้เฟยเป็นเจ้าของกวานซิน คลินิกจิตเวชแห่งนี้เธอกำลังทำการเปิดปมในใจของเขาเพื่อให้เขาเปิดใจยอมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น“ไม่บอกแม่ด้วยใช่ไหมครับ?” เขาถามกลับ“แน่นอนจ้ะ นี่จะเป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ”“ผมก็แค่อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง”“แล้วตอนที่หนูฆ่ามัน หนูรู้สึกยังไงจ๊ะ?”“รู้สึกสะใจ ถ้าผมเปลี่ยนจากแมวเป็นคนที่ผมอยากฆ่าได้ก็คงดี” มือที่ประสานกันอยู่ที่หน้าท้องของเสิ่นตงเป่าเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่น คิ้วเรียงสวยของหมอหลีอี้เฟยก็เริ่มขมวดมุ่นเช่นกัน“แสดงว่าหนูมีคนที่อยากจะฆ่าอย่างนั้นเหรอ?” “ครับ ก็คงเป็นแ

“เยื่องอะไยก็ได้คับ” เสิ่นตงหยางเอ่ยตอบไม่ว่านิทานเรื่องไหน แม่ก็เล่าสนุกมาก เขาอยากฟังแม่เล่าทุกวันเลย หลินอวี้อิ๋งก็เริ่มเล่า“มีหมาป่าบาดเจ็บตัวหนึ่งเอ่ยกับลูกแกะที่ผ่านมาว่า “เพื่อนเอ๋ย... ข้าได้รับบาดเจ็บจนเดินไม่ได้เจ้าช่วยไปหาน้ำมาให้ข้าสักหน่อยเถิด ข้าหิวน้ำเหลือเกิน" ลูกแกะได้ยินเช่นนั้นก็แกล้งถามว่า “แล้วอาหารล่ะ ท่านไม่หิวหรือ” หมาป่ามองดูลูกแกะตัวอ้วนแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่...ไม่ต้องหาอาหารมาให้ข้าหรอก ข้าหาเองได้” ลูกแกะรู้ทันก็หัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ใช่สิ! เมื่อข้าเอาน้ำเข้าไปให้ เจ้าก็จะฉวยโอกาสจับข้ากินเป็นอาหารน่ะสิ...” นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คำขอร้องของคนร้าย มักซ่อนกลอุบายไว้ ดังนั้นลูกๆ ควรระวัง“สนุกมากเลยคับแม่” เสิ่นตงหมิงโพล่งคำขึ้นมา แล้วเธอก็ชะโงกหน้าไปดูเสิ่นตงหยางก็เห็นว่าเขาหลับไปแล้ว“นอนได้แล้วนะดึกแล้ว” เธอเอ่ยกับลูกชายคนเล็ก“อื้อ” หลินอวี้อิ๋งดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ลูกๆ แล้วกดปลายจมูกลงที่หน้าผากของทั้งสองคน เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่งและคลานถอยหลังลงจากเตียง จากนั้นก็เดินไปปิดไฟที่ผนังห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไปเสิ่นจงเล่อกลับมา

“ตอนนี้ฉันห่วงลูกที่สุดเลยค่ะ ครอบครัวต้องแตกสลายก็เพราะฉัน จะทำอย่างไรดีคะ ลูกคงมองว่าฉันเป็นคนไม่ดีไปแล้ว” เซียวซินหยานลนลานถามเหมือนคนเสียสติ“คุณต้องเปิดใจคุยกับเขาค่ะ มันก็เหมือนแผลในใจของเขา ตรงนี้ฉันจะช่วยคุณอีกแรงค่ะ”“ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ”สองพี่น้องคุยกันบริเวณใต้อาคารที่เป็นจุดพักผ่อน ลมพัดผ่านเย็นสบาย ทั้งคู่นั่งที่ม้านั่งหินอ่อนในช่วงพักเที่ยง“พี่สบายดีไหม” เสิ่นจงเล่อเอ่ยถามพี่ชาย วันนี้เขามาหาพี่ชายถึงที่ทำงาน เพราะช่วงนี้เสิ่นจงเฉินไม่ค่อยจะได้กลับบ้านเห็นว่าเขาเข้าเวรเลยต้องมาหาถึงที่นี่ หลินอวี้อิ๋งบอกให้เขามาช่วยพูดเรื่องการบำบัดกับจิตแพทย์ของเสิ่นตงเป่าตามที่เซียวซินหยานได้ขอเอาไว้“นายมีอะไร มาหาฉันถึงนี่” เสิ่นจงเฉินเอ่ยตอบด้วยคำถามของเขาแทน“ก็ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยกลับบ้านเลย เลยต้องมาหาถึงนี่อย่างไรล่ะ” เสิ่นจงเล่อสัพยอกหยอกเย้า“ช่วงนี้งานฉันค่อนข้างยุ่งน่ะ”“อืม แต่พี่ก็น่าจะมีเวลาให้ครอบครัวบ้างนะ ได้ข่าวว่าเป่าเปาไปหาจิตแพทย์เด็กมา” เขาเริ่มเปิดประเด็นหัวข้อสนทนาในวันนี้“ลูกฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ทำไมต้องไปหาหมอ ซินหยานน่าจะบ้าไปแล้ว” เมื่อพูดถึงเรื

“เรื่องการทุจริตของสามีคุณน่ะ จริงๆ แล้ว ผมเป็นคนทำหลักฐานเท็จขึ้นมาหลอกคุณต่างหาก” เขากดยิ้มลึกมุมปากอย่างผู้กำชัย“คะ? คะคุณหมายความว่ายังไง” ละล่ำละลักถามอึกๆ อักๆ เหมือนน้ำท่วมปาก แววตาเธอมีความสับสน อย่าบอกนะว่าเธอโดนเขาหลอก เธอโดนหลอกให้นอกใจสามีอย่างนั้นเหรอ เขาใช้สามีเธอเป็นเครื่องมือ?“ใครจะไปคิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ หากจะมีใครผิดจริงๆ ก็โทษความใจง่ายของคุณเองนะซินหยาน และที่อาเฉินต้องเข้าเวรบ่อยๆ ไม่มีเวลาอยู่กับคุณ ก็เพราะผมเองนั่นแหละ เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ อย่างไรล่ะ” แถมเขายังใช้อำนาจกลั่นแกล้งสามีของเธออีก ไม่ใช่สิตอนนี้เสิ่นจงเฉินเป็นสามีเก่าของเธอไปแล้ว เธอเลือกทางผิด มันผิดพลาดไปเสียทุกอย่างเลย...“คุณก็รู้ว่าผมรักคุณตั้งแต่แรกเห็นตอนที่อาเฉินพาคุณมาแนะนำให้รู้จักน่ะ ผมยังจำได้ไม่ลืม ผมคิดว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณมาครอบครอง ประจวบเหมาะกับตอนนั้นผมก็เลิกภรรยาพอดี พอมารู้ว่าคุณเลือกที่จะแต่งงานกับเขาผมก็เสียใจเหมือนกันนะ แต่ไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อยผมก็เป็นผู้ชายคนแรกของคุณ หึหึ” พูดจบเขาก็อุ้มเซียวซินหยานขึ้นมาในท่าเจ้าสาวและตรงเข้าไปในห้องนอน หลังจากนั้นก