Chapter 6

Kael

Mabilis na bumalik ang isa sa mga tauhan ko dala ang first aid kit. Nanginginig pa ang kaniyang mga kamay nang iabot niya ito sa akin. Inagaw ko iyon nang walang pasasalamat at agad na binalingan ang babaeng nakaupo pa rin sa malamig na marmol ng aking sala.

Basang-basa, gulo-gulo ang buhok, at patuloy na umaagos ang dugo mula sa kaniyang binti. Subalit sa kabila ng kaniyang pagmamatigas sa akin at itinuring akong demonyo sa paningin niya, hindi maitatagong may angking ganda siya.

Napailing ako. Nakaluhod ako sa harapan niya. Isang posisyon na kailanman ay hindi ko ginawa para sa kahit na sinong tao—lalo na sa isang bihag. Ang aking pader na binuo ng galit at seryosong awtoridad ay naroon pa rin, matigas at malamig, ngunit sa kaibuturan ng aking isip, may isang bagay na nagbago nang makita ko ang pulang likido na pumapatak sa sahig.

Why am I doing this? Why do I have to be the one to handle this wound myself? Pwede ko namang iutos na lang ito kay Aling Myrna o sa ibang katulong. Siya ay isang kolateral lamang sa utang ng kaniyang walang kwentang asawa. Isang ari-arian na nasa ilalim ng aking kontrol. Ngunit ang makita siyang nasasaktan…may kakaibang kirot na dumaan sa dibdib ko na pilit kong itinatanggi. Hindi ako pwedeng maging mahina sa harap niya.

“Huwag mo akong hawakan!” marahas na saway niya nang akmang hahawakan ko ang kaniyang binti. Pilit niyang iniurong ang kaniyang katawan, ngunit agad kong hinawakan nang mahigpit ang kaniyang bukung-bukong upang pigilan siya.

“One more word, and I’ll give you a reason to scream,” I replied coldly and harshly. My voice was devoid of emotion, like a wall without a single crack, yet my right hand, which reached for the cotton and antiseptic, moved with extraordinary care.

Tiningnan ko ang kaniyang mukha. Kitang-kita ko ang matinding pagkadisgusto sa kaniyang mga mata. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay puno ng poot, parang mas gusto niya pang mamatay sa impeksyon kaysa tanggapin ang tulong mula sa isang katulad ko.

Ang kaniyang mga labi ay nanginginig sa galit at takot, at ang bawat pagdampi ng aking kamay sa kaniyang balat ay sinalubong ng kaniyang marahas na pagbawi—na agad ko namang pinipigilan sa pamamagitan ng isang mariing tingin.

“Mas mabuti pang hayaan mo na lang akong maubusan ng dugo kaysa hawakan mo ako ng mga maruruming kamay mo,” isinumbat niya, habang patuloy na pumapatak ang mga luha mula sa kaniyang mga mata.

Isang mapait na ngisi ang sumilay sa aking mga labi, ngunit hindi ko binitawan ang kaniyang binti. Binuksan ko ang bote ng antiseptiko. Alam kong mahapdi ito. Alam kong masasaktan siya. Ngunit sa halip na ibuhos ito nang marahas tulad ng karaniwan kong ginagawa sa aking mga tauhan kapag nagkakasala, dahan-dahan kong pinadampi ang bulak na may gamot sa kaniyang bukas na sugat.

“Kung gusto mong mamatay, huwag sa mansyon ko. Hindi ko hahayaang madumihan ang pamamahay ko ng bangkay mo,” angil ko sa kaniya, pinapanatili ang pagiging cold at walang pakialam.

“Ah!” Napasinghap siya sa matinding hapdi. Awtomatikong napaatras ang kaniyang katawan, at ang kaniyang mga kuko ay bumaon sa telang suot niya. Nakita ko ang pag-igting ng kaniyang panga, pinipilit na huwag sumigaw sa harap ko.

Sa kabila ng aking mga masusungit na salita, ang aking mga daliri ay marahang nagpatuloy sa paglilinis ng sugat. Pinunasan ko ang mga dugong natuyo sa paligid ng kaniyang binti, tinitiyak na walang dumi na naiwan mula sa madulas at maputik na hardin.

Sa bawat pag-ungol niya sa sakit, may kung anong hindi ko maipaliwanag na kirot na kumikislap sa dibdib ko. Para bang may lubid na unti-unting humihigpit sa leeg ko. Bakit ako nasasaktan para sa kanya? Siya ang may kasalanan sa lahat ng ito. Siya ang tumakas. Siya ang nagmatigas. Siya mismo ang nagdala sa sarili niya sa ganitong kalagayan.

“Kasalanan mo ito,” wika ko habang kumukuha ng bandage. “Kung nanatili ka sa loob ng kwarto mo at hindi nag-inarte na parang isang api na prinsesa, hindi ka magiging ganyan. Ang Forbes Park ay malayo rito, Elora. Sanayin mo ang sarili mo na wala ka na sa piling ng mga magulang mo o ng asawa mong nagbenta sa iyo.”

