All Chapters of เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งภาพถ่ายเมื่อคืนยังคงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์เขานั่งมองรูปนั้นอยู่นาน ก่อนขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด“หรือที่ผ่านมา...เรามองอะไรผิดไป?” เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมใช้นิ้วเลื่อนดูรูปเก่า ๆ ของพิมพ์ดาวและมีนายิ่งดู...เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ภาคินยังไม่มีหลักฐานมากพอที่จะกล่าวหาใคร เขาจึงตัดสินใจเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ช่วงสาย ภาคินกลับมาที่บ้าน ทันทีที่เปิดประตู เขาก็เห็นมีนากำลังนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาหญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาเมื่อเห็นเขา ก่อนฝืนยิ้ม“พี่คินมาแล้วเหรอคะ?”ภาคินมองเธอนิ่ง ๆ“เป็นอะไร?”มีนาส่ายหน้า“ไม่มีอะไรค่ะ”“ถ้าไม่มีอะไร แล้วร้องไห้ทำไม?”น้ำเสียงของภาคินจริงจังกว่าปกติมีนาก้มหน้าลง มือกำชายเสื้อแน่น“หนูแค่...รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ”ภาคินขมวดคิ้ว“ใครพูดอะไร?”มีนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า“ไม่มีใครพูดค่ะ”ภาคินมองเธออย่างไม่เชื่อ“มีนา”เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“พี่ถามว่าใครพูดอะไรกับเธอ”มีนากัดริมฝีปาก ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง“พี่ดาวค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ภาคินนิ่ง“ดาวพูดอะไร?”มีน

หลังจากเหตุการณ์เรื่องแจกันในเช้าวันนั้น บรรยากาศภายในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์ดาวยังคงใช้ชีวิตตามปกติแต่เธอรู้สึกได้ว่า...ทุกคนกำลังมองเธอไม่เหมือนเดิมโดยเฉพาะภาคินจากคนที่เคยเดินเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ กลายเป็นคนที่มองเธอด้วยสายตาระมัดระวังทุกคำพูดของเธอถูกตั้งคำถามทุกการกระทำของเธอถูกจับตามองและทุกครั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้น...คนแรกที่ทุกคนนึกถึงกลับเป็นเธอเช้าวันนั้น พิมพ์ดาวเดินลงมาที่ห้องอาหาร เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นภาคินกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอ“ตื่นแล้วเหรอ?”น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยพิมพ์ดาวฝืนยิ้ม“ค่ะ เธอเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม แม่เลี้ยงกำลังจัดอาหาร ส่วนมีนานั่งอยู่ข้าง ๆ พ่อทุกอย่างดูเหมือนเป็นมื้อเช้าธรรมดา จนกระทั่งมีนาหยิบแก้วน้ำขึ้นมา“อ๊ะ!” เธอร้องเบา ๆ พร้อมทำแก้วหลุดจากมือแก้วตกลงบนโต๊ะ น้ำหกใส่เสื้อของเธอ“มีนา!” พ่อรีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?มีนาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไรค่ะ”เธอรีบหยิบผ้ามาเช็ดเสื้อ ก่อนเหลือบมองพิมพ์ดาว“หนูคงซุ่มซ่ามเอง” พิมพ์ดาวมองเธอเงียบ ๆ แต่ทันใดนั้นมีนากลับพูด

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น พิมพ์ดาวเริ่มรู้สึกว่าบ้านหลังเดิมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บ้านที่เคยเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกปลอดภัย กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอต้องระวังทุกย่างก้าว ไม่ว่าเธอจะทำอะไร...ก็ดูเหมือนจะผิดไปเสียหมด เช้าวันนั้น พิมพ์ดาวเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ภายในใจจะหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อเดินมาถึงห้องอาหาร เธอเห็นทุกคนนั่งอยู่พร้อมหน้ามีนากำลังพูดคุยกับพ่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนภาคินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพิมพ์ดาวหยุดชั่วครู่ ก่อนเดินเข้าไปนั่ง“อรุณสวัสดิ์ค่ะพ่อ”เธอพูดพร้อมฝืนยิ้มเล็กน้อยพ่อพยักหน้า“อืม มานั่งกินข้าวสิ”พิมพ์ดาวกำลังจะหยิบจานขึ้นมา แต่มีนากลับรีบพูดขึ้น“พี่ดาวคะ”พิมพ์ดาวชะงัก ก่อนหันไปมอง“มีอะไร?”มีนามองเธอด้วยสีหน้าลังเล ก่อนชี้ไปยังแก้วน้ำตรงหน้า“แก้วของหนูหายค่ะ”“แล้ว?”“หนูจำได้ว่าเมื่อวานวางไว้ตรงนี้”มีนาพูดพร้อมขมวดคิ้ว“แต่วันนี้มันหายไป”พิมพ์ดาวมองรอบโต๊ะ“แล้วเธอคิดว่าพี่เอาไปเหรอ?”มีนาส่ายหน้าเร็ว ๆ“หนูไม่ได้พูดแบบนั้นค่ะ”น้ำเสียงของเธอเบาลงราวกับกลัว“หนูแค่สงสัย”พิมพ์ดาวหัวเรา

