Share

Chapter.1

last update Tanggal publikasi: 2026-08-14 17:20:43

จูบหนักหน่วงจากริมฝีปากหนายังควานหาความหวานทั่วโพรงปากพร้อมตวัดลิ้นรัดอย่างเผ็ดร้อนจนหญิงสาวแทบขาดใจตาย เขาไม่เปิดทางให้หล่อนได้พักหายใจหายคอ

“อะอื้อ”

เธอพยายามขัดขืนแล้วแต่สู้แรงคนตัวใหญ่ไม่ไหว ได้แต่ภาวนาให้ใครก็ได้ได้ช่วยเข้ามาดึงเธอออกไปจากสถานการณ์นี้ที

ปากหยักได้รูปไล่ลงมาขบกัดลำคอระหงจนเป็นรอยทั่วซอกคอ

"อ๊ะ! อือ ไม่"

แคว๊กกก เสียงเสื้อเชิ้ตตัวข้างนโดนฉีกทึ้งออกจนกระดุมกระเด็นหลุดไม่เหลือชิ้นดี หญิงสาวไม่มีคำร้องขอใดๆนอกจากน้ำตาเต็มดวงหน้าหวานที่ตอนนี้ดูน่าเวทนายิ่งนัก หน้าอกอวบใหญ่ถูกมือหนาบีบเคล้นอย่างแรง ส่วนหวนมสีชมพูโดนปากร้อนคาบงับจนเป็นรอย เธอร้องเสียงหลงเมื่อถูกรุกราน แต่คนกระทำเธอนั้นกลับยิ้มเยาะหยัน

 “นังร่าน โดนแค่นี้ครางใหญ่เลยนะ” เขารีบถอดกางเกงออกจากความตุงที่คับแน่นตรงกลางกาย จ่อที่ปากทำเอาเธอตกตะลึง นี่คือครั้งแรกที่เธอได้พานพบกับสิ่งที่เรียกว่า องคชาติ 

​“ดูดมันซะ” พูดจบเขายัดความเป็นชายเข้าปากเธออย่างแรงจนมิดลำ

มีเพียงเสียงต่อต้านอู้อี้จากหล่อน น้ำตาไหลอาบหน้าเมื่อปากคับแน่นไปด้วยบุรุษความเป็นชายที่เธอไม่เคยประสบมัน

เขาเร่งซอยความอวบใหญ่เข้าออกปากเธออย่างเมามันในขณะที่มือยังกอบกุมบีบบี้ปลายปทุมของเธอสร้างความเจ็บปวดปนหวาดกลัวให้เธอยิ่งนัก

“ซี้ดด เสียวชิบ” เสียงแหบพร่าสบถหยาบอย่างพอพึงขณะกระแทกถี่ยิบเมื่อใกล้ถึงขอบสวรรค์ เสียงครางราวกับสัตว์ร้ายเปล่งออกมาพร้อมลาวาสีขาวขุ่นพุ่งเข้าเต็มปากหญิงสาว มันไหลลงลำคอโดยที่เธอไม่ต้องการกลืนมันลงด้วยซ้ำ เขาจัดการเช็ดคราบและใส่กางเกงให้เข้าที่ โดยไม่สนใจใยดีหล่อนที่นั่งร้องไห้ไปมือเช็ดปากอย่างพะอืดพะอม

“หยุดมารยาแกล้งร้องไห้ได้แล้ว"

เธอรีบควานหาสูทตัวนอกมาสวมอย่างรนราน

"คงค้างเติ่งอยู่สินะ แต่เสียใจด้วยแค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว"

เธอกำหมัดแน่น

"เห็นว่าแอบชอบฉันอยู่ไม่ใช่หรือพิมรภา? เหอะ น่าขันจริง เธอไม่มีสิทธ์เทียบขั้นฟ้าใสหรอกนะ จำไว้”

เขาเดินออกจากห้องอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอปล่อยโฮออกมาอย่างสุดขีด นี่หรือผู้ชายที่เธอเคยใฝ่ฝันอยากเจอตัวจริงสักครั้ง..

