Todos los capítulos de 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แม่ค้า ขายหมดแล้วหรือคะ พอดีฉันลองชิมของเพื่อนที่ซื้อไปแล้วอร่อยมากเลยค่ะ เลยอยากซื้อไปฝากลูกน่ะ” หญิงวัยกลางคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่ร้าน เพราะใกล้เวลาจะต้องเข้าทำงานในช่วงบ่ายแล้วจึงเหลือเวลาอีกไม่มากนัก “ขอโทษด้วยนะคะ ขายหมดแล้วค่ะ แต่พรุ่งนี้ฉันมาขายอีก แวะมาซื้อได้นะคะ ขายอยู่ที่เดิมค่ะ” หลินอวี้อิ๋งแย้มยิ้มตอบด้วยความเป็นมิตร “พรุ่งนี้เก็บไว้ให้ฉันด้วยนะคะห้าไส้เลย เดี๋ยวฉันมาเอา” หล่อนตัดสินใจสั่งให้เก็บเอาไว้ เพราะกลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่ทัน เพราะขนมฉ่ายก้วยของเธออร่อยจนมีคนพูดถึงหนาหู พรุ่งนี้คงต้องมีคนแห่มาซื้อกันแบบมืดฟ้ามัวดินแน่ๆ เพราะฉะนั้นเธอตัดสินใจที่จะสั่งเอาไว้เลย “ได้เลยค่ะ ฉันจะเก็บเอาไว้ให้นะคะ” เมื่อตกลงกันเรียบร้อยหญิงวัยกลางคนก็เดินออกจากร้านไปด้วยท่าทีผิดหวังไม่น้อย “เด็กๆ แม่ขายหมดแล้วจ้ะ ได้เงินเต็มถุงเลย” เธอคลี่รอยยิ้มบางแล้วยกถุงเงินขึ้นมาอวดลูกๆ “เย้! แม่เก่งมาก~” เสิ่นตงหยางตบมือเปาะแปะให้แม่ “เดี๋ยวเก็บของเสร็จเราไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารแถวนี้กัน” “ดีคับแม่” ทั้งสองคนก็ช่วยบิดามารดาเก็บของขึ้นรถเข็น วันนี้เธอต้องไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มเต

เธอจะเปลี่ยนชะตาพวกเขา และตัวเธอได้ไหมนะ?“เฮ้อ...อย่างนั้นคุณพ่อคุณแม่ต้องลองคุยกับเขาบ่อยๆ ครับ บางทีเขาอาจจะยอมพูด แล้วก็นี่ครับ...” เขาหยิบนามบัตรในกล่องใส่นามบัตรออกมา แล้วยื่นให้เธอ“ลองไปปรึกษาที่นี่ดูนะครับ บางทีอาจจะช่วยได้ ไม่มากก็น้อย” เธอหยิบนามบัตรใบนั้นขึ้นมาดู‘กวาน ซิน (关心) คลินิกจิตเวช’หลินอวี้อิ๋งคิดเรื่องลูกหลังจากออกมาจากโรงพยาบาลมาตลอดทาง ทว่าพอใกล้ผ่านชุมชนหมู่บ้านทหารเธอก็คิดขึ้นได้...“ที่รัก เราแวะบ้านใหญ่ก่อนนะ” หลินอวี้อิ๋งโพล่งคำขึ้นมา“แวะบ้านใหญ่?” คิ้วเข้มพาดเฉียงเลิกขึ้นด้วยความสงสัย“เป็ดอบน้ำผึ้งน่ะ เอาไปฝากพ่อกับแม่คุณสิ คุณคิดว่าที่ฉันซื้อมาสี่ตัวนี่ เราจะกินกันหมดหรือคะ ฉันซื้อมาฝากพ่อกับแม่คุณด้วยอย่างไรล่ะ” เขาคลี่รอยยิ้มบางกับคำพูดของเธอที่แท้หลินอวี้อิ๋งก็ยังนึกถึงคนที่บ้านใหญ่ เขาคงมองเธอผิดไป ทั้งสี่คนเดินมาหยุดที่บ้านชั้นเดียวหลังใหญ่ที่ก่อสร้างด้วยอิฐและปูนซีเมนต์ทาทาบด้วยสีขาวแข็งแรงมีรั้วรอบขอบชิดปิดบังไว้อย่างมิดชิดตั้งอยู่ในบริเวณชุมชนบ้านพักนายทหาร“แม่ แม่ครับ” เสิ่นจงเล่อตะโกนเรียกมารดาอยู่ที่หน้าประตูบ้าน หลังสิ้นเสียงเรีย