หลังจากวันที่ภาคินเริ่มสงสัยมีนา บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆเขายังพูดคุยกับทุกคนตามปกติ ยังยิ้มให้มีนายังถามไถ่พ่อและแม่เลี้ยง แต่สายตาของเขา...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วทุกครั้งที่มีนาพูดอะไร ภาคินจะสังเกตสีหน้าและปฏิกิริยาของเธอมากขึ้น และมีนาเองก็เริ่มรู้ตัว เธอจึงต้องระวังทุกการกระทำมากกว่าเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยระวังได้เลย...คือความริษยาที่อยู่ในหัวใจเพราะมีสิ่งหนึ่งที่เธอต้องการมาตลอด ภาคินเย็นวันนั้น พิมพ์ดาวกำลังจัดหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นภาคินเดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษใบหนึ่ง เขาหยุดมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น“ดาว”พิมพ์ดาวเงยหน้า“คะ?”ภาคินยกถุงขึ้นเล็กน้อย“พี่ซื้อขนมร้านที่เธอชอบมาให้”พิมพ์ดาวชะงักเป็นขนมร้านโปรดที่ทั้งสองคนเคยซื้อกินด้วยกันตอนเด็ก เธอมองถุงนั้น ก่อนเงยหน้ามองเขา“พี่ยังจำได้ด้วยเหรอคะ?”น้ำเสียงของเธอแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัวภาคินยิ้มบาง ๆ“ทำไมจะจำไม่ได้”พิมพ์ดาวรับถุงมา มือของเธอสั่นเล็กน้อย หัวใจที่พยายามปิดกั้นมานานกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง“ขอบคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ภาคินมองรอยยิ้มนั้นแล้วรู้สึกโล่งใจ“พี

หลังจากคืนนั้น พิมพ์ดาวแทบไม่พูดกับใครอีก กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกวางไว้ข้างเตียง เธอยังไม่ได้ออกไปทันที เพราะลึก ๆ ในใจยังมีความหวังเล็ก ๆ ว่า...บางทีภาคินอาจรั้งเธอไว้ แต่จนถึงเช้า...เขาก็ไม่ได้พูดอะไร พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก สูดหายใจลึก ก่อนยิ้มให้ตัวเองทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ“พอแล้วนะดาว”เธอพูดกับตัวเองพร้อมเช็ดน้ำตา“ต่อจากนี้...ไม่ว่าใครจะคิดยังไง ก็ปล่อยเขาไป” เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วเดินลงบันได ห้องอาหารเงียบผิดปกติ พ่อ แม่เลี้ยง มีนา และภาคินนั่งอยู่พร้อมหน้า ทันทีที่พิมพ์ดาวเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋า ทุกคนต่างหันมอง พ่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“ดาว จะไปไหน?”พิมพ์ดาววางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบ“ดาวจะไปอยู่ข้างนอกค่ะ”พ่อชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่เข้าใจ“ทำไมต้องไป?”“ดาวแค่อยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองค่ะ”“นี่บ้านของลูกนะ”พ่อพูดพร้อมขมวดคิ้วแน่น“จะไปอยู่ข้างนอกทำไม?”พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ“เพราะดาวรู้สึกว่า...ถ้าดาวยังอยู่ ทุกคนคงไม่มีความสุข”มีนาที่นั่งอยู่เงียบ ๆ รีบส่ายหน้า“พี่ดาว หนูไม่เคยคิดแบบนั้นนะคะ”เธอพูดพร้อมน้ำตาคลอ“ถ้าหนูทำให้พี่ไม่สบายใจ