‘ยัยฟ้า ดูนี่แฟนในอนาคตของฉัน หุ่นเซ็กซี่มาก หน้าก็หล่อยิ้มทีนี่โอ๊ยฉันจะละลาย’

“ไหนๆ ขอดูโปรไฟล์ซิ อาห์ ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล่ มาเฟียอิตาลี ทายาทเจ้าพ่อมาเฟีย ดาเรนโด้ ลีโอนาร์ด สเป็กแกนี่อินเตอร์เลยนะยัยพิม ว่าแต่ฝันเกินตัวไปมั้ยเนี่ย”

ฟ้าใสหันไปมองดูรูปพร้อมอ่านประวัติชายในฝันของเพื่อนสาวผ่านอินเตอร์เน็ต

“นี่ถ้าฉันได้เจอตัวจริงเค้าได้ถ่ายรูปคู่กันคงดีนะ” หญิงสาวพร่ำเพ้อให้เพื่อนฟังอย่างลมๆแล้งๆ

“ฮ่าๆๆ พอเหอะยัยพิม ไหนล่ะข้อมูลโปรเจคที่ฉันให้แกหา ก่อนอื่นคือทำโปรเจคให้เสร็จไวๆจะได้เรียนจบ แล้วแกจะได้ทำงานหาเงินขอเค้าแต่งงานซะ” เสียงสนทนาอย่างสนุกสนานของสองสาวช่างมีความสุขเหลือเกินเมื่อในอดีต

..แต่ดูสภาพเธอตอนนี้สิ เธอร้องไห้จนตัวโยนภายในห้องอันเวิ้งว้าง ถูกชายผู้ตนเองแอบปลื้มข่มเหงย่ำยีราวกับเธอไม่ใช่คน

เธอคงอ่อนแอเกินไปใช่ไหม เขาถึงได้ทำร้ายจิตใจเธอขนาดหนักแบบนี้

อย่างน้อยเขาควรสงสารและเห็นใจในฐานะความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน เธอไม่เคยหวังให้เขามารักเธอตอบเพราะมันคงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เธอรู้

ขอเหอะชาตินี้อย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย

พิมรภาพยายามรวบรวมสติ ดึงผ้าคลุมโต๊ะมาไว้บนไหล่ตนเองแทนเพื่อปกปิดร่องรอยตามซอกคอ และเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น

จะไม่ให้ใครเห็นเธอสภาพนี้เด็ดขาด สภาพที่...เหมือนโดนรุมโทรม

เธอรีบวิ่งออกไปทางบันไดหนีไฟโบกรถแท็กซี่กลับบ้าน โดยไม่สนใจเรื่องงานที่เธอทำมากว่า2ปี ไม่มีอีกแล้ว นี่คือครั้งแรกที่เธอคิดอยากลาออก

“อ้าวหนูพิมลูกมาพอดีเลยมาๆ นั่งนี่มาโซ้ยส้มตำกะพ่อมา แม่แกทำเพิ่งเสร็จรสชาตินี่แซ่บเวอร์” ผู้พ่อกวักมือเรียกลูกสาวพลางตบเก้าอี้รอ เมื่อสังเกตดูอาการของลูกสาวกับผ้าคลุมไหล่ลายแปลกตาแล้วจึงอดถามไม่ได้ “เอ่อ หนูหนาวเหรอลูก?”

“ค่ะพ่อหนูไม่สบายทานข้าวทานยาเรียบร้อยแล้ว หนาวมากค่ะ บอกแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ขอตัวไปนอนพักผ่อนก่อนนะคะพ่อ” เธอรีบร่ายยาวก่อนวิ่งขึ้นบันได

“ไอ้ลูกคนนี้เนี่ย ห่มผ้าหนาๆนะ” พ่อผู้อารมณ์ดีตะโกนไล่หลังบอกลูกสาวคนเดียวอย่างห่วงใย

ครอบครัวที่แสนอบอุ่นอาศัยอยู่ร่วมกันสามคนพ่อแม่ลูกในบ้านสองชั้นหลังเล็กกะทัดรัด ด้านหลังบ้านมีสวนผักหลากหลายชนิดให้พ่อแม่เธอได้เก็บไปขายในตลาดได้ตลอดปี พ่อแม่ลูกรักใคร่อบอุ่น อารมณ์ดีกันทั้งบ้าน จนบ้านใกล้เรือนเคียงต่างอิจฉาในความน่ารักของบ้านนี้ ร่างบางนั่งกอดเข่าบนเตียงเล็กในห้องสีชมพูหวานแหวว ช่างขัดกับสภาพจิตใจในตอนนี้นัก

 ‘พิม’ เสียงเรียกอันคุ้นหูที่เธอไม่ได้ยินนานหลายเดือน ทำให้เธอหันมามองด้วยความดีใจ