Ang salitang 'asawa' ay tila isang mitsa na mas lalong nagpaalab sa kaniyang galit. Tumingin siya sa akin nang diretso, ang pagkadisgusto ay napalitan ng purong poot. “Huwag mong babanggitin sa harapan ko ang asawa ko! Halimaw ka, Kael. Isang walang-pusong negosyante na walang ibang alam kung ‘di manira ng buhay ng ibang tao!”

Hindi ko pinansin ang kaniyang mga sutsot. Ipinagpatuloy ko ang pagbabalot ng puting bandage sa kaniyang binti. Ginawa ko iyon nang may sapat na higpit upang matigil ang pagdurugo ngunit sapat na luwag upang hindi mas lalong sumakit ang kaniyang sugat. Ang kontras ng aking magaspang na salita at banayad na kilos ay halata sa loob ko, ngunit pinanatili ko ang aking mukha na walang anumang senyales ng paglambot.

Nang matapos ko ang pagbabalot, marahas kong isinara ang first aid kit. Ang tunog ng pagbagsak ng takip nito ay umalingawngaw sa tahimik na sala. Tumayo ako nang tuwid, muling ibinalik ang aking malamig na presensya na tila ba ang paggagamot na naganap ay isang obligasyon lamang na kailangan kong tapusin.

“Tapos na,” malamig kong sabi habang nakatingin sa kaniya mula sa itaas. “Huwag mong iisipin na dahil ginamot kita ay may nagbago sa sitwasyon mo rito. Mananatili kang bihag dito hangga’t hindi nababayaran ang limampung bilyong piso. At sa susunod na tangkain mo muling tumakas, sisiguraduhin kong hindi lang sugat sa binti ang aabutin mo.”

Tumingala siya sa akin, ang mukha ay puno pa rin ng luha ngunit ang kaniyang pananalita ay nanatiling matigas. “Kahit anong gawin mo, Kael… hinding-hindi mo makukuha ang respeto ko. Habang-buhay kitang kinamumuhian.”

Tinalikuran ko siya nang walang sabi-sabi, bitbit ang first aid kit, habang iniwan ko siyang mag-isa sa malamig na sahig ng sala, patuloy na nakikipaglaban sa kaniyang sariling sakit at galit.

Elora

Hindi ko alam kung paano ko nagawang akyatin ang hagdan patungo sa kwarto ko kagabi. Ang natatandaan ko lang ay ang lamig ng sahig, ang hapdi ng sugat ko, at ang mukha ni Kael—malamig, matigas, at walang emosyon, habang ang kaniyang mga kamay ay dahan-dahang nilalagyan ng benda ang binti ko.

Magdamag akong hindi nakatulog. Tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, bumabalik ang pakiramdam ng malambot niyang palad sa aking balat. Ang kontras ng kaniyang pagkatao ay nagdulot sa akin ng matinding kalituhan.

Ang kaniyang mga salita ay tila mga saksak ng kutsilyo—puno ng pagbabanta, pagsuway, at pagpapaalala na isa lamang akong bihag na ipinagpalit sa limampung bilyong piso. Ngunit ang kaniyang mga kilos…bakit ganoon? Bakit naramdaman ko ang pag-iingat sa bawat pagdampi ng bulak na may gamot? Bakit tila natigilan siya nang makita ang dugo ko?

Isang laro lang iyon, Elora, paalala ko sa aking sarili habang nakatitig sa kisame ng madilim kong kwarto. Huwag kang magpapadala. Halimaw siya. Ginagawa niya lang iyon para masigurong hindi masisira ang kaniyang ari-arian.

Ang mas masakit pa sa sugat sa aking binti ay ang katotohanang muli kong naalala ang ginawa ni Gabriel. Sa tuwing babanggitin ni Kael ang tungkol sa utang at sa pagbenta sa akin, tila ba dinudurog ang natitira kong pagkatao.

Ang gabing iyon ng kasal na dapat ay simula ng aking pangarap ay naging mitsa ng aking impiyerno. At ang lalaking nagligtas daw sa akin sa pamamagitan ng pagbili sa akin ay ang lalaki rin nagpapakulong sa akin sa gintong hawlang ito.

Kamumuhian ko siya at habang humihinga ako, hinding-hindi magbabago iyon.

Nang sumikat ang araw, pumasok ang liwanag sa pagitan ng makakapal na kurtina ng aking silid. Sinubukan kong ibaba ang aking mga paa mula sa kama, ngunit ang kaunting galaw pa lang ng aking kanang binti ay nagdulot na ng matinding kirot. Napasinghap ako at napakapit sa gilid ng kutson. Ang puting bendahe ay may kaunting bakas ng tuyong dugo, ngunit maayos pa rin ang pagkakatali nito. Isang paalala na hindi panaginip ang nangyari kagabi.

Bumukas ang p***o at iniluwa nito si Aling Myrna. May dala siyang tray na naglalaman ng mainit na sabaw, kanin, at mga prutas. Ang kaniyang mukha ay bakas pa rin ang labis na pag-aalala mula kagabi.

