Todos los capítulos de 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Capítulo 11 - Capítulo 20

“อย่างนั้นลูกต้องคอยเป็นผู้ช่วยแม่แล้วล่ะ” เธอแย้มยิ้มบอกกับลูกชายตัวจ้อย“อื้อ ผมจะเป็นผู้โช่ยขอมแม่เอง” เด็กน้อยยืดอกตอบแม่เสียงดังฟังชัดอย่างภาคภูมิใจที่แม่ยกตำแหน่งให้เขาเป็นผู้ช่วยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอวดฟันซี่เล็กๆ น่ารักจนตาปิด“ผู้ช่วยตัวน้อยของแม่น่ารักที่สุดเลยจ้ะ” เธอเอื้อมมือไปบีบแก้มแดงๆ ของเขาด้วยความมันเขี้ยว เสิ่นตงหยางยิ้มแป้นแล้นกับมารดา ส่วนน้องชายฝาแฝดก็กะพริบตาปริบๆ มองทั้งคู่ด้วยความแปลกใจที่ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันและเข้ากันได้อย่างรวดเร็วทั้งที่เมื่อก่อนแม่มักจะไปอยากเข้าใกล้พวกเขาเลยด้วยซ้ำทั้งสามเดินทางไปยังหลังหมู่บ้านที่มีป่าเป็นจุดเชื่อมไปยังทิวเขาที่สลับซับซ้อน ชาวบ้านมักจะมาหาของป่ากันบริเวณนี้ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ แต่ทว่าก็แฝงไปด้วยความอันตรายไว้เช่นกันหลินอวี้อิ๋งพาลูกๆ เดินลัดเลาะในป่าไปเรื่อยๆ เธอใช้มีดกรีดเป็นกากบาทที่ต้นไม้ทำเป็นสัญลักษณ์ไว้ตลอดทางที่เดินไป เด็กน้อยเกาหัวแกรกว่ามารดากำลังทำอะไรอยู่“แม่ทำอะไย?” เสิ่นตงหยางเอียงคอเอ่ยถามคนเป็นแม่ด้วยความสงสัย“อ๋อ นี่เหรอจ๊ะ แม่ก็ทำสัญลักษณ์เอาไว้แบบที่ฮันเซลกับเกรเทลทำยังไงล่ะจ๊ะ แต่ว่าแ

“แม่คับ อาหมิงบอกว่าไม่ใช่คามผิดขอมแม่ แม่อย่าเฉียใจ ย้องไห้แง ๆ เยยนะ” คนแปลงสารรีบเอ่ยบอกแม่ทันควัน ทว่าเมื่อคนเป็นแม่ได้ยินประโยคปลอบใจของลูกนั้นก็ทำให้เธอถึงกับหลุดเสียงหัวเราะร่วนในลำคอออกมา“คิก คิก คิก~”“เย้! แม่หัวเยาะแย้ว” เสิ่นตงหยางยิ้มร่าหันไปเอ่ยกับน้องชาย เขาเห็นเสิ่นตงหมิงอมยิ้มมุมปากอยู่เหมือนกัน นี่อาจเป็นสัณญาณที่ดีว่าน้องชายของเขาเริ่มจะใจอ่อนแล้วใช่หรือไม่?“จ้า ๆ แม่ไม่ร้องไห้ แงๆ แล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ” เธอแย้มยิ้มเอ่ยกับลูกพลางลูบศีรษะของพวกแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู พวกเขาน่ารักกันมาก ด้วยความที่เธอเป็นคนรักเด็กเป็นทุนเดิมและอยากมีลูกมากก็รู้สึกรักพวกเขาเหมือนลูกจริงๆ ยิ่งกว่ามารดาที่เบ่งพวกเขาออกมาเสียอีก“อ้อ นั่นกระบุงของป่าใช่ไหม เดี๋ยวผมจะแบกกลับเอง” ร่างสูงเดินไปยกกระบุงขึ้นหลัง หนักใช่เล่นเลย ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะแบกไหว“หมิงหมิง เจ็บขาใช่ไหม เดี๋ยวพ่ออุ้มลูกกลับบ้านเองนะ” เสิ่นจงเล่อหันไปพูดกับลูกชายคนเล็กต่อ“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันแบกลูกเอง” เธอตอบเขายิ้มๆ แล้วก็ย่อตัวลงให้ลูกขึ้นขี่หลังเหมือนเดิม คราวนี้เด็กน้อยขึ้นขี่หลังมารดาอย่างไม