‘ยัยฟ้า’ สองสาวโผเข้าหากันด้วยความดีใจ ‘แกมาทำไมไม่โทรบอกฉันล่วงหน้าจะได้รอรับที่สนามบินล่ะ’

‘ไม่อยากรบกวนแกไง อีกอย่างฉันไม่ได้มาแท็กซี่’ เธอพยักเพยิดสายตาไปที่รถหรูคันนั้น

‘นั่งคันนั้นมาเหรอ?’ พิมรภาเบิกตาโต

 ‘อืมใช่ คุณราฟเค้ามีธุระที่เมืองไทยพอดี ฉันเลยขอมากับเค้าน่ะ’

‘หวานจริงนะ’ เธอแซวพลางเอนกายชนสีข้างเพื่อนรัก ‘ว่าแต่จะไม่ให้ฉันขอถ่ายรูปด้วยจริงหรือ แหม ทำเป็นหวงไปได้’

ฟ้าใสหุบยิ้มลงพลัน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.9

    “อะไร ว่ามา”“มีคนกร่าง วิ่งเข้าไปในคาสิโนสาขาใหญ่เพื่อยิงคนในบ่อนของเราครับ”“ชิบหายละกู แล้วตอนนี้?”“จับมันไปเค้นถามความจริงแล้วครับมันยังไม่ยอมบอกอะไร”“แล้วความเสียหาย?”“มีคนโดนมันยิงกราดไป 20 กว่าราย ตาย9 ที่เหลือบาดเจ็บครับ มันแฝงตัวเป็นคนของเราทางนั้นจึงไม่สงสัยอะไรครับ”“หาข้อมูลครอบครัวของมันให้ครบ กดดันให้มันบอกความจริงแล้วส่งมันลงนรกซะ!!!”“ครับ”“ทุกอย่างทุกที่เพิ่มความปลอดภัย ระดับ3 เข้าใจมั้ย”“ครับนาย”“ตอนนี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันนักหนาวะ”เขาเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้เดินวนไปมาด้วยความโกรธแค้น ใครที่มันคิดจะเป็นศัตรูกับเขา...พวกมันต้องโดนกำจัด!!ราฟาเอลใช้เวลาสะสางเอาคืนศัตรูตัวฉกาจในเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์เพราะมีกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างกลุ่มดาร์กคอยซัพพอร์ตมันจึงดูง่าย การมีเพื่อนสนิทที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมธุรกิจจึงได้เปรียบมากและยากที่ใครจะกล้าต่อกรแบบโจ่งแจ้ง การเอาคืนกาสปาโร่อาจจะทำให้เรื่องราวสงบไปซักระยะ แต่แน่นอนว่ามันคงดุเดือดขึ้นเรื่อยๆแน่ราฟาเอลกำลังนั่งทำงานเซ็นเอกสารกองโตบนหน้าอย่าตึงเครียดก๊อกๆๆ“นายครับ ที่ผ่อนคลายชั้นดีมาแล้วครับ”“เชิญเธอเข้ามา” และแน่นอนกิจก

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.8

    ‘นายครับ โกดัง N8 บล็อคc โดนวางระเบิดครับ’โกดังเก็บสินค้าของเขาที่เครือข่ายน้อยใหญ่ใช้มันเป็นที่พักก่อนนำไปลำเลียงจำหน่าย“ใครหน้าไหนวะที่กล้าเล่นขนาดนี้ แล้วของเสียหายหนักไหมวะ!”‘เอ่อ ..กระสุนและอาวุธเสียหายเกินครึ่งครับ’“บ้า เอ้ยย!! มึงรีบเก็บกวาดแล้วรายงานผลให้แน่ชัด เดี๋ยวกูไป”เขาเดินออกไปโดยไม่สนใจจะมองมาที่เธอแม้เศษเสี้ยวหางตาก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องไป เหมือนหัวใจดังทุ้มอยู่ในอกสั่งให้เขาหันไปมองหญิงสาวที่ตะกายลุกนั่งพิงผนังอย่างเหม่อลอยเขารีบสลัดความคิดต่างๆออกจากหัว วันนี้ยังมีเรื่องใหญ่ให้ต้องสะสางอีกมากมาย พิมรภาไม่สามารถมีอิทธิพลต่อจิตใจเขาแน่นอนเมื่อเปิดประตูออกมาพบกับสมุนทั้งสองที่ยืนรอด้านนอก“สั่งบอดี้การ์ดกลุ่มGของเราไปช่วยโกดัง N8 บล็อคcด้วย ที่นั่นมีเรื่อง”“ครับนาย”เขาเดินไปสั่งงานลูกน้องไปอย่างเร่งรีบ และคำสั่งอีกคำสั่งหนึ่งที่ลืมไม่ได้คือ“โทนี่ แกอย่าลืมบอกทางโรงแรมด้วยว่าห้องนั้น ชั้นเช็คอินอยู่สามวันอย่าให้ใครเข้าไปยุ่มย่าม โดยเฉพาะตอนนี้” เขาจะให้ใครมาเห็นสภาพเธอในตอนนี้ ใครก็อย่าได้บังอาจมาเห็นผู้หญิงของเขาในสภาพโป๊เปลือยอย่างเด็ดขาดรู้ดีว่าเธอคงไม

