LOGINตอนที่
[5] คำอวยพรที่ตัดวาสนา วันนี้นางไม่ได้แต่งกายหรูหราจนสะดุดตา ทว่าอาภรณ์เนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างประณีตกลับขับให้รูปร่างอรชรสง่างามยิ่งขึ้น เครื่องประดับบนเรือนผมมีไม่มาก แต่ทุกชิ้นเข้ากันอย่างพอเหมาะ ทว่าสิ่งที่ต่างจากเดิมที่สุดกลับไม่ใช่อาภรณ์ แต่เป็นตัวนางเอง หญิงสาวไม่ก้มหน้า ไม่หลบสายตาผู้คน และไม่มีท่าทีกระวนกระวายเหมือนคนที่ต้องคอยระวังว่าตนจะทำสิ่งใดผิด เพียงเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง ก็ดูสมกับฐานะท่านหญิงเซวียนหรงที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง แขกเหรื่อหลายคนต่างพากันลุกขึ้นทำความเคารพ “คารวะท่านหญิงเซวียนหรง” หานจิ่นเยว่พยักหน้ารับอย่างสงบ ก่อนจะอวยพรฮูหยินผู้เฒ่า “ขอท่านย่ามีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาวเจ้าค่ะ” จากนั้นเสี่ยวชูก็นำของขวัญมอบให้ จ้าวฉงเผยยิ้มยินดีต่อหน้าแขกเหรื่อ “ดี ดี เจ้ามาก็ดีแล้ว” จากนั้นนางจึงเดินไปยังที่นั่งของตนอย่างสงบ ระหว่างนั้นหลินหว่านโหรวจงใจขยับเข้าใกล้เจิ้งเยี่ยนขึ้นอีกเล็กน้อย ปฏิกิริยานั้นทำให้คนรอบข้างต่างลอบมองอย่างสนใจ ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านหญิงเซวียนหรงหลงรักกั๋วกงซื่อจื่อ และไม่ชอบคุณหนูหลินเพราะเรื่องนี้ วันนี้เห็นคนทั้งสองสนิทสนมกันเช่นนี้... เกรงว่าจะมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ทว่า…หานจิ่นเยว่กลับเดินผ่านไปโดยไม่ชำเลืองมองแม้แต่น้อย เจิ้งเยี่ยนที่เตรียมรับสายตาหึงหวงถึงกับนิ่งไป นางไม่เห็นหรือ? เขาหันไปมองตามร่างนั้นโดยไม่รู้ตัว กระทั่งหลินหว่านโหรวเอ่ยเรียกเบา ๆ เขาจึงได้สติกลับมา และเมื่อเห็นว่าหานจิ่นเยว่นั่งลงอย่างสงบแล้ว ความรู้สึกเต็มตื้นบางอย่างก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามคิดเข้าข้างตนเอง นางแต่งกายงดงามถึงเพียงนี้ หากไม่เพื่อเขาแล้วจะทำเพื่อใคร งานเลี้ยงดำเนินต่อไปอย่างครึกครื้น หลังรับอาหารและชมการแสดงจากคณะดนตรีหลายชุด หลินหว่านโหรวก็ลุกขึ้นแสดงฝีมือดีดพิณ เสียงพิณไพเราะอ่อนหวานเรียกเสียงชื่นชมจากแขกเหรื่อได้ไม่น้อย เมื่อบทเพลงจบลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วเรือน หลินหว่านโหรวรับคำชมด้วยรอยยิ้ม ก่อนสายตาจะเคลื่อนไปหยุดที่หานจิ่นเยว่ “ที่จริงผู้ที่มีความสามารถด้านการดีดพิณยังมีอีกหลายคน อย่างเช่นท่านหญิง มิทราบว่าท่านหญิงจะกรุณาออกมาแสดงความสามารถสักเล็กน้อยได้หรือไม่” เจิ้งเย่ทำท่าจะพูดบางอย่าง ทว่าหลินหว่านโหรวกลับส่ายหน้าห้ามไว้ ทุกสายตาพลันหันไปยังหานจิ่นเยว่ ทว่าหญิงสาวเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนยิ้มบาง “ความสามารถของข้าคงไม่โดดเด่นเท่าคุณหนูหลิน เกรงว่าจะทำให้ต้องเสียเวลา ให้ผู้อื่นแสดงเถิด” เจิ้งเย่หัวเราะขึ้นทันที “รู้ตัวก็ดี พี่หว่านโหรวเก่งกาจ ผู้อื่นยากจะเทียบได้ เหมาะสมกับท่านพี่ซื่อจื่อยิ่งนัก” “นั่นสิ” เจิ้งเหยารีบเสริม “พี่ใหญ่ห้ามปล่อยนางหลุดมือนะเจ้าคะ” หลินหว่านโหรวก้มหน้าลงอย่างเอียงอาย โดยที่ไม่ผู้ใดสังเกตใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเลยว่ายามนี้มันเปลี่ยนไปมาเพียงใด เด็กโง่สองคนนี้! นางกำลังจะหาทางเอ่ยแก้สถานการณ์ “เย่เออร์ เสียมารยาทแล้ว ข้าว่า...” “ข้าเห็นด้วย” จู่ ๆ เสียงของหานจิ่นเยว่ก็ดังขึ้นอย่างสงบ ฮูหยินผู้เฒ่าชะงัก ส่วนเจิ้งเยี่ยนหันขวับไปมองนางทันที หญิงสาววางถ้วยชาลง ก่อนมองไปยังคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความขุ่นข้องแม้แต่น้อย “ซื่อจื่อกับคุณหนูหลินเหมาะสมกันยิ่งนัก” หลินหว่านโหรวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ หานจิ่นเยว่สบตาอีกคนก่อนจะกล่าวต่อ “เช่นนั้นข้าขอให้ทั้งสองสมหวังมีข่าวดีเร็ววัน รักมั่นยืนยาว” หลังกล่าวจบเรือนรับรองก็เงียบลงไปชั่วขณะ เจิ้งเยี่ยนมองนางอย่างไม่เชื่อหู คำอวยพร? หานจิ่นเยว่กำลังอวยพรให้เขากับหลินหว่านโหรวอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่ประชด ไม่ใช่กัดฟันพูด ทว่าสีหน้าของนางสงบนิ่งเสียจนเขาหาแววหึงหวงที่เคยคุ้นไม่พบแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หลินหว่านโหรวกลับลอบยิ้มอย่างสมใจ ก่อนแสร้งก้มหน้าเอียงอาย “ท่านหญิงกล่าวเกินไปแล้ว” นอกจากความตกใจ และความแปลกใจแล้ว คำพูดของหานจิ่นเยว่เมื่อครู่ก็สร้างระลอกคลื่นในหมู่แขกมากกว่าที่ผู้ใดคาดคิด ที่ผ่านมาใคร ๆ ต่างคิดว่าท่านหญิงเซวียนหรงกับกั๋วกงซื่อจื่อมีความสัมพันธ์คลุมเครือ เพราะนางแสดงออกชัดเจนว่ามีใจให้เขา อีกทั้งยังเติบโตมาด้วยกันในจวน ไม่พ้นคงต้องแต่งงานกัน ทว่าคำอวยพรเมื่อครู่ เท่ากับนางประกาศด้วยตนเองว่าระหว่างทั้งสองไม่มีพันธะใด สายตาของคุณชายหลายตระกูลจึงเริ่มเปลี่ยนไป ท่านหญิงเซวียนหรงเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของอดีตแม่ทัพใหญ่ มีฐานะที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทาน ทั้งยังครอบครองทรัพย์สินตระกูลหานมากมาย ยิ่งวันนี้เมื่อเห็นรูปโฉมของนางชัด ๆ แล้ว ดูอย่างไรการเกี่ยวดองนี้ก็มีแต่ได้กับได้ บางคนสนใจฐานะ บางคนสนใจความงาม และบางคนสนใจทั้งสองอย่าง เจิ้งเยี่ยนกวาดสายตามองคนเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก คล้ายมีบางสิ่งที่เคยอยู่ในมือกำลังค่อย ๆ หลุดออกไป ทว่าเมื่อหันกลับไปมอง หานจิ่นเยว่กลับกำลังสนทนากับฮูหยินจากอีกตระกูลอย่างอารมณ์ดี เช่นเคย…นางไม่มองเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว บริเวณระเบียงด้านนอกเรือนรับรอง มีร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้เงาไม้ เขามิได้อยู่ในงานตั้งแต่ต้น และดูเหมือนจะไม่ได้คิดปรากฏตัวให้ผู้ใดเห็นเช่นกัน สายตาคมทอดผ่านช่องเปิดของระเบียงไปยังหญิงสาวในอาภรณ์สีอ่อนที่กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อ เมื่อครู่เขาเห็นทุกอย่าง