Chapter.8

‘นายครับ โกดัง N8 บล็อคc โดนวางระเบิดครับ’

โกดังเก็บสินค้าของเขาที่เครือข่ายน้อยใหญ่ใช้มันเป็นที่พักก่อนนำไปลำเลียงจำหน่าย

“ใครหน้าไหนวะที่กล้าเล่นขนาดนี้ แล้วของเสียหายหนักไหมวะ!”

‘เอ่อ ..กระสุนและอาวุธเสียหายเกินครึ่งครับ’

“บ้า เอ้ยย!! มึงรีบเก็บกวาดแล้วรายงานผลให้แน่ชัด เดี๋ยวกูไป”

เขาเดินออกไปโดยไม่สนใจจะมองมาที่เธอแม้เศษเสี้ยวหางตา

ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องไป เหมือนหัวใจดังทุ้มอยู่ในอกสั่งให้เขาหันไปมองหญิงสาวที่ตะกายลุกนั่งพิงผนังอย่างเหม่อลอย

เขารีบสลัดความคิดต่างๆออกจากหัว วันนี้ยังมีเรื่องใหญ่ให้ต้องสะสางอีกมากมาย พิมรภาไม่สามารถมีอิทธิพลต่อจิตใจเขาแน่นอน

เมื่อเปิดประตูออกมาพบกับสมุนทั้งสองที่ยืนรอด้านนอก

“สั่งบอดี้การ์ดกลุ่มGของเราไปช่วยโกดัง N8 บล็อคcด้วย ที่นั่นมีเรื่อง”

“ครับนาย”

เขาเดินไปสั่งงานลูกน้องไปอย่างเร่งรีบ และคำสั่งอีกคำสั่งหนึ่งที่ลืมไม่ได้คือ

“โทนี่ แกอย่าลืมบอกทางโรงแรมด้วยว่าห้องนั้น ชั้นเช็คอินอยู่สามวันอย่าให้ใครเข้าไปยุ่มย่าม โดยเฉพาะตอนนี้”

 เขาจะให้ใครมาเห็นสภาพเธอในตอนนี้ ใครก็อย่าได้บังอาจมาเห็นผู้หญิงของเขาในสภาพโป๊เปลือยอย่างเด็ดขาด

รู้ดีว่าเธอคงไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกออกไปไหนได้ เพราะนั่นเป็นครั้งแรกของเธอ

ร่างบางผิวขาวแขนขาเรียวไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากบางตอนนี้บวมเจ่อ ใบหน้าเรียวได้รูปเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคมสวยร้องไห้อย่างหนักจนบวม ทั่วทั้งลำคอไล่ลงมาถึงหน้าอกอวบเต็มไปด้วยรอยดูดช้ำเป็นจ้ำอย่างน่าเกลียด

เธอยังร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานนับสองชั่วโมงหลังจากที่เขาเดินออกไปแล้ว

นี่ใช่ไหม การโดนข่มขืน ถูกคนเลวพรากความสาวแถมจากไปอย่างไม่แยแส

ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจอกับเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ มันหนัก หนักเกินกว่าเธอจะรับมันไหวในตอนนี้

เพื่อนตายเธอก็เสียใจเหมือนกัน เธอไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องมาลงที่เธอ

พิมรภาจมอยู่กับความเศร้านานหลายชั่วโมงกว่าจะทำใจยอมรับความจริงที่ประสบ เธอพยุงร่างอันบอบช้ำเดินเข้าห้องน้ำชำระคราบแห่งความโหดร้ายที่สุดในชีวิตของลูกผู้หญิง มือสั่นเทาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่เพื่อไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาทานไว้ก่อนจะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นภายหลัง

