All Chapters of เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน: Chapter 21 - Chapter 30

คลิปที่ไม่รู้ว่าใครส่งมา ยังคงเล่นอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของภาคิน ภาพสั่นเล็กน้อย ก่อนปรากฏเหตุการณ์เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเป็นภาพมีนายืนอยู่หน้าห้องรับแขก เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน แม้เสียงจะไม่ชัดทั้งหมด แต่ประโยคหนึ่งกลับดังพอให้ได้ยิน“ทำให้พี่ดาวเป็นคนผิดก็พอ...ที่เหลือฉันจัดการเอง”ภาคินชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์เกร็งแน่น“มีนา...”เขาพึมพำด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ แต่คลิปจบลงเพียงเท่านั้นภาคินรีบกดดูซ้ำ“ใครเป็นคนส่ง?”เขามองหมายเลขบนหน้าจออย่างสงสัย ทว่าไม่มีคำตอบเช้าวันต่อมาภาคินรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้า เขาขับรถไปยังสถานที่ที่พิมพ์ดาวพักอยู่ แต่เมื่อมาถึง เขากลับพบเพียงเจ้าของบ้านเช่า“พิมพ์ดาวออกไปแล้วค่ะ”หญิงวัยกลางคนพูดพร้อมมองเขาอย่างสงสัย“เธอออกไปตั้งแต่เช้า”ภาคินขมวดคิ้ว“เธอไปไหนครับ?”“ไม่ทราบค่ะ เธอไม่ได้บอก”เขายืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน ความรู้สึกบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจครั้งแรกในชีวิต...เขากลัวว่าจะตามเธอไม่ทันอีกด้านหนึ่ง พิมพ์ดาวกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ เธอเปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้าและพยายามหางานใหม่ หลังจากออกจากบ้าน เธอตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปอีก ไม่ใช่เ

เสียงเครื่องยนต์ของเรือสำราญดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเรือลำใหญ่จะค่อย ๆ เคลื่อนออกจากท่าพิมพ์ดาวยืนอยู่ริมระเบียง มองผืนน้ำที่ค่อย ๆ ห่างจากฝั่ง สายลมทะเลพัดเส้นผมของเธอปลิวไปตามแรงลมเธอสูดหายใจลึก เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอรู้สึกว่า...หัวใจตัวเองสงบลงเล็กน้อย“ทะเลสวยจังเลยนะ”เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ พร้อมยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง“ดาว”พิมพ์ดาวหันกลับไป ภาคินกำลังเดินเข้ามาหาเขาหยุดยืนข้างเธอ ก่อนมองออกไปยังทะเล“ไม่กลัวเหรอ?”“กลัวอะไรคะ?”“ทะเล”เขาถามพร้อมเหลือบมองเธอ พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“ไม่กลัวค่ะ”ภาคินยิ้มบาง ๆ “ตอนเด็กเธอเคยกลัวน้ำ”พิมพ์ดาวหันมามองเขา “พี่คินยังจำได้อีกเหรอคะ?”“จำได้สิ” เขาตอบพร้อมมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน“ตอนนั้นเธอร้องไห้จนพี่ต้องลงไปอุ้มขึ้นจากสระ” พิมพ์ดาวหลุดหัวเราะ“พี่คินก็โดนแม่ดุด้วย”“เพราะใครล่ะ?” เขาพูดพร้อมยิ้มขำ“ก็เพราะพี่ชอบแกล้งดาว” ทั้งสองหัวเราะเบา ๆช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง แต่แล้ว...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“พี่คินคะ” มีนาเดินเข้ามาพร้อมแก้วเครื่องด

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำจนเป็นประกาย เรือสำราญยังคงลอยอยู่กลางทะเล บรรยากาศรอบตัวดูสดใส ต่างจากหัวใจของพิมพ์ดาวโดยสิ้นเชิงตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืน เธอแทบไม่ได้นอน คำพูดของมีนายังคงวนเวียนอยู่ในหัว“หนูเกลียดพี่!”พิมพ์ดาวนั่งอยู่ปลายเตียง กอดหมอนแน่น ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดกับตัวเอง“วันนี้ดาวจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว…”เธอพยายามยิ้มให้ตัวเอง“อีกไม่นานก็กลับถึงฝั่งแล้ว”แต่เธอไม่รู้เลยว่า...วันนี้จะเป็นวันที่ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลช่วงสาย ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องอาหารของเรือ พ่อของพิมพ์ดาวกำลังพูดคุยกับแม่เลี้ยง ส่วนภาคินนั่งอยู่เงียบ ๆ สีหน้าเคร่งเครียด เขายังคิดถึงเรื่องเมื่อคืน สิ่งที่พิมพ์ดาวพูดก่อนเดินจากไปยังติดอยู่ในใจ“ต่อให้ดาวพูด พี่ก็อาจไม่เชื่ออยู่ดี”ภาคินกำแก้วน้ำแน่น เขารู้สึกผิด แต่ขณะเดียวกัน เขายังไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร“พี่คินคะ”เสียงของมีนาดังขึ้น ภาคินเงยหน้า มีนาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ“เมื่อคืนหนูทำให้ทุกคนวุ่นวาย ขอโทษนะคะ”เธอพูดพร้อมก้มหน้า สีหน้าดูสำนึกผิด ภาคินถอนหายใจ“ไม่เป็นไร”ม

ค่ำคืนบนเรือสำราญเงียบกว่าทุกคืนที่ผ่านมาเสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังเป็นจังหวะ ท่ามกลางท้องทะเลที่มืดสนิท พิมพ์ดาวนั่งอยู่ปลายเตียงในห้องพักเพียงลำพังตรงหน้าเธอมีเพียงกระเป๋าใบเล็กกับรูปถ่ายเก่า ๆ รูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยยิ้มอย่างมีความสุขและเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอเสมอภาคินพิมพ์ดาวใช้นิ้วลูบภาพนั้นเบา ๆ น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาตามแก้ม“ถ้าย้อนกลับไปได้…”เธอพูดเสียงสั่น“ดาวคงไม่รักพี่ตั้งแต่แรก”เธอหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา“เพราะการรักพี่ ทำให้ดาวเจ็บมากเหลือเกิน”เธอหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาแนบอกก่อนหลับตาลง“แต่ถึงอย่างนั้น…ดาวก็ยังรักพี่อยู่ดี”ด้านนอกห้อง ภาคินเดินมาหยุดอยู่หน้าประตู เขายกมือขึ้น เตรียมเคาะ แต่กลับลังเล ตั้งแต่ช่วงบ่าย เขารู้สึกผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก สีหน้าของพิมพ์ดาวตอนเดินจากไปยังติดอยู่ในหัว“ต่อไปดาวจะไม่สร้างปัญหาให้ใครอีก”เขาไม่รู้ว่าทำไมคำพูดนั้นถึงทำให้หัวใจเขาหนักอึ้ง ภาคินกำมือแน่น ก่อนตัดสินใจเคาะประตูก๊อก ก๊อกภายในห้องเงียบ เขาเคาะอีกครั้ง“ดาว”ไม่มีเสียงตอบ ภาคินขมวดคิ้ว“ดาว พี่เอง”ครู่หนึ่งประตูจึงเปิดออก พิมพ์ดาวยืนอยู่ตรงหน้า ดว

เสียงคลื่นยังคงกระทบตัวเรืออย่างต่อเนื่อง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...เสียงทุกอย่างรอบตัวกลับเงียบลงเธอเดินออกมาจากกลุ่มคนบนดาดฟ้าอย่างช้า ๆ กระเป๋าใบเล็กยังถูกกำไว้แน่นในมือ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ครั้งนี้ไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว เพราะหัวใจของเธอ...เหมือนจะไม่มีแรงเหลือพอที่จะร้องไห้แล้ว“พอแล้ว…”เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมสูดหายใจลึก“ดาวเหนื่อยจริง ๆ”ด้านหลัง...ภาคินยังคงยืนมองเธอ หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างผิดปกติ คำพูดของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“ถ้าพี่ตามมา ดาวอาจจะเปลี่ยนใจ”เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น แต่สัญชาตญาณบางอย่างกำลังบอกเขาว่า...อย่าปล่อยเธอไป“ดาว!”ภาคินตัดสินใจวิ่งตามไป พิมพ์ดาวเดินมาถึงบริเวณหัวเรือ ลมทะเลพัดแรงขึ้นจนเส้นผมของเธอปลิวไปทั่วใบหน้าเธอวางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนยืนจับราวกั้นแน่น สายตาทอดมองออกไปยังทะเลกว้างไม่มีแผ่นดินไม่มีบ้านไม่มีใครมีเพียงผืนน้ำที่ทอดยาวสุดสายตา“ถ้าไปจากตรงนี้…”เธอพูดเสียงเบา“ทุกคนคงมีความสุข”เธอหลับตา ภาพความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับเข้ามา ภาพที่เธอกับภาคินวิ่งเล่นด้วยกันตอนเด็กวันที่เขายื่นร่มให้เธอในวันที่ฝน