ทั้งคำเยาะเย้ย ทั้งสายตารอชมเรื่องสนุก รวมถึงคำอวยพรที่นางเอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง มุมปากของบุรุษค่อย ๆ ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย น่าสนใจ... เขามองนางอีกครู่หนึ่ง ก่อนหมุนกายเดินจากไปอย่างไร้สุ้มเสียงตอนพิเศษ ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน“พอแล้ว”หานจิ่นเยว่ลืมตามองเขาอย่างอ่อนแรง“อะไรหรือเพคะ”“เรามีบุตรเพียงคนเดียวก็พอแล้ว”แม้หมดเรี่ยวแรง นางก็ยังหัวเราะออกมา“พระองค์ช่างมักน้อยยิ่ง”หลิ่งจื่อเชียนส่ายหน้า“ข้าไม่ได้มักน้อย”เขาก้มลงจุมพิตหลังมือนาง“ข้าเพียงไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บเช่นนี้อีก”ดวงตาของหานจิ่นเยว่พลันร้อนผ่าว ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด เสียงร้องของเด็กน้อยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หมอหญิงอุ้มทารกเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยถาม“ท่านอ๋องจะทรงอุ้มท่านชายน้อยหรือไม่เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนมองห่อผ้าเล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างลังเล ทว่าเมื่อรับเด็กมาไว้ในอ้อมแขน ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งค้าง“เหตุใดตัวเล็กเช่นนี้”หมอหญิงรีบแนะนำ“ท่านอ๋องต้องประคองศีรษะท่านชายน้อยไว้เช่นนี้เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย หานจิ่นเยว่มองภาพนั้นแล้วหัวเราะทั้งน้ำตาบุรุษผู้ไม่เคยหวาดกลัวศัตรูใด กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอุ้มบุตรชายของตนเอง รุ่ยอ๋องก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ต่อจากนี้ เจ้าห้ามรังแกแม่ของเจ้าอีก นางลำบากเพื่อเจ้ามามากแล้ว”ราวกับได้ยินคำพูดนั้น มือเล็ก ๆ ขอ
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันหลังจากรู้ว่าพระชายาตั้งครรภ์ ชีวิตประจำวันภายในตำหนักซ่งหยางก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากหรือกล่าวให้ถูก...ชีวิตของหานจิ่นเยว่ต่างหากที่เปลี่ยนไป“เดินช้าหน่อย”“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเดินช้ามากแล้วนะเพคะ”“ยังเร็วเกินไป”“…..”“สมุดบัญชีเหล่านั้นให้คนอื่นถือ”“มีเพียงสองเล่มเองเพคะ”“สองเล่มก็หนัก”“…..”“อย่าขึ้นบันไดเพียงลำพัง”“บันไดมีเพียงสามขั้น”“สามขั้นก็อาจล้มได้”“…..”ไม่เพียงห้ามเดินเร็ว ยังห้ามถือสมุดบัญชีหลายเล่ม ห้ามขึ้นบันไดคนเดียว และห้ามออกจากตำหนักโดยไม่มีคนติดตามแม้แต่นั่งตรวจบัญชีนานเกินไป หลิ่งจื่อเชียนก็ไม่ยินยอม หากนางยื่นมือไปหยิบถ้วยชา เขาก็จะเป็นคนหยิบส่งให้ หากเขาไม่อยู่ คนในตำหนักก็ต้องรีบเข้ามาช่วยเหลือแทน เพราะทุกคนได้รับคำสั่งไว้แล้วอย่างเคร่งครัด วันหนึ่งหานจิ่นเยว่ทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้น“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงตั้งครรภ์ มิได้กลายเป็นคนพิการนะเพคะ”หลิ่งจื่อเชียนพยักหน้า“ข้ารู้”“แล้วเหตุใดจึงไม่ให้หม่อมฉันทำสิ่งใดเลย”“เพราะเจ้าและลูกสำคัญที่สุด”“ข้าจะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด” เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจังหานจิ่นเยว่ได้แต่อ้าปาก ก่อน