ธานนท์ ชายหนุ่มหน้าตาดีที่มาพร้อมกับกุหลาบหนึ่งดอกเพื่อแสดงตัวว่าแอบชอบเธออย่างเปิดเผย หนำซ้ำที่พักของเขาอยู่ใกล้กันกับเธอจึงคอยมองเวลาที่หญิงสาวเดินผ่านไปมาตลอด แต่วันนี้เธอดูผิดปกติท่าทีเดินเหินดูอ่อนเพลียสีหน้าไม่สู้ดีเหมือนคนเป็นไข้ คนที่แอบมองไกลๆเป็นห่วงเป็นใยเธอถึงขั้นนำกับข้าวไปวางไว้หน้าประตูห้องเผื่อเธอหิวแล้วจะออกไปหาอะไรทานจะได้สะดวก โดยที่เจ้าของห้องยังนอนขดตัวหนาวสั่นเพราะพิษไข้

“พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูอยากกลับบ้าน”

เธอพร่ำเพ้อหาพ่อหมูแม่อ้อยในวันที่ชีวิตไม่มีอะไรรายรื่นสักอย่าง สภาพร่างกายเจ็บปวดไม่พอ จิตใจยังบอบช้ำอย่างหนัก

‘ขอให้มันเป็นเพียงความฝันด้วยเถอะได้โปรด’

เธอย่ำแย่มากจนต้องลาป่วยเป็นเวลาสามวันเพื่อรักษาตัวให้หาย แต่ในความโชคร้ายมันยังมีความโชคดีอยู่บ้างที่มีรสรินและธานนท์แวะเวียนมาเช็ดตัวเฝ้าไข้พร้อมหาอาหารหยูกยามาให้เธอตลอด แม้ว่าทั้งสองจะสงสัยในรอยที่เกิดขึ้นนอกร่มผ้าอยู่บ้างแต่เรื่องแบบนี้ก็ต้องรอให้เธอเป็นฝ่ายบอกเองไม่มีใครกล้าถามหรอก

ฟากฝั่งตัวการที่ทำร้ายเธอนั้นก็กำลังวุ่นอยู่กับเอกสารกองโตมากมาย เวลาสามวันหลังกลับจากญี่ปุ่นเขาแทบจะไม่มีเวลานอนพักเต็มอิ่ม ทั้งปัญหาการฟื้นฟูโกดังเก็บของที่โดนระเบิดและความวุ่นวายในคาสิโนของเขาอีกหลายแห่งทำให้เขาแทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นใดนอกจากงานกองโตตรงหน้านี้เลย

แม้แต่เรื่องที่เขาก่อไว้กับพิมรภา หญิงสาวบริสุทธิ์แต่กลับถูกพรากความสาว และยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง

“นายครับ ร็อบมาแล้วครับ” เขาสั่งให้ลูกน้องเรียกร็อบมาหาเขาเพื่อปรึกษาเรื่องปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นกับธุรกิจ

ร็อบ หรือ โรเบิร์ต ผู้รอบรู้ทุกเรื่องทั้งข่าวสารบ้านเมือง จิตวิทยา ที่ปรึกษาด้านกฏหมายและเป็นที่ปรึกษาแนวทางของธุรกิจต่างๆได้ดีเยี่ยม

“เชิญนั่ง ร็อบ เอาล่ะเข้าเรื่องเลยนะ ผมอยากรู้ว่ามันเกิดเรื่องห่าเหวนี้ได้ยังไง”

เขาใช้เวลาอยู่กับที่ปรึกษาอายุคราวพ่อที่จงรักภักดีต่อองค์กรนี้นานหลายชั่วโมง ทั้งหาข้อมูลต่างๆมาประกอบกับเหตุผลกระทั่งได้ข้อสรุปว่าคนที่ประกาศศัตรูของเขาคือ กาสปาโร่ มาเฟียรุ่นราวคราวพ่อ ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง เพราะตอนนี้ราฟาเอลกลุ่มธุรกิจร่วมนามว่าDark กำลังเฟื่องฟูไม่แปลกเลยที่วงการสีเทาจะมีศัตรูคิดจะแก่งแย่งอำนาจกันไปมาอย่างไม่จบสิ้น

“นายครับ” เดฟและโทนี่ เดินแกมวิ่งหน้าตาตื่น เพื่อมาแจ้งเหตุร้ายกับเจ้านาย