“Diyos ko, hija,” dali-dali niyang inilapag ang tray sa bedside table at lumapit sa akin. “Kamusta ang pakiramdam mo? Ang binti mo? Kagabi pa ako hindi mapalagay. Gusto kitang puntahan pero mahigpit na nagbilin si Sir Kael na huwag magpapakita sa itaas ang kahit na sino.”’

“Ayos lang po ako, Aling Myrna,” pilit kong ngiti, bagamat halata sa boses ko ang panghihina. “Pasensya na po kagabi kung naging madrama ang lahat. Nagpadala po ako sa takot at sa kagustuhan kong makatakas sa malupit na kamay ni Kael.”

Bumuntong-hininga ang matanda at marahang hinaplos ang aking buhok. “Naiintindihan ko, Elora. Sino ba naman ang hindi matatakot sa ganoong sitwasyon? Pero hija, nag-aalala ako sa iyo. Ang suwayin si Sir Kael ay parang paghila sa buntot ng leon. Mapanganib.”

“Alam ko po. Pero hindi ko kayang maupo lang dito at tanggapin na lang na habang-buhay akong magiging katulong niya.”

Nalungkot ang mukha ni Aling Myrna. “Tungkol nga pala doon... May utos si Sir Kael bago siya umalis kaninang madaling araw para sa isang meeting sa Maynila”

Awtomatikong nag-igting ang aking panga nang marinig ang pangalan ng lalaking iyon. “Ano pong utos? May bago na naman ba siyang parusa sa akin dahil sa pagtakas ko?”

“Hindi, hija,” umiling si Aling Myrna. “Ang sabi niya, bawal ka munang bumaba ng kwarto. Hindi ka pwedeng gumawa ng anumang gawaing-bahay hangga’t hindi ganap na gumagaling ang sugat mo. Ako ang magdadala ng pagkain mo rito araw-araw.”

Napatitig ako kay Aling Myrna, hindi makapaniwala. Isang forced rest? Mula sa isang taong kagabi lang ay nagbanta na may mas masahol pang mangyayari sa akin kapag umulit ako? Anong milagro ang pumasok sa utak ng matigas na lalaking iyon?

“Gusto niya lang akong ikulong, Aling Myrna,” may pait kong sabi. “Hindi ito pag-aalaga. Isa itong paraan para masigurong wala akong pagkakataon na makalapit sa mga p***o o bintana sa ibaba. Gusto niyang putulin ang mga pakpak ko.”

“Maaaring ganoon nga, o maaaring ayaw niya lang talagang lumala ang sugat mo,” malumanay na sagot ng mayordoma. “Anu’t anuman, mabuting sumunod ka muna. Kumain ka na rito para mainom mo itong gamot na iniwan niya.”

“Iniwan niya para sa akin?”

“Oo, bago siya umalis, iniabot niya sa akin itong mga painkiller at antibiotics. Sabi niya siguraduhin ko raw na maiinom mo sa tamang oras.”

Tinitigan ko ang mga tableta sa mesa. Ang pagkadisgusto ko kay Kael Santander ay mas lalong naging kumplikado. Bakit kailangang mag-iwan ng gamot ng isang taong walang puso? Kung ari-arian lang ang tingin niya sa akin, sapat na ang benda kagabi para hindi ako mamatay. Bakit kailangan pa niyang mag-isip ng mga detalye tulad ng tamang oras ng pag-inom ng gamot?

Ito ang mas nakakatakot kay Kael. Ang hindi ko malaman kung kailan siya magiging halimaw at kung kailan siya magpapakita ng ganitong uri ng huwad na kabaitan. Ang kaniyang pagiging misteryoso at cold ay isang pader na pilit kong binabangga ngunit ako ang laging nababasag.

“Salamat po, Aling Myrna,” bulong ko na lamang.

Nang umalis si Aling Myrna, naiwan akong mag-isa sa malawak at tahimik na silid. Tumingin ako sa bintana, kung saan tanaw ang hardin kung saan ako nahuli kagabi. Ang ulan ay tumigil na, at ang sikat ng araw ay nagbibigay ng magandang liwanag sa mga halaman—ang parehong mga halaman kung saan ako nasugatan at naging mitsa ng aking kabiguan.

I pressed a hand against my chest, as though I could somehow ease the ache buried deep within. The truth that I was still here continued to hurt—a quiet, relentless pain I could neither escape nor deny. But this morning, something had shifted inside me. Something I could no longer pretend wasn’t there.

Kung iniisip ni Kael Santander na ang pagpapanatili sa akin sa kwartong ito ay magpapabagsak sa aking espiritu, nagkakamali siya. Ang bawat tableta ng gamot na iniwan niya, ang bawat araw na hindi ko kailangang maglinis ng kaniyang mansyon, ay gagamitin ko para magpalakas.

Gagaling ang binti ko. At sa susunod na humanap ako ng pagkakataon, sisiguraduhin kong hindi lang ako makakalabas sa pinto—sisiguraduhin kong hindi niya na ako muling mahahabol pa.