Todos los capítulos de 1980s พลิกชะตานางร้ายให้กลายเป็นมารดาที่ดี: Capítulo 51 - Capítulo 60

เสิ่นตงเป่าที่นั่งฟังผู้ใหญ่สนทนากันอย่างไม่ได้ยี่หระนัก เมื่อเขากินอิ่มท้องแล้วก็ลุกพรึบขึ้นยืนและหมุนตัวเดินออกจากโต๊ะอาหาร“เดี๋ยวก่อนเป่าเปา!” หลินอวี้อิ๋งโพล่งคำ เขาชะงักฝีเท้าตามเสียงเรียกนั้น “กลับมานั่งนี่ก่อน อาสะใภ้มีเรื่องจะถามเธอ”“เธอจะถามอะไรหลานฉัน หัดสั่งสอนเมียแกบ้างนะอาเล่อ เป่าเปาเป็นหลานชายคนโตของสกุลเสิ่นนะ เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งเขา” ตาเฒ่าฉือฟานเอ่ยเสียงกร้าว“ก็เพราะให้ท้ายแบบนี้ไงคะ เด็กก็เลยได้ใจ”ปัง!“อวี้อิ๋ง!” คราวนี้เป็นเสิ่นจงเฉินที่ตบโต๊ะดังปังจนทุกคนต่างสะดุ้งโหยงไปตามๆ กัน หลินอวี้อิ๋งยังคงทำใจดีสู้เสือ และเมินคำพูดของพวกเขา“อาสะใภ้บอกให้มานั่งตรงนี้ก่อนอย่างไรล่ะเป่าเปา!” น้ำเสียงเธอตอบกลับด้วยความแข็งกร้าวและห้วนกระด้าง เธอออกคำสั่งกับเขาอีกครั้ง เขาหันกลับมาพร้อมทั้งพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างระอา และเดินกลับมานั่งที่เดิมอย่างจำยอมอย่างไม่สบอารมณ์นัก“ทุกคนน่าจะทราบกันดีแล้วว่าวันนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลูกของฉันนะคะ พวกเขาถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนฆ่าแมวจรจัดพวกนั้น” ทุกคนในบ้านใหญ่ที่อยู่บนโต๊ะอาหารนี้ไม่มีใครเดือดเนื้อร้อนใจกับเรื่องที่ลูกช

“นี่ซินหยาน ซินหยาน เซียวซินหยาน!” หลินอวี้อิ๋งตะโกนสุดเสียงจนเซียวซินหยานสะดุ้งสุดตัวและได้สติ“ฮะ ว่าอะไรนะ?” “ฉันเรียกเธอตั้งนานแต่ว่าเธอไม่ตอบ คิดอะไรอยู่ล่ะ หรือคิดจะหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ช่วยลูกชายอีก” หลินอวี้อิ๋งพูดกับคนเป็นแม่จบแล้ว ก็หันไปทางลูกชายของหล่อนต่อ“เป่าเปา เธอจะยอมสารภาพและรับผิดไหม เมื่อทำผิดก็ต้องยอมรับผิดและสำนึกผิดนะ” หลินอวี้อิ๋งเอ่ยถาม“ไม่มีใครเห็นสักหน่อยว่าผมเป็นคนฆ่า ผมไม่ยอมรับหรอก” เขาจำคำพูดของอาสะใภ้ตอนที่คุยกับชาวบ้านตอนนั้นได้ดี ถ้าไม่มีใครเห็นตอนฆ่าก็จะไม่ยอมรับเด็ดขาด หวังว่ายายเด็กคนนั้นจะไม่ปากโป้งหรอกนะ พูดจบแล้วใช่ไหม ผมจะไปเล่นเกมแล้ว!” เสิ่นตงเป่าเอ่ยจบ เขาก็ลุกเดินหนีออกจากโต๊ะอาหารไป หลินอวี้อิ๋งถึงกับส่ายหน้าอย่างระอาเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์นัก ทำไมเด็กคนนั้นต้องดื้อด้านขนาดนี้อย่างไรก็ต้องทำให้คนผิดยอมรับสารภาพ ไม่เช่นนั้นลูกชายทั้งสองของเธอก็ตกเป็นจำเลยของสังคมและไม่พ้นมลทินแน่“เดี๋ยวฉันจะเป็นคนไปคุยกับเขาเอง” เสิ่นจงเฉินสีหน้าเรียบนิ่งข่มความรู้สึกเสียหน้าเอาไว้ในใจพลางเอ่ยตัดบท เป็นการจบการสนทนาวันนี้ พร้อมกับล

“เรื่องที่มีแมวจรถูกฆ่าตาย แท้จริงแล้วเป็นลูกชายผมเองครับ เขายอมสารภาพแล้ว” เสิ่นจงเฉินเอ่ยน้ำเสียงเรียบท่าทียังคงสุขุมเก็บอาการไว้อย่างมิดชิด“หา~” เมื่อผู้นำชุมชนได้ยินก็ค่อนข้างตะขิดตะขวงใจ เพราะอย่างที่รู้ว่าเสิ่นจงเฉินก็ค่อนข้างจะมีตำแหน่งใหญ่โตในกรมทหาร มีเสียงซุบซิบของชาวบ้าน ดังเซ็งแซ่ขึ้นมา พวกเขาตามกันออกมาที่บ้านผู้นำชุมชนเพราะได้ยินต่อๆ กันมาว่าจับตัวคนผิดมารับโทษได้แล้ว“ใช่ค่ะ เป่าเปายอมสารภาพกับเราแล้ว ส่วนนี่คือเสี่ยวถิงถิง เป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่ฆ่าแมวค่ะ” หลินอวี้อิ๋งเอ่ยบอกตอนนี้ก็มีทั้งพยานรู้เห็นและคำรับสารภาพจากจำเลยแล้ว อยากรู้นักว่าจะตัดสินความผิดอย่างไร ผู้นำชุมชนขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิดว่าเขาจะตัดสินบทลงโทษอย่างไรต่อดีทว่าสุดท้ายแล้ว ก็จบลงที่เป็นการว่ากล่าวตักเตือนเพียงเท่านั้นและกำชับกับเด็กน้อยว่าอย่าทำเรื่องเช่นนี้อีก ส่วนเสิ่นจงเล่อต้องจ่ายค่าปรับเป็นค่าจัดเก็บขยะในชุมชนทหารเป็นเวลาสามเดือน ก็อย่างว่าคนที่มีเงินและอำนาจใครๆ ก็ต่างยำเกรงและไม่กล้าเอาผิด ลองเป็นลูกชายของเธอสิ ป่านนี้คงโดนตีไปนานแล้ว แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็กู้หน้าและประกาศให้ทุกคนรู

“เดือนละสามร้อยหยวนนะครับ” เขาถามย้ำ“ค่ะ ฉันขอดูทั้งสองคูหาเลยนะคะ ถ้าชอบฉันยินดีทำสัญญากับคุณเลยค่ะ” เธอเอ่ยบอก “ถ้าคุณเช่าสองตึกก็ตกราคาหกร้อยหยวน ค่าน้ำค่าไฟคุณต้องออกเองนะครับ อย่างนั้นก็เชิญเข้าไปดูในตึกก่อนได้เลยครับ” เขาเดินไปที่ประตูซึ่งเป็นประตูสองชั้น เขาใช้กุญแจไขประตูชั้นแรกเมื่อเปิดประตูออกก็มีเสียงดังเอี๊ยดจากประตูเหล็กยืดประตูเหล็กที่เกิดจากการประกอบของเส้นเหล็กยาวจำนวนหลายๆ ชิ้น วางถี่ๆ ต่อกันด้วยกลไกข้อต่อที่ยืดหดได้ หน้าตาคล้ายขาของกรรไกรไขว้ไปมา โดยที่ชิ้นส่วนทั้งหมดนั้นประกอบขึ้นเป็นแผงคล้ายกรงเหล็กที่ยืดเปิด-ปิดได้ เรามักจะเห็นการทำประตูเหล็กบังตาแบบนี้ตามอาคารตึกแถวหรืออาคารพาณิชย์เป็นส่วนใหญ่ถัดไปเป็นประตูชั้นที่สองเป็นประตูเหล็กม้วนบานทึบแบบมือดึงเป็นประตูม้วนที่ถูกควบคุมจากกำลังคนนั่นเอง โดยอาศัยการทำงานของตัวสปริงเพื่อช่วยทุ่นแรงในการเปิดและปิดประตูได้ง่ายมากยิ่งขึ้นเมื่อเปิดขึ้นที่นี่ทาทาบด้วยสีขาวสะอาดตา เป็นตึกชั้นเดียว บริเวณด้านหลังมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำแถมห้องน้ำเป็นแบบชักโครกช่างทันสมัยมากในยุคนี้ และยังมีส่วนครัวให้ด้วย ที่นี่เหมาะมาก

แต่ปัญหาคือเธอต้องหาคน และสถานที่ในการผลิตเพิ่มเพื่อขยายธุรกิจ สามีเธอคงทำคนเดียวไม่เสร็จแน่ภายในสามเดือน“อิ๋งอิ๋ง เราจะหาคนและหาโรงงานได้ที่ไหนล่ะ” เสิ่นจงเล่อเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นกังวลใจขณะเดินทางกลับมาที่ร้าน ถึงเสนอขายได้แล้ว 100 ตัว แต่ถ้าพวกเขาทำไม่เสร็จภายในสามเดือนก็จะมีค่าปรับตามสัญญาเช่นกัน“ไม่ต้องห่วงค่ะ ต้องมีทางออกค่ะ แต่ฉันขอฉันคิดก่อนนะคะ” หลินอวี้อิ๋งขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิด เมื่อกลับมาถึงร้านก็คิดหาวิธี ‘อ้อ เถ้าแก่ตึกเช่านี้ น่าจะพอช่วยได้นะ’ คิดได้ดังนั้นเธอเลยค้นหานามบัตรของเขา เธอจำได้ว่าเขาเคยให้นามบัตรเธอเอาไว้ด้วยนี่นา เธอรีบค้นหากระเป๋าเอกสารที่เก็บสัญญาเอาไว้“อ๋า เจอแล้ว!” จากนั้นก็ใช้โทรศัพท์ที่ร้านค้าเฟอร์นิเจอร์ที่เพิ่งให้ช่างมาติดตั้งไปเมื่อไม่นานมานี้ เพื่อโทรไปหาฉินเลี่ยงหรง“สวัสดีค่ะคุณฉิน ฉันหลินอวี้อิ๋งที่เช่าตึกแฝดค่ะ” ‘อ้าวคุณหลิน มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ’“คือว่าตอนนี้คุณพอจะมีโกดังที่จะพอให้เช่าไหมคะ และฉันอยากให้ช่วยหาคนเป็นงานช่างมาช่วยงานสามีของฉันสักสิบคน ไม่ทราบว่าคุณพอจะรู้จักใครบ้างไหมคะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะกว้างขวางกว่าฉันน่ะค่ะ