จากนั้นก็เข้าไปในห้องนอน เห็นว่าทั้งพ่อลูกหลับกันหมดแล้ว ในห้องนอนไม่ได้สกปรกเท่าไรนัก ปัดกวาดเช่นถูเพียงครู่เดียวก็แล้วเสร็จ“แบบนี้ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย” เอ่ยพึมพำกับตัวเองเช้าวันต่อมา...หลินอวี้อิ๋งตื่นไปจ่ายตลาดด้วยตัวเองแต่เช้า เงินที่นำมาซื้อของได้มาจากที่เสิ่นจงเล่อซ่อมเครื่องจักรโรงงานเมื่อวาน เธอจึงนำมาซื้อวัตถุดิบในการทำขนมเพิ่มเติมในส่วนที่ยังขาดอยู่ และอีกส่วนก็ซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารให้คนในครอบครัวกลับมาจากตลาดสดก็มานวดแป้งเพื่อทำขนม เธอนำแป้งข้าวเจ้า แป้งมัน แป้งข้าวเหนียวผสมกันเพื่อใช้สำหรับห่อไส้ จากนั้นก็นำผักกุยช่ายที่ล้างและผึ่งแห้งแล้วมาตัดให้เป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ในภาชนะ ใส่น้ำมันพืช น้ำตาลทราย เกลือป่น เบกกิ้งโซดา แล้วคลุกเคล้าให้ส่วนผสมเข้ากัน ขยำจนกว่าใบกุยช่ายนิ่ม จากนั้นนำไปพักในกระชอนเพื่อให้น้ำส่วนเกินไหลออกมา จากนั้นก็นำหน่อไม้มาหั่นซอยเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่น้ำตาลทราย ซีอิ๊วขาว ซอสหอยนางรม กุ้งแห้งฝอย เกลือป่น พริกไทยป่นผสมให้เข้ากันส่วนไส้เผือกก็จะมีเผือกหั่นซอยเป็นเส้นฝอยเล็กๆ หูหลัวโป(แครอต) หอมใหญ่หั่นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ถั่วลิสงคั่วสุกทุบหยาบๆ กุ้งแห้งฝ

ขนมฉ่ายก้วยมีไส้ผักกุยช่าย หน่อไม้ เผือก มันแกว มันม่วง สูตรแป้งบาง เธอทำขนาดใหญ่เท่ากำปั้นของเธอ ขายเพียงชิ้นละหนึ่งหยวนมีขายสองแบบคือแบบนึ่ง และแบบทอดเสิ่นจงเล่อช่วยขน เตา กระทะ และถ่านบรรทุกมาในรถเข็นของเพื่อนบ้านที่ขอเช่ามาวันละห้าหยวนและจะอยู่ช่วยเธอขายด้วย เด็กน้อยทั้งสองคนก็ติดสอยห้อยตามมาเช่นกันเพราะคงทิ้งพวกเขาไว้ที่บ้านไม่ได้“ที่รักคะ ฉันจะไปซื้อถ้วยกระดาษ ถุงใส่น้ำจิ้ม และยางรัดก่อนนะคะ” หลินอวี้อิ๋งเอ่ยบอกสามีหลังจากนำเข่งนึ่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่ซ้อนกันเป็นชั้น กะละมังขนมและเก้าอี้ออกมาจัดวางให้เข้าที่เข้าทางแล้ว ซึ่งอุปกรณ์ของใช้ที่มีเป็นของที่มีอยู่ในครัวที่บ้านทั้งหมดที่นำมาใช้แก้ขัดไปก่อน“อ้อ อย่างนั้นเอานี่ไปซื้อนะ” เขาหยิบถุงใส่เงินในกระเป๋ากางเกงออกมา “ผมลืมเอาเงินที่ซ่อมเครื่องจักรที่เหลือให้คุณเลย คุณควรจะเก็บไว้อย่างที่เคยทำ” ปกติเงินทั้งหมดของเขาจะเป็นคนให้เธอเก็บไว้ทั้งหมด“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเก็บไว้เถอะค่ะ นี่มันเงินที่คุณหาได้จากน้ำพักน้ำแรงนี่คะ ฉันคิดว่าจะเอาสร้อยเส้นนี้ไปขายค่ะ” เธอจับที่สร้อยคอจี้ไข่มุกที่สวมอยู่บนต้นคอระหง จำได้ว่าเป็นสร้อยที่ตระกูลหลิน

“แล้วเมียแกล่ะ งานบ้านงานเรือนก็ไม่ทำ วันๆ เอาแต่กินกับนอน ฉันล่ะไม่ชอบสะใภ้คนนี้” ตาเฒ่าฉือฟานส่ายหน้ารู้สึกระอากับพฤติกรรมของสะใภ้คนนี้นัก“เธอเป็นคนเมืองใหญ่ แต่เธอก็พยายามจะปรับตัวนะครับ ให้โอกาสเธอหน่อยเถอะ” เสิ่นจงเล่อปกป้องภรรยาสุดที่รัก ทั้งที่รู้ดีว่าเธอคงไม่สามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้ดีขึ้นได้กว่านี้แน่“ปรับตัวอะไรกัน นี่มันผ่านมาจะห้าปีแล้วนะ แล้วอีกอย่างแกไม่รู้หรือไง ว่าเมียแกน่ะ เฮ่อ...” ตาเฒ่าฉือฟานถอนหายใจออกมาอีกครั้ง“เมียผมทำไมครับพ่อ!”“เมียแกชอบยั่วยวนอาเฉินน่ะสิ ซินหยานเลยรู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ร่วมบ้านกับเมียแก ฉันเกลียดจริงๆ เลยพวกผู้หญิงชั้นต่ำ ยั่วยวนคนอื่นไปทั่ว อีกหน่อยคงเป็นเรื่องฉาวโฉ่ในตระกูล” ถึงพูดขึ้นมาลอยๆ ทว่าเขากลับหันไปมองหน้ายายเฒ่าผู่เยว่ผู้เป็นภรรยาราวกับพูดกระทบกระเทียบแดกดันให้เจ็บใจ ส่วนหล่อนได้แต่ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาอยู่มุมหนึ่งเงียบๆ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆ เพราะที่นี่ผู้ชายเป็นใหญ่ระบบปิตาธิปไตยแบบเต็มขั้น“จริงหรือครับพี่ เมียผมทำแบบนั้นกับพี่จริงๆ น่ะเหรอ?” เสิ่นจงเล่อถามด้วยความร้อนรนใจ เขาไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้ เสิ่นตงเฉินหน้าน