جميع فصول : الفصل -الفصل 5

พิมรภา พนักงานสาวฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวรับคำสั่งจากเจ้านายเพื่อเข้าพบกับแขกห้องวีไอพีที่อ้างว่ารู้จักกับเธอเป็นการส่วนตัว ร่างอรชรในชุดสีเข้มตัดกับผิวขาวอมชมพูความยาวกระโปรงเลยเข่า สวมคัชชูสีดำก้าวเท้ากระฉับกระเฉงเดินขึ้นลิฟต์ไปพลางคาดเดาถึงแขกคนนั้นอย่างสงสัย‘มีแขกขอพบพิมจ้ะ เห็นเค้าบอกว่าเป็นคนรู้จักพิมน่ะ’ “ใครกัน?”เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาเติบโตในครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำซึ่งไม่มีญาติหรือคนรู้จักฐานะดีถึงขั้นยอมควักกระเป๋าจ่ายค่าที่พักห้องวีไอพีราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้? พิมรภาเดินไปพลางขบคิดไปมาอย่างสงสัย จะสั่งให้แขกคนนั้นลงมาหาเธอเองก็ไม่ได้ เพราะผู้จัดการเป็นคนสั่งการมาอีกที เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เธอทำงานตำแหน่งนี้มาได้สองปีกว่าหลังจากเรียนจบและไม่มีแพลนจะหางานที่อื่น เพราะเธอยังมีความสุขกับเพื่อนร่วมงานและงานที่ทำอยู่เรื่องเปลี่ยนงานจึงไม่จำเป็นนัก ความสามารถด้านภาษาอังกฤษเธอที่ดีเยี่ยมแต่ยังคงมีความอ่อนน้อมนั้นจึงทำให้ทุกคนรักเธอใบหน้าเรียวถอดสี ริมฝีปากบางอ้าค้างหวอ“คุณ..?”และแล้วความสงสัยปนกับลางไม่ดีต่างๆที่เธอคิดอยู่ในหัว ก็คลายคำตอบให้เธอได้ดีเมื่อไ

‘นี่ ฉันล้อเล่นทำเป็นหวงจริงจังไปได้แหม่ ชอบก็ชอบอยู่หรอกแต่เห็นเป็นแฟนเพื่อน ก็อดดีใจแทนไม่ได้ ชีวิตที่เหมือนซินเดอเรล่า หูยยอิจฉาจริง’ เธอพูดจบพร้อมพนมมือไหว้ทักทายในแบบฉบับชาวไทยให้กับมาเฟียหนุ่มที่ยืนมองอยู่อีกฝั่งถนนเขม็งเพ่งสายตามาทางเธอและฟ้าใสรอยยิ้มทักทายแสนหวานปนใสซื่อทำให้หัวใจเต้นเร็วผิดปกติแต่เขาก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีด้วยการตึงสีหน้าเรียบเฉยขณะพยักหน้ารับไหว้“สาวไทยนี่เสน่ห์แรงทุกคนสินะ” ราฟาเอลพึมพำกับตนเองก่อนโบกมือลาฟ้าใส สาวน้อยผู้กุมหัวใจเขาตั้งแต่แรกเจอ ก่อนขึ้นรถยังไม่ลืมส่งสัญญาณมือเชิงสัญลักษณ์ว่าเขาจะโทรหาเป็นระยะ เขาหวง และเป็นห่วงหล่อนยิ่งกว่าไข่ในหินภาพหวานของคู่รักยังอยู่ในสายตาพิมรภาที่มองเพื่อนสาวกับแฟนหนุ่มแล้วย่นจมูกอัตโนมัติเพราะรู้สึกหมั่นไส้อย่างเสียไม่ได้ แต่เธอในใจก็ยินดีกับเพื่อนรัก ดีใจที่ชีวิตของฟ้าใสจะได้สบายสักทีจะเหลือก็แต่ ..เรื่องพัฒน์‘เอ่อ แล้วแกจะบอกพัฒน์ตอนไหน ฉันสงสารว่ะ’‘ก็วันนี้แหละพิม ฉันจะทำให้ทุกอย่างจบสิ้นสักที’ เธอจะต้องจัดการจากแฟนหนุ่มที่คบกันมานานเสียที นอกจากจะเสียเวลาและเสียเงินที่แฟนหนุ่มขูดรีดเธอไปเข้าบ่อนและเล่นพ

“ถ้ามันไม่พอจริง ที่หลังบ้านเราก็เกือบสิบไร่พ่อจะเอาไปจำนอง ไม่ก็ขายมันเล้ย เนอะแม่เนอะ”“แล้วครอบครัวฟ้าใสเค้าไม่คิดจะช่วยหนูใช้หนี้สักแดงเลยหรือลูก พ่อแท้ๆเค้าก็อยู่ทำไมไม่สงสารเราเลย”“โหยพ่อ เราอุตส่าห์บากหน้าไปพร้อมลูกเค้าปัดป่ายไม่ใยดีแถมโบ้ยว่าเราโกหกอีก ใบสัญยงสัญญาอะไรก็ไม่มีแล้วจะเอาหลักฐานที่ไหนไปให้เขาดู เฮ้อ” คนเป็นแม่บ่น“ไปกันใหญ่แล้วค่ะพ่อกับแม่เนี่ย” เธอกรอกตา พลางยกมือห้ามให้ทุกคนฟังเธอก่อน “พอๆค่ะ ฟังหนูนะคะ หนูขายรถใช้หนี้แทนฟ้าใสหมดแล้ว แต่หนูแค่อยากไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ และอยากลืมเรื่องราวไม่ดีด้วยค่ะ เผื่อ หิมะกับอากาศหนาวๆ อาจทำให้หนูดีขึ้นก็ได้นะคะ”“นะๆ พ่อแม่เนอะ กอดกันๆ” เธอออดอ้อนอย่างหนัก“ที่สำคัญที่นั่นปลอดภัยล้านเปอร์เซ็น เจ้าของเป็นคนไทย เพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันก็อยู่นั่นได้สองปีแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือรายได้ดีด้วยค่ะ นะคะพ่อแม่”“ทำงานอะไร” ทั้งสองเอ่ยถามพร้อมกันโดยบังเอิญ“เป็นพนักงานต้อนรับค่ะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติหนูเก่งภาอังกฤษพอดี นะๆพ่อแม่เนอะ”“หนูสัญญาจะโทรหาทุกวันเลย”“เอาไงแม่” พ่อหมูหันไปถามภรรยา“ไม่รู้ ไปตลาดกันป่ะพ่อ ขอเวลาพ่อแม่คิด