1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี

หลินอวี้อิ๋งลืมตาตื่นมาในช่วงสายของวันเพราะได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ปลุกให้เธอตื่น เธอเปิดปากหาวหวอดฝ่ามือยีผมเผ้าตัวเองจนกระเซอะกระเซิงแล้วผุดลุกขึ้นมานั่งอารามหัวเสียทั้งที่ยังงัวเงียอยู่

“ไอ้เด็กสวะสองคนนั้น ทำไมถึงชอบปลุกฉันแต่เช้านะ ให้ตายเถอะไอ้ลูกมารหัวขน” หลินอวี้อิ๋งฮึดฮัดกระฟัดกระเฟียดก่อนจะลุกพรวดพราดก้าวลงมาจากเตียง ก้าวขายังไม่ทันพ้นห้องดีก็ได้กลิ่นฉุนๆ ลอยขึ้นมาเตะปลายจมูก นิ้วเรียวสวยยกมาถูไถใต้จมูกรุนแรงกับกลิ่นไม่พึงประสงค์นั้น

ปลายเท้าเปลี่ยนทิศทางเดินตรงไปยังเตียงไม้ขนาดประมานสี่ฟุตที่มีฟูกบางๆ ผ่านการใช้งานจนเก่าและขาดวิ่นใช้เป็นที่หลับนอนเบียดเสียดกันในทุกค่ำคืนของเด็กชายฝาแฝดวัยสี่ขวบ

“ฉี่รดที่นอนอีกแล้วพวกแกตายแน่!” หลินอวี้อิ๋งกัด กรามกรอด ยามนี้ใบหน้าเหี้ยมเกรียมน่ากลัว เธอขนฟูกและผ้าห่มออกมานอกบ้านและก็โยนส่งๆ มันกองไว้หน้าประตูบ้าน

“ใครใช้ให้พวกแกฉี่รดที่นอนหา ฉันเคยบอกพวกแกหลายครั้งแล้วใช่ไหม อยากโดนตีอีกใช่ไหม!” เด็กน้อยสองคนที่วิ่งเล่นกันอยู่ต่างลนลานพอเห็นมารดาวิ่งปรี่ตรงเข้ามา แฝดพี่ที่ชื่อว่าเสิ่นตงหยางก็รีบคว้าแขนแฝดน้องที่ชื่อเสิ่นตง หมิงวิ่งหนีทันที

ทว่าหลินอวี้อิ๋งเร็วกว่ามากเธอปรี่เข้ามากระชากแขนเด็กทั้งสองจนตัวลอยขาแทบไม่ติดพื้นแล้วลากมาโยนลงไปบนฟูกและกองผ้าห่ม

“ใครเป็นคนทำ? บอกฉันมา” เด็กน้อยทั้งสองคนก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา หลินอวี้อิ๋งทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น ที่แท้ก็เป็นแฝดน้อง เพราะกางเกงที่เขาสวมใส่มีกลิ่นปัสสาวะติดอยู่แถมยังเปียกชื้น เสื้อผ้าของเด็กๆ มีไม่กี่ชุดและมักจะใส่ซ้ำๆ กัน จะเปลี่ยนได้ก็ต่อเมื่อคนเป็นแม่เอามาให้เปลี่ยนเท่านั้น เพราะหล่อนเป็นคนเกียจคร้าน การซักเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มของลูกๆ จึงไม่ได้ทำบ่อยๆ

บางครั้งก็หาข้ออ้างปล่อยให้สามีหรือก็คือพ่อของเด็กๆเป็นคนทำหรือไม่ก็ใช้แรงงานเด็กๆ แทน เธอไม่ค่อยใส่ใจและมักจะปล่อยปละละเลยเรื่องสุขอนามัยของลูกๆ อาศัยเลี้ยงแบบพอไปทีเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงหาตัวคนทำได้ไม่ยากเย็นนัก

หลินอวี้อิ๋งมองพวกเขาเป็นภาระ เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้พวกเขาเกิดมาอยู่แล้ว แค่อาศัยท้องเธอมาเกิดก็บุญโข ถ้าเสิ่นจงเล่อผู้เป็นสามีไม่ขอให้เก็บพวกมันเอาไว้ เธอก็คงจะกำจัดก้อนเลือดเนื้อเชื้อไขออกไปซะ

แล้วดูสิพอพวกมันเกิดมา ก็สร้างแต่ความรำคาญใจให้เธอไม่เว้นว่าง ความสาวความสวยของเธอโรยราไปเพราะให้กำเนิดเด็กพวกนี้

“มานี่ฉันจะตีแก” หลินอวี้อิ๋งกระชากแขนให้เสิ่นตง หมิงยืนขึ้น “กอดอกเดี๋ยวนี้” เธอออกคำสั่งเสียงดังลั่นจนเด็กน้อยตกใจสะดุ้งสุดตัว ไหล่เล็กๆ เริ่มสั่น เสิ่นตงหมิงเงยหน้ามองมารดาดวงตาสั่นไหวระริกด้วยความกลัว เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมารดาถึงจงเกลียดจงชังพวกเขานัก เมื่อฝ่ามือเงื้อง้าขึ้นมาหมายจะตีที่ก้น

“แม่อย่าตีน้อง เพาะแม่ตีอาหมิง น้องเยยฉี่ยดที่นอนยังไงล่ะ” เด็กน้อยร้องทักท้วงห้ามเพื่อปกป้องน้องชาย เขายังพูดไม่ชัดถ้อยชัดคำนักทั้งที่ควรจะพูดได้ชัดแล้ว เพราะมารดาไม่ค่อยพูดคุยกับพวกเขาเพื่อพัฒนาการพูด ส่วนใหญ่มักจะดุด่าด้วยวาจาหยาบคายเสียมากกว่า ส่วนคนเป็นพ่อก็ไม่มีเวลาเพราะต้องทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว การเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนจึงตกเป็นหน้าที่ของมารดาไปโดยปริยาย

“ฮือ ฮือ ฮือ” เสิ่นตงหมิงเริ่มร้องไห้งอแงขึ้นมา เพราะโดนแม่ตีเขาเลยนอนผวาตอนกลางคืนและก็ปัสสาวะออกมา ซึ่งเด็กเพียงเท่านี้ย่อมควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว ทว่าคนเป็นแม่กลับไม่เข้าใจและชอบทารุณกรรมพวกเขาอยู่เป็นนิตย์

“แกว่าอย่างไรนะ ตงหยาง แกว่าเป็นเพราะความผิดฉันอย่างนั้นเหรอ” แฝดพี่สบตามารดาด้วยแววตาแข็งกร้าว หลินอวี้อิ๋งรู้สึกเกลียดชังสายตาคู่นั้นนัก

“ได้ อย่างนั้นฉันจะตีแกแทน ชอบแส่หาเรื่องนักใช่ไหมมานี่เลย” หลินอวี้อิ๋งกระชากเด็กน้อยขึ้นมาตีไปหลายที เสิ่นตงหยางข่มความเจ็บเอาไว้เขาเม้มปากแน่นไม่ร้องไห้ออกมาเลยสักแอะ คนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นกลับเป็นเสิ่นตง หมิงเด็กน้อยผู้อ่อนโยนและอ่อนแอ เขามักจะป่วยไข้อยู่บ่อยๆ เด็กน้อยมองพี่ชายที่กำลังถูกแม่ทำโทษด้วยความรู้สึกผิดที่ตนเองมักเป็นต้นเหตุให้พี่ชายต้องเจ็บตัวเพราะปกป้องเขาเหมือนทุกครั้ง เสิ่นตงหยางส่ายหน้าเบาๆ คล้ายราวจะบอกว่าเขาไม่เป็นอะไร

และที่แปลกอีกอย่างคือแฝดน้องไม่ยอมเอ่ยปากพูดกับใครทั้งนั้น เขาแค่เพียงร้องไห้ พยักหน้าและส่ายหน้าบอกความต้องการ ซึ่งทุกคนในบ้านต้องเดาใจเขาให้ออกว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ คนที่เข้าใจดีที่สุดก็คงไม่พ้นพี่ชายฝาแฝดของเขานั่นเอง

ยามเป็นเด็กทารกเขาก็ส่งเสียงร้องและพูดอ้อแอ้ได้ตามปกติแต่พอถึงวัยที่ต้องหัดพูดและเปล่งเสียงเป็นคำๆ เขากลับไม่ยอมพูดออกมา คนในบ้านจึงคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเรื่องพัฒนาการด้านการพูดที่ช้ากว่าปกติ แต่ผ่านมาหลายปีบิดาก็ยังไม่มีเงินมากพอที่จะพาเขาไปหาหมอเพื่อทำการตรวจรักษา แต่อย่างน้อยๆ ก็ยังนับว่าเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งที่เด็กน้อยไม่ได้เป็นใบ้

เมื่อหลินอวี้อิ๋งระบายโทสะกับเด็กตัวเล็กๆ จนหนำใจพอให้คลายความหงุดหงิดไปบ้างแล้ว เธอพ่นลมหายใจออกมารุนแรง

“อย่างนั้นพวกแกซักทำความสะอาดซะ ถ้าไม่เสร็จก็ไม่ต้องกินข้าว เข้าใจไหม พวกแกนี่มันโง่ซื่อบื้อเหมือนพ่อแกไม่มีผิด ฉันไม่น่าให้พวกแกเกิดมาเลย โดยเฉพาะแกตงหมิง ไอ้ตัวประหลาด” หลินอวี้อิ๋งกอดอกเบ้ปากยักไหล่อย่างไม่ยี่หระบ่นระบายความในใจออกมาจนหมดสิ้น

‘เด็กสองคนนี้คือความผิดพลาดอย่างมหันต์ในชีวิตของเธอ’