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.7 NC+

    เขาปล่อยริมฝีปากบางที่ตอนนี้บวมเจ่อเป็นอิสระเลื้อยมาจูบดูดซอกคอจนเป็นรอยจ้ำๆเต็มไปหมด“โอ๊ย ปะ ปล่อยนะ” ราฟาเอลเลื่อนมาถึงซาลาเปาใหญ่สองลูกที่มีบราเชียร์สีหวานปกปิดแทบไม่มิด เขาปลดตะขอมันออก แล้วส่งลิ้นร้ายไล่เลียปลายปทุมถันชวนสยิว ส่วนอีกข้างเขาไม่ยอมปล่อยให้ว่าง เอื้อมมือนวดเคล้นอย่างหนักพร้อมบีบบี้หัวนมสีชมพูอ่อนภาพที่เขามองเธอตอนนี้ที่กำลังกระสับกระส่ายปนครางอย่างสับสนมันช่างปลุกความเป็นชายให้แข็งทรมานยิ่งนัก“อ่าส์” เธอเปล่งเสียงครางพร้อมแอนหน้าอกขึ้นรับ ทำไมถึงได้รู้สึกวาบหวามเช่นนี้? ร่างกายช่างทรยศไร้แรงจะขัดขืน มีเพียงเสียงครางประท้วงเบาหวิวในลำคอ ดวงตากลมสวยตื่นตะลึงเมื่อเขาถอดเสื้อออก กล้ามเนื้อเป็นมัดกับซิกแพกเป็นลอนความโค้งเว้าส่วนเอวช่างเซ็กซี่ราวกับนายแบบ เธอแอบลอบกลืนน้ำลายเบาๆก่อนเบือนหน้าหนี“อยากจนเก็บสีหน้าไม่อยู่เลยนะนังร่าน”เธออ้าปากค้างตาเบิกโพลงเมื่อเขาถอดกางเกงอวดแท่งบุรุษขนาดใหญ่ที่“ไม่ๆๆ ฉันกลัว อย่าเลยนะคะ” เธอร้องขอออกไปตามตรง เธอกลัวจริงๆ มันไม่มีมีวันที่มันจะเข้ามาในตัวเธอได้แน่นอนตั้งแต่เกิดมานี่คือครั้งแรกและมันจะดีกว่านี้ถ้ามันเกิดจากความรัก แต่นี

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.6

    เป็นเพราะตัวเธอเองนั่นแหละที่อ่อนแอเกินไปเธอตั้งใจจะค่อยเป็นค่อยไปเริ่มจากการเป็นพนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของที่นี่ นอกจากจะรับหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับแล้วเธอยังรับจ๊อบพิเศษเป็นแม่บ้านเก็บกวาดตามห้องต่างๆของทางโรงแรมด้วย เพราะช่วงนี้พนักงานขาดพอดีเธอเลยขอทำเพิ่ม“พิม เลิกงานแล้วไปเที่ยวกับเราไหมเดี๋ยวพาไปกินของอร่อยด้วย”“ไม่หรอกจ้ะรส วันนี้เรารับจ๊อบพิเศษต้องเก็บกวาดห้องช่วยหัวหน้าแม่บ้าน”“ขยันจัง ไม่เหนื่อยเหรอเนี่ย”“ ทำอีกแค่2ชั่วโมงเองสบายมาก เดี๋ยววันหลังจะไปด้วยนะ”ขณะที่สองสาวคุยกันก็มีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินตรงมายังสองสาว เขาหยุดยืนตรงหน้าพิมรภา ในมือถือดอกไม้ยื่นให้กับเธอ“เอ่อ ผมชื่อนนท์นะครับ เป็นคนไทยยินดีที่ได้รู้จักครับ” มีชายหนุ่มหน้าตาดียื่นดอกไม้มาให้ขนาดนี้มีหรือเธอจะไม่หน้าแดง“ขอบคุณค่ะ ฉันชื่อพิม มีอะไรแนะนำได้น้องใหม่อย่างฉันได้เลยนะคะ ฉันยังไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ขอตัวไปทำโอทีนะคะ เดี๋ยวจะสาย” “บายจ้า รส” เธอรีบเดินออกมาจากสถานการณ์อึดอัดนี้ พร้อมก้มลงหอมดอกไม้จากชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้น“เห็นคนหล่อเข้าหน่อยก็ใจเต้นแรงเลยนะพิมเอ๊ย แต่ถึงจะหล่อแค่ไหนเธอต้องไม่เขวน

