All Chapters of เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมไม่มีใครบนเรือพูดถึงเรื่องอื่นนอกจาก พิมพ์ดาว เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่การค้นหายังคงไม่พบตัวเธอ ภาคินยืนอยู่บริเวณหัวเรือด้วยใบหน้าอิดโรย ดวงตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอน เขายังคงมองทะเลตรงหน้า ราวกับหวังว่าอีกเพียงวินาทีเดียว...พิมพ์ดาวจะปรากฏตัวขึ้นมา “คุณภาคินครับ” เสียงของลูกเรือดังขึ้นด้านหลัง ภาคินรีบหันกลับ “เจอเธอแล้วเหรอ?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวัง แต่ลูกเรือกลับส่ายหน้า “ยังครับ” สีหน้าของภาคินหม่นลงทันที “แล้วมีอะไร?” ชายคนนั้นยื่นถุงใสขนาดเล็กให้ “เราเจอสิ่งนี้ลอยอยู่ไม่ไกลจากจุดที่คุณพิมพ์ดาวตกลงไปครับ” ภาคินรับมา ภายในคือ โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง เขาจำได้ทันที “ของดาว…” มือของเขาสั่น “ใช่ครับ” ภาคินรีบเปิดโทรศัพท์ หน้าจอแตกเล็กน้อย แต่ยังสามารถเปิดใช้งานได้ เขาเลื่อนดูข้อมูลต่าง ๆไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งเขาเห็นโฟลเดอร์หนึ่ง วิดีโอ ภาคินกดเข้าไป มีคลิปหนึ่งถูกบันทึกไว้เมื่อคืนก่อนที่พิมพ์ดาวจะหายตัวไป เขากดเปิดทันที ภาพในคลิปสั่นเล็กน้อย ก่อนปรากฏเสียงของมีนา “พี่ดาว ถ้าพี่ไม่ยอมออกไปจากชีวิตพี่คิน หนูจะทำให้พี่

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างบ้านไม้หลังเล็ก พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองรอบตัว ทุกอย่างแปลกใหม่ไปหมดรวมถึงผู้ชายที่นั่งหลับอยู่ข้างเตียงภาคินนอนฟุบกับแขนตัวเอง มือข้างหนึ่งยังจับมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเพียงแค่ปล่อยมือ เธอจะหายไปอีกครั้งพิมพ์ดาวขยับมือเบา ๆ ภาคินสะดุ้งตื่นทันที“ดาว!”เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ก่อนมองเธอด้วยความดีใจ“เธอตื่นแล้ว”พิมพ์ดาวมองเขาอย่างสงสัย“คุณ…”เพียงคำเดียว สีหน้าของภาคินก็เปลี่ยนไป เขาฝืนยิ้ม แม้ในดวงตาจะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่“พี่เอง”“คุณบอกว่าชื่อภาคิน…”“ใช่”เขาพยักหน้า“แต่ถ้าเธอยังจำพี่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”ภาคินพูดพร้อมคลายมือออกช้า ๆ“พี่จะไม่บังคับ”พิมพ์ดาวมองเขา“ทำไมคุณถึงต้องมาดูแลฉัน?”ภาคินนิ่งไป คำถามนั้นทำให้หัวใจเขาเจ็บ“เพราะ…”เขาหลบสายตา“พี่เป็นคนที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่”พิมพ์ดาวขมวดคิ้ว“ฉันไม่เข้าใจ”“ไม่เป็นไร”ภาคินยิ้มเศร้า“วันหนึ่งเธอจะเข้าใจเอง”หลายวันผ่านไปพิมพ์ดาวยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของชาวประมง ความทรงจำของเธอยังไม่กลับมา แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึก

เช้าวันต่อมา ภาคินได้รับไฟล์จากกล้องวงจรปิดที่ตามหา เขานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะที่พิมพ์ดาวนั่งอยู่ข้าง ๆ“พร้อมไหม?”ภาคินถามเบา ๆ พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้า“ค่ะ”ภาคินกดเปิดคลิป ภาพจากกล้องปรากฏขึ้นพิมพ์ดาวกำลังเดินอยู่บริเวณทางเดินด้านข้างของเรือไม่กี่วินาทีต่อมา มีนาเดินตามมา ทั้งสองหยุดคุยกัน แม้ไม่มีเสียง แต่ภาพสามารถมองเห็นสีหน้าของมีนาได้อย่างชัดเจน จากใบหน้าที่เคยอ่อนโยน...กลับกลายเป็นเย็นชา มีนาคว้าแขนพิมพ์ดาว พิมพ์ดาวพยายามดึงมือออก จากนั้นมีนาผลักเธอไปทางราวกั้น“หยุดคลิป!”พิมพ์ดาวร้องขึ้น ภาคินรีบกดหยุด เธอนั่งนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด ภาพนั้นทำให้ความทรงจำที่หายไปกลับมาอย่างรวดเร็ว“ฉันจำได้แล้ว…”น้ำตาเริ่มไหล“วันนั้นมีนามาหาฉัน”ภาคินหันมองเธอ“เธอพูดอะไร?”พิมพ์ดาวหลับตา พยายามนึก“เธอบอกว่า ถ้าฉันไม่ยอมออกไปจากชีวิตพี่…”เสียงของเธอสั่น“เธอจะทำให้ฉันหายไป”ภาคินกำหมัดแน่น“แล้วหลังจากนั้น?”พิมพ์ดาวพยายามนึกต่อ“ฉันบอกเธอว่า ฉันจะออกไปเอง ขอแค่เธอหยุดทำร้ายฉัน”น้ำตาไหลลงมา“แต่เธอกลับ…”พิมพ์ดาวหยุดพูด“ผลักฉัน”ภาคินกลับ

ภาคินก้าวออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ ในมือของเขายังคงถือโทรศัพท์ที่ได้รับข้อมูลล่าสุดจากลูกน้อง คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของมีนากำลังเตรียมตัวเดินทางออกนอกประเทศ ถ้าปล่อยให้เขาหนีไป...ความจริงทั้งหมดที่ภาคินพยายามตามหา อาจไม่มีวันถูกเปิดเผยชายหนุ่มเปิดประตูรถ ก่อนหันกลับไปมองพิมพ์ดาวที่ยืนอยู่หน้าบ้าน“ดาว”“คะ?”พิมพ์ดาวมองเขาด้วยแววตากังวล“พี่ต้องไปจัดการเรื่องนี้”“คนที่พี่กำลังตามหา...สำคัญมากเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“มาก”เขาเดินกลับเข้ามาหาเธออีกครั้ง สีหน้าของเขาจริงจังกว่าทุกครั้ง“ถ้าพี่จับตัวเขาได้ เราอาจรู้ความจริงทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในวันนั้น”พิมพ์ดาวนิ่งไป ความทรงจำในวันที่เกิดเรื่องทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง“พี่จะกลับมาใช่ไหม?”คำถามนั้นทำให้ภาคินชะงัก เขามองดวงตาของเธอ ก่อนยิ้มบาง ๆ“พี่สัญญา”“อย่าไปนานนะคะ”พิมพ์ดาวพูดเบา ๆ ภาคินยกมือขึ้นแตะศีรษะเธออย่างอ่อนโยน“รอพี่อยู่ที่บ้าน”เธอพยักหน้า“ค่ะ”ภาคินหันหลังเดินไปขึ้นรถ แต่ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง ราวกับไม่อยากละสายตาไปจากเธอจากนั้นรถจึงค่อย ๆ แล่นออกไป---สนามบินภาคินมาถึงก่อ

หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