ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ตอนที่[6]ข้อเสนอที่ชวนระทึกหลังคำอวยพรของหานจิ่นเยว่ดังขึ้นกลางงานเลี้ยง บรรยากาศที่เคยครึกครื้นก็คล้ายเกิดระลอกคลื่นบางอย่างขึ้นโดยไม่มีผู้ใดเอ่ยออกมาตรง ๆฮูหยินผู้เฒ่านั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งประธาน สีหน้าแม้ยังประดับรอยยิ้มรับแขก ทว่าภายในใจกลับระอุด้วยเพลิงโทสะเดิมทีนางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ประกาศรวบหัวรวบหางเรื่องการสมรสระหว่างหานจิ่นเยว่และเจิ้งเยี่ยน เพื่อรั้งทรัพย์สินตระกูลหานไว้ในจวนกั๋วกงหากหานจิ่นเยว่ตอบรับด้วยความยินดีต่อหน้าผู้คนมากมาย เรื่องก็จะเดินต่อได้ง่ายขึ้นหลายส่วนใครจะคาดคิดว่า หลานสาวโง่เง่าสองคนจะเอาแต่ยกยอหลินหว่านโหรวไม่หยุด อีกฝ่ายเองก็เกาะติดเจิ้งเยี่ยนราวกับเถาวัลย์พันต้นไม้ จนแผนที่เตรียมไว้ไม่มีโอกาสเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว ซ้ำร้ายหานจิ่นเยว่ยังเป็นฝ่ายชิงเอ่ยคำอวยพรตัดวาสนาเสียเอง จ้าวฉงจึงได้แต่ลอบกัดฟันช่างผิดแผนไปหมด!ทว่าพอคิดอีกที นางก็ยังไม่เชื่อว่าหานจิ่นเยว่จะตัดใจจากหลานชายของตนได้จริงรักมาเนิ่นนานถึงเพียงนั้น จะตัดได้ในไม่กี่วันหรือ?เกรงว่าคำอวยพรเมื่อครู่คงเป็นเพียงการประชด เพราะไม่พอใจที่เห็นเจิ้งเยี่ยนใกล้ชิดกับหลินหว่านโหรวมากเกินไปเสียมาก

ตอนที่[7]การเกี้ยวพาท่านอ๋องหลังกลับถึงจวนซุนกั๋วกง เสี่ยวชูยังคงมีสีหน้าราวกับเพิ่งผ่านเรื่องน่าหวาดหวั่นมาไม่หาย นางเดินตามผู้เป็นนายเข้าเรือน ก่อนจะรีบปิดประตูแล้วหันมาถามทันที“ท่านหญิง...”หานจิ่นเยว่ที่กำลังจะนั่งลงหันจึงกลับไปมอง“ว่าอย่างไร”เสี่ยวชูเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมา“แม้ว่าท่านอ๋องจะรูปงามมาก แต่บ่าวรู้สึกว่าหากพระองค์ไม่พอใจขึ้นมา เพียงมองครั้งเดียวก็คงทำให้คนหยุดหายใจได้แล้ว ท่านหญิงแน่ใจหรือเจ้าคะว่าจะแต่งกับพระองค์จริง ๆ”คำถามนั้นทำให้หานจิ่นเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ภาพเมื่ออยู่ในโรงน้ำชาเมื่อครู่พลันย้อนกลับมา โดยเฉพาะตอนที่ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีระยะห่าง ดวงตาคมคู่นั้นจ้องนางราวกับจะมองให้ทะลุถึงความคิด หัวใจที่สงบลงแล้วคล้ายกระตุกขึ้นมาอีกครั้ง แต่ปากกลับตอบอย่างมั่นคง“อย่างน้อยเขาก็น่าเข้าหามากกว่าเจิ้งเยี่ยน”เสี่ยวชูนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเสียอย่างนั้น“ถ้าเทียบกับซื่อจื่อ...บ่าวก็เห็นด้วยเจ้าค่ะ”หานจิ่นเยว่จึงหลุดหัวเราะออกมา ความจริงแล้วรุ่ยอ๋องก็น่าหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย ทั้งยังฉลาดล้ำจนน่าเกรงขามเกินไปเสียด้วยซ้ำ

ตอนที่[8]คนที่เคยไม่เห็นค่าข่าวที่ว่าท่านหญิงเซวียนหรงสนิทสนมกับรุ่ยอ๋องแพร่ไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็วแม้ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองดำเนินไปถึงขั้นใด แต่เพียงชื่อของรุ่ยอ๋องถูกนำมาเกี่ยวข้อง ก็เพียงพอให้ผู้คนสนใจแล้ว แน่นอนว่าข่าวนี้ย่อมมาถึงหูคนในจวนซุนกั๋วกงเช่นกันหลินหว่านโหรวสังเกตได้ว่า หลังได้ยินข่าวสีหน้าของเจิ้งเยี่ยนก็มักมืดครึ้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งหลายครั้งยังเหม่อลอยผิดปกติ นางจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหมือนไม่มีเจตนา“ท่านหญิงอาจเพียงต้องการให้ท่านร้อนใจ กระทั่งรุ่ยอ๋องยังถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง หากข่าวนี้ไปถึงวังหลวง เกรงว่าจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของทุกคนนะเจ้าคะ”เจิ้งเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น หลินหว่านโหรวเห็นเช่นนั้นก็รีบกล่าวต่อด้วยสีหน้าสลด“และหากเพราะข้าทำให้ท่านหญิงเข้าใจผิด ต่อไปท่านไม่ต้องสนใจข้าก็ได้เจ้าค่ะ”“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”“แต่ข้า…”“ข้าจะไปคุยกับนางเอง”คำตอบนั้นทำให้หลินหว่านโหรวหลุบตาลงอย่างสมใจไม่นานนักเจิ้งเยี่ยนก็มาถึงเรือนของหานจิ่นเยว่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเต็มอก ในขณะที่หญิงสาวกำลังตรวจบัญชีอยู่พอดี เมื่อเห็นเขาเดินเข้าม

ตอนที่[9]แผนการร้ายสองวันต่อมา หานจิ่นเยว่ได้รับคำเชิญให้ไปร่วมมื้ออาหารที่เรือนใหญ่ช่วงหลังนางแทบไม่ได้กินอาหารพร้อมคนในจวนอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อสาวใช้ที่มาส่งข่าวบอกว่า ฮูหยินผู้เฒ่าตั้งใจจะพูดคุยเรื่องส่งมอบบัญชีและทรัพย์สินคืนให้ ดวงตาของหญิงสาวก็ยิ่งฉายแววครุ่นคิด“จู่ ๆ ก็ยอมคืนง่าย ๆ หรือเจ้าคะ”เสี่ยวชูถามอย่างไม่ไว้ใจ ในขณะที่หานจิ่นเยว่ยกมุมปาก“นั่นสิ”คนที่ยื้อมาเนิ่นนาน จู่ ๆ กลับยอมส่งคืนในเวลานี้ ไม่ว่าอย่างไรก็น่าสงสัย ดูเหมือนฝั่งนั้นจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้วจริง ๆ“เช่นนั้นยังจะไปอยู่หรือไม่เจ้าคะ”“ไปสิ”“แต่ท่านหญิง...”“ในเมื่อพวกเขาเชิญ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร”เมื่อถึงเวลาหานจิ่นเยว่จึงเดินทางไปยังเรือนใหญ่ตามคำเชิญ ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไป นางก็รู้สึกถึงความผิดปกติคนทั้งครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า และทันทีที่เห็นนาง สีหน้าของแต่ละคนก็แปลกไปชั่วขณะ ก่อนรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นธรรมชาติจะถูกฝืนขึ้นมาแทน“จิ่นเยว่มาแล้วหรือ มานั่งเร็ว”หวังเซียงอิงเรียกหญิงสาวอย่างอ่อนโยนผิดจากทุกครั้ง นั่นทำให้หานจิ่นเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนเดินไปนั่งตามที่จัดไว้และช่างบังเ

ตอนที่ [10]อย่าหวังว่าจะรอดด้านหานจิ่นเยว่เดิมยังพอฝืนยืนได้ แต่ทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัว ความตึงเครียดที่กดเอาไว้ตลอดเวลากลับคลายลงโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับฤทธิ์ยาที่ยังตกค้างอยู่ ทำให้ร่างของนางโอนเอนไปเล็กน้อย รุ่ยอ๋องก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “เจ็บตรงไหนหรือไม่”หานจิ่นเยว่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง นอกจากเรี่ยวแรงที่ไม่ปกติ นางก็ไม่ได้บาดเจ็บที่ใด“หม่อมฉันไม่เป็นอันใดเพคะ”รุ่ยอ๋องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง เห็นชัดว่าสีหน้าของนางซีดกว่าปกติดังนั้น คำว่า ‘ไม่เป็นอันใด’ จึงไม่น่าเชื่อถือแม้แต่น้อยก่อนที่หานจิ่นเยว่จะทันตั้งตัว แขนข้างหนึ่งของเขาก็สอดเข้ามาใต้เข่าของนาง อีกข้างประคองแผ่นหลัง ไม่นานร่างของนางก็พลันลอยขึ้นจากพื้น“ท่านอ๋อง!”หญิงสาวตกใจจนรีบเกี่ยวสาบเสื้อของเขาไว้“หม่อมฉันยังเดินเองได้เพคะ”“อยู่นิ่ง ๆ เถิด”กล่าวจบเขาก็กระชับอ้อมแขนให้มั่นคงขึ้น นั่นทำเอาหานจิ่นเยว่ถึงกับพูดไม่ออกต่อหน้าคนมากมาย...เขาจะอุ้มนางออกไปเช่นนี้จริง ๆ หรือ?ทว่าหลิ่งจื่อเชียนไม่ได้สนใจสายตาของผู้ใด ก่อนหมุนกาย เขาหันกลับไปมองคนในจวนด้วยสายตาเยือกเย็น“ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องในวันนี้ อย่าหวังว่