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.5

    หล่อนมีปัญหาเรื่องเงินและหนี้สินทำไมถึงไม่บอกเขา ร่างใหญ่หันหลังกลับไปเขียนเช็คให้เธอจำนวนสิบห้าล้านเพื่อต้องการให้เพื่อนสาวจอมขูดรีดเลิกโทรมารบกวนหล่อนสักทีฟ้าใสวางสายเสร็จต้องตกใจหนัก เมื่อเขายืนอยู่ด้านหลังและยื่นเช็คนั่นให้เธอ พร้อมประโยคคำถามที่ทำให้เธอตกใจอย่างหนัก‘พัฒน์ คือใคร?’‘ออ แฟนของยัยพิมค่ะ เค้าติดหนี้พนันบอลตั้งห้าล้านยัยพิมเลยต้องโทรมาเล่าปัญหาทุกข์ใจให้ฟัง’คิ้วหนาขมวดขึ้นเป็นปม เพงมองคนตัวเล็กอย่างสงสัยเงินแค่นี้เป็นแค่เศษเงินของเขา ทำไมเธอไม่เอ่ยปากขอกับเขาบ้าง?‘ทำไมทำหน้าอย่างนั้นคะ หรือว่าแอบเสียดายที่รู้ว่าเพื่อนสาวหน้าหวานของฟ้ามีแฟนแล้ว?” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง เพราะเคยเอารูปพิมรภาเพื่อนสนิทที่คลั่งไคล้เขานักหนาให้เจ้าตัวดู สีหน้าเขาดูตะลึงในความสวยของพิมรภาแถมยังแกล้งหยอกเธอว่าน่าจะเจอพิมรภาก่อนจนสาวเจ้าเคยงอนไปสามวันกว่าจะหาย‘ต่อให้สวยกว่านี้สักสิบเท่าก็ไม่รัก ถ้าไม่ใช่เธอ โอเค๊?’บทสนทนาจบลงมีเพียงจูบอันดูดดื่มของเขาและเธอเนิ่นนาน ฝ่ามือทั้งสองต่างลูบไล้สัดส่วนพร้อมแลกลิ้นกันพัลวันบทสวาทเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ทั้งบนเตียงและห้องครัว เพราะครั้งเดียวคงไม่พอส

  • แค้นรักมาเฟียร้าย   Chapter.4

    “ถ้ามันไม่พอจริง ที่หลังบ้านเราก็เกือบสิบไร่พ่อจะเอาไปจำนอง ไม่ก็ขายมันเล้ย เนอะแม่เนอะ”“แล้วครอบครัวฟ้าใสเค้าไม่คิดจะช่วยหนูใช้หนี้สักแดงเลยหรือลูก พ่อแท้ๆเค้าก็อยู่ทำไมไม่สงสารเราเลย”“โหยพ่อ เราอุตส่าห์บากหน้าไปพร้อมลูกเค้าปัดป่ายไม่ใยดีแถมโบ้ยว่าเราโกหกอีก ใบสัญยงสัญญาอะไรก็ไม่มีแล้วจะเอาหลักฐานที่ไหนไปให้เขาดู เฮ้อ” คนเป็นแม่บ่น“ไปกันใหญ่แล้วค่ะพ่อกับแม่เนี่ย” เธอกรอกตา พลางยกมือห้ามให้ทุกคนฟังเธอก่อน “พอๆค่ะ ฟังหนูนะคะ หนