All Chapters of THE ALOOF BILLIONAIRE'S SWEET OBSESSION: Chapter 81 - Chapter 90

Mabilis lumipas ang ilang araw sa isla.Maikli man ang bakasyon, maraming masasayang alaala ang naiwan kay Jillian. Nagawa rin niyang tapusin ang interview kay Vincent. Dahil naging komportable na siya kina Vincent at Andrea, mas natural at magaan ang naging usapan nila.Nang oras na para umalis, saka niya naramdaman na ayaw pa pala niyang matapos ang bakasyon.Niyakap niya si Andrea. “Sorry, wala akong naihandang wedding gift. Nalaman ko lang na pupunta kami sa kasal noong nasa eroplano na ako. Pero promise, mayroon na akong ibibigay sa’yo pag nagkita tayo ulit.”Tinapik ni Andrea ang likod niya. “Okay lang. Ang pagpunta mo rito at pagsama sa amin, sapat nang regalo.”“Si Bryan may regalo na, pero iba ’yon. Gusto kong may sarili akong gift.”“Then I’ll look forward to it.”Biglang sumingit si Claire at niyakap silang dalawa.“Grabe kayo! Para namang hindi na tayo magkikita ulit.” Tumingin siya kay Jillian. “Pupuntahan kita sa San Felipe!”“Kailan?”“Summer vacation!”Napailing si And

“Gusto ko lang maging mas malapit sa’yo,” mahinang sabi ni Bryan habang nakatingin kay Jillian. “Gusto kong ikaw ang unang makikita ko tuwing umaga at ang huling makikita ko bago ako matulog. Pwede ba?”Seryoso ang mga mata nito. Halatang hindi siya nagbibiro.Pero hindi agad nakasagot si Jillian.Kailan lang sila naging magkasintahan. Kahit magkahiwalay naman ang magiging kwarto nila, parang masyadong mabilis kung titira na siya sa iisang bahay kasama nito.Iba ang ilang gabing magkasama sila dahil sa trabaho o biyahe.Ito, pangmatagalan na.Habang hindi niya alam kung paano sasagot, biglang may narinig siyang mahinang—“Meow.”Agad siyang napalingon.May maliit na pusang tabby na kakagising lang sa sofa. Nang makita siya nito, mabilis itong bumaba at tumakbo papunta sa kanya.Agad lumiwanag ang mukha ni Jillian.“Cotton!”Lumuhod siya at sinalubong ang pusa.“Ang laki mo na! Naaalala mo pa ba ako?”Ngumiyaw si Cotton at kinuskos ang ulo sa kamay niya.Napangiti si Jillian habang kin

Ilang gabi nang halos walang maayos na tulog si Jillian dahil sa overtime at sunod-sunod na field work. Habang abala siya, hindi niya halos napapansin ang pagod.Pero nang humupa ang ulan at medyo gumaan ang trabaho, saka naman bumigay ang katawan niya.Mainit ang noo niya, mabigat ang ulo, at halos wala siyang lakas. Naisip niyang humiga muna sa staff resting room, pero pagdikit pa lang niya sa kama, agad siyang nakatulog.Nagising siya makalipas ang ilang oras na mas masama na ang pakiramdam.Sakto namang pumasok si Ate Ria, isang field reporter na kasama niya sa team.“Jillian? Dito ka natulog?”Mahina siyang ngumiti. “Ate Ria…”Nang makita nito ang mukha niya, agad siyang nilapitan at hinawakan sa noo.“Ang init mo! May lagnat ka.”“Ayos lang ako.”“Hindi ka mukhang okay.” Nag-alala agad si Ate Ria. “Tara, punta na tayo sa ospital.”“Ate Ria, may interview ka pa. Kaya ko naman mag-isa.”“Si Clark muna ang bahala dun. Ihahatid muna kita.”Hindi na nakipagtalo si Jillian. Sa totoo l

Suot pa rin ni Jillian ang mapusyaw na asul na pajama nang sumilip siya sa study room. Nakalugay ang buhok niya at bakas pa rin sa mukha ang pagod.Nang makita siya ni Bryan, agad lumambot ang ekspresyon nito.“Hindi ka ba busy?” mahina niyang tanong.“Hindi naman. Halika.”Nanatili siya sa pintuan, halatang nahihiya pa rin sa nangyari kanina. Kaya si Bryan na ang lumapit, hinawakan ang kamay niya at marahang hinila siya papasok.“Kung magbabantay ka lang diyan, magpalit na lang kayo ng shift ni Scott.”Namula si Jillian pero hindi na sumagot.Simple lang ang study room—ilang libro, karamihan tungkol sa business at management, isang halaman sa sulok, at mga dokumentong maayos na nakasalansan sa mesa. Halatang mas pinag-isipan pa ni Bryan ang kwartong inayos para sa kanya kaysa sa sarili nitong study.Iisa lang ang upuan, kaya pagkaupo ni Bryan, natural nitong hinila si Jillian sa kandungan niya.Hinawakan nito ang noo niya.“Normal na. Hindi ka makatulog?”“Nasobrahan yata ako sa tulo

Halos hindi na makilala ang daan papunta sa apektadong bayan. Dahil sa malakas na ulan, bumagsak ang putik, bato, at mga sanga mula sa gilid ng burol.Hanggang doon na lang ang rescue pickup.“Mga dalawa o tatlong kilometro pa bago makarating doon,” sabi ng driver. “Kailangan n’yo nang lakarin. Mag-ingat kayo.”Nagpasalamat sina Jillian, Clark, at ang ibang reporters bago kinuha ang kanilang kagamitan.Habang naglalakad sila, mas lumalakas ang tubig na bumababa mula sa burol. Maputik iyon at may kasamang mga sanga at maliliit na bato.“Natatakot ka?” tanong ng isang cameraman kay Jillian.Tumango siya nang walang pag-aalinlangan.“Oo.”“Pero bakit ka pa sumama?”Saglit na tumingin si Jillian sa rumaragasang tubig bago sumagot.“Reporter ako. Mas gusto kong makita mismo kung ano ang nangyayari para tama ang maipakita namin sa mga tao.”Narinig iyon ni Clark at bahagyang ngumiti.“Kaya huwag n’yo masyadong takutin ang partner ko.”Napatawa ang ilan at kahit paano ay nabawasan ang bigat