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันช่วงหลายวันมานี้ หานจิ่นเยว่รู้สึกว่าร่างกายของตนผิดปกติไปเล็กน้อย นางมักอ่อนเพลียง่าย ทั้งที่ไม่ได้ออกแรงมาก บางครั้งยังกินอาหารไม่ค่อยลง และรู้สึกเหม็นกลิ่นอาหารบางอย่างโดยไม่มีสาเหตุ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้คิดมากนักเพราะช่วงนี้นางต้องจัดการทั้งบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนัก บางวันนั่งตรวจเอกสารตั้งแต่เช้าจรดเย็น จึงคิดเพียงว่าตนอาจพักผ่อนน้อยเกินไปกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างรับประทานอาหารร่วมกับรุ่ยอ๋อง กลิ่นปลานึ่งตรงหน้ากลับลอยมาแตะจมูกทันใดนั้นความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว หานจิ่นเยว่รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก ก่อนเบือนหน้าออกไปอีกทาง หลิ่งจื่อเชียนเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที“เยว่เออร์ เจ้าเป็นอะไร”“หม่อมฉันเพียงรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยเพคะ”นางตอบก่อนยกมือห้ามเมื่อเห็นเขาเตรียมลุกขึ้น“ช่วงนี้หม่อมฉันอาจพักผ่อนน้อยไปหน่อย พระองค์ไม่ต้องทรงกังวล…”“ไปตามหมอหลวงมา”รุ่ยอ๋องออกคำสั่งโดยไม่รอให้นางกล่าวจบ พ่อบ้านเผยรีบรับคำ ก่อนส่งคนออกจากตำหนักทันที หานจิ่นเยว่ได้แต่ถอนหายใจในความวิตกของอีกฝ่าย“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอาจเพียงเหนื่อ
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ตกเย็นครอบครัวของรุ่ยอ๋องขึ้นไปกินอาหารบนเรือลำใหญ่ที่ถูกจองไว้เป็นการส่วนตัว กลางแม่น้ำสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองผิงอันได้อย่างชัดเจน โคมไฟนับพันส่องสว่างอยู่ตามสองฝั่งน้ำ รอเพียงเวลาที่ดอกไม้ไฟจะถูกจุดขึ้นเหนือท้องฟ้าหลิ่งจื่อเช่อวิ่งเล่นอยู่บนดาดฟ้าเรือในอ้อมกอดยังคงมีแมวขาวตัวเดิม โดยมีเสี่ยวชูและซิ่วเจ๋อคอยดูแลอย่างใกล้ชิดหลังเหตุการณ์ช่วงกลางวัน ไม่มีผู้ใดยอมปล่อยให้ท่านชายน้อยคลาดสายตาอีกแม้แต่ก้าวเดียวหลิ่งจื่อเชียนเดินเข้ามาหาหานจิ่นเยว่ ก่อนโอบเอวนางจากด้านหลังเขาไม่ได้ถามว่านางหายไปที่ใดมา แต่รายงานจากองครักษ์ทำให้เขารู้ทุกอย่างแล้ว และคำตอบที่นางมอบให้เจิ้งเยี่ยน ก็ทำให้หัวใจของเขาสงบลงอย่างแท้จริง คิดแล้วก็ก้มลงหอมแก้มพระชายาเสียงดังฟอด!“อืม สดชื่น”หานจิ่นเยว่จึงหันไปตีแขนเขาเบา ๆ“พระองค์ทำอะไรเพคะ คนอยู่เต็มไปหมด”“ผู้ใดกล้ามอง”รุ่ยอ๋องกวาดสายตาไปรอบกาย ซิ่วเจ๋อรีบหันหน้าไปอีกทาง ส่วนเสี่ยวชูก็ก้มลงจัดเสื้อผ้าให้ท่านชายน้อยราวกับไม่เห็นสิ่งใด หานจิ่นเยว่จึงส่ายหน้าอย่างจนใจบุรุษผู้นี้ นับวันยิ่งทำตัวตามใจม
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ห้าปีต่อมาเมืองผิงอันยังคงคึกคักเช่นทุกปี ช่วงเทศกาลดอกไม้ไฟ ถนนสายหลักถูกประดับด้วยโคมหลากสี ร้านค้าตั้งแผงเรียงรายตลอดสองข้างทาง ผู้คนจากต่างเมืองต่างหลั่งไหลเข้ามาชมงานอย่างเนืองแน่น ครอบครัวของรุ่ยอ๋องเองก็มาพักผ่อนที่นี่เป็นประจำทุกปีหลังจากหานจิ่นเยว่จัดการบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนักครั้งใหญ่เสร็จ ช่วงเทศกาลนี้จึงเป็นเวลาสำหรับครอบครัวโดยเฉพาะทว่าครั้งนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น“เช่อเออร์!”หานจิ่นเยว่หันมองไปรอบกายด้วยใบหน้าซีดเผือด เพราะยามนี้ หลิ่งจื่อเช่อ บุตรชายวัยห้าขวบของนางหายตัวไปท่ามกลางฝูงชน องครักษ์และนางกำนัลถูกส่งออกไปตามหาทั่วเมือง แต่ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่พบแม้แต่เงา“ยังหาไม่พบหรือ”“ยังพ่ะย่ะค่ะ”หานจิ่นเยว่ได้ยินคำตอบก็แทบทรุดลง หลิ่งจื่อเชียนจึงรีบเข้ามาประคองร่างนางไว้“เยว่เออร์ ใจเย็นก่อน”“ลูกยังเล็กถึงเพียงนั้น หากพบคนไม่ดี...”“เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”แม้ภายในใจจะร้อนรนไม่ต่างกัน แต่เขายังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เราจะต้องหาเขาพบแน่”ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเล็ก ๆ ที
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)รุ่งเช้า แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ลอดผ่านม่านเข้ามาภายในห้อง หานจิ่นเยว่ค่อย ๆ ลืมตาตื่น ก่อนจะพบว่าตนยังคงนอนอยู่ภายในอ้อมแขนของรุ่ยอ๋อง แขนแกร่งโอบอยู่รอบเอว ใบหน้าหล่อเหลาห่างจากนางเพียงไม่กี่ชุ่น ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังคงหลับสนิทหญิงสาวมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อคืนนี้ไม่มีหมอนกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองอีกแล้วและเป็นครั้งแรกที่นางตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้สึกว่าการอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเรื่องน่าอึดอัด และมันมีมวลอบอุ่นดังเช่นที่นางเคยรู้สึกมาตลอดหลายคืนที่ผ่านมาหานจิ่นเยว่ขยับตัวเล็กน้อย คิดจะลุกออกไปอย่างเงียบ ๆ ทว่าแขนที่โอบเอวกลับกระชับแน่นขึ้น“จะไปที่ใด”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ“พระองค์ตื่นแล้วหรือเพคะ”“หากเจ้าไม่ขยับ ข้าคงหลับต่อได้อีกหน่อย”หลิ่งจื่อเชียนลืมตาขึ้น ก่อนก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน“เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่”เมื่อนึกถึงจุมพิตเมื่อคืน ใบหน้าของหานจิ่นเยว่ก็พลันร้อนขึ้น“ก็...พอใช้ได้เพคะ”“เพียงพอใช้ได้หรือ”เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย“เช่นนั้นคืนนี้ข้าคงต้องพยายามให้มากก