“ที่รัก คุณว่าหมิงหมิงของเราจะหายเป็นปกติไหมคะ?”“แน่นอนว่าเขาต้องหาย” เธอถามเขาก่อนที่จะหลับตาลงสู่นิทรา เมื่อได้รับคำตอบเป็นที่น่าพอใจเธอก็ผล็อยหลับไปหลังจากนั้นเช้านี้มีเจียนปิง (煎饼) หรือว่าเครปต้นตำรับแบบจีนนั่นเอง ซึ่งจะทำการปรุงโดยเกลี่ยแป้งบางๆ บนกระทะขนาดใหญ่ จากนั้นก็ตีไข่ลงไปแล้วเกลี่ยให้ทั่วแผ่นแป้งและนำส่วนผสมต่าง ๆ มาเติมลงไปซึ่งมีทั้ง ต้นหอม ผักชี และผักดอง หมูสับ แฮม พริกไทย ซอสฮอยซิน และมัสตาร์ด มีรสชาติเผ็ดเล็กน้อย แต่ของลูกๆ เธอไม่ได้ปรุงแบบเผ็ด พอปรุงจนกรอบเป็นสีน้ำตาลทอง แล้วพับหั่นเป็นชิ้นขนาดพอดีคำและยังมีนมข้าวโพดที่เธอทำเองอีกด้วย“ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณทำอาหารเก่งแบบนี้”“จริงๆ แล้ว ฉันทำอาหารเก่งมาก แค่ไม่ได้แสดงฝีมือให้คุณเห็นค่ะ” เธอยิ้มแหยตอบเขา จะบอกความจริงว่าอวี้อิ๋งคนนี้ไม่ใช่อวี้อิ๋งที่พวกเขารู้จัก แล้วใครมันจะไปเชื่อล่ะ “ใช่ๆ แม่ของหยางหยางเก่งทิฉุดเยย” พูดจบเขาก็ยกแก้วนมข้าวโพดขึ้นมาดื่มอึกๆ ลงท้องหมดไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นตงหมิงก็ยกนมข้าวโพดขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วตามพี่ชายด้วย“อย่อยมากเยยคับแม่ หมิงหมิงอย่อยไหม” บอกกับแม่เสร็จก็หันไปคุยกับน้อง

“พี่เยว่ผิงคะ ขนมของฉันกับน้ำผลไม้กินแล้วเข้ากันมากเลยล่ะค่ะ ดื่มน้ำผลไม้คู่กันจะทำให้ย่อยแป้งง่ายด้วย ถ้าพี่อยากจะลองฉันมีร้านแนะนำเป็นผลไม้สดไม่ใส่วัตถุกันเสียและไม่ใส่น้ำตาลด้วยค่ะ ใช้ความหวานตามธรรมชาติ มีร้านอยู่ตรงนั้นค่ะ” ก่อนที่ลูกค้าจะเดินจากไปเธอบุ้ยปากชี้ไปยังร้านน้ำผลไม้ที่เด็กๆ เพิ่งไปซื้อมา เธอลองชิมกับลูกๆ แล้วรสชาติดีทีเดียว ดื่มแล้วสดชื่นมากและผลไม้ที่เธอใช้ก็ถือว่ามีคุณภาพด้วยเธอจึงอยากจะแนะนำลูกค้าให้เพื่อเป็นการช่วยเด็กสาวขายอีกแรง“ได้ๆ ขอบใจเธอนะ เดี๋ยวฉันจะไปซื้อมาลองชิมสักขวดสองขวด” “ฮั่นฮั่น บอกลาเพื่อนสิ” เจิ้งเยว่ผิงเอ่ยกับลูกชายตัวน้อย“หยางหยาง หมิงหมิงไปก่อนนะ แล้วมาเล่นกันใหม่ล่ะ”“อื้อ” เด็กน้อยสองคนพยักหน้ารับและโบกมือให้ แล้วมารดาก็จูงมือลูกชายของเธอเดินตรงไปที่ร้านน้ำผลไม้ตามคำแนะนำ ส่วนเด็กน้อยสองคนก็เดินคอตกที่อดเล่นของเล่นแล้ว และกลับเข้ามาหาแม่ในร้านตามเดิม หลินอวี้อิ๋งเห็นพวกเขาทำหน้าหงอยแบบนั้นก็ร้องทักท้วงขึ้น“ลูกอยากได้รถบังคับของเล่นหรือจ๊ะ?”หลินอวี้อิ๋งเอ่ยถามลูกๆ เสิ่นตงหยางส่ายหน้าวืด แต่เสิ่นตงหมิงกลับพยักหน้ารับแทน“เอ้า ยังไง

วันต่อมาเป็นวันสุดสัปดาห์ที่แสนจะคึกคัก ผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอยกันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดที่ต้องอยู่กับครอบครัวและพักผ่อนหย่อนใจ จึงไม่มีเวลาที่จะออกมาเตร็ดเตร่ซื้อของ“หยางหยาง หมิงหมิงไปเล่นกันเถอะ” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยเชิญชวนเด็กแฝดที่กำลังวิ่งไล่จับกันอยู่บริเวณร้านขนม พวกเขาก็เล่นซนกันตามประสาเด็กแต่ก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายหรือทำให้ใครเดือดร้อน“จ้องบอกแม่ก่องนะ” เสิ่นตงหยางเอ่ยตอบเด็กชายคนนั้นที่มาชวน เสิ่นตงหยางอิดออดพอจะพาน้องวิ่งกลับไปหาแม่ก็ถูกเขาดึงแขนไว้ทั้งพี่ทั้งน้อง เขาเป็นเด็กตัวสูงใหญ่ร่างยักษ์ถือว่าเป็นเด็กที่อ้วนและตัวโตกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก“ไม่ต้องบอกหรอกน่า ไปกันเถอะ ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!” เขาดึงมือเด็กน้อยทั้งสองลากออกไปจากบริเวณนั้น “อย่าดื้อสิ ไม่อย่างนั้นจะไม่แบ่งลูกอมรสโคล่าให้กินนะ”“ยูกอมเหยอ ยดโคย่าโด้ยเหยอ?” เด็กน้อยสองคนตาโต และเกิดอยากกินขึ้นมา เพราะไม่เคยกินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ เด็กน้อยตัวโตมักจะมีขนมมาหลอกล่อเด็กๆ เสมอ และถ้าอยากกินก็ต้องทำตามคำสั่งเขาถึงจะได้กิน ไม่มีใครอยากเล่นกันเขานัก เพราะเขาเป็นเด็กที่ชอบเล่นรุนแรง ก็เลยไม่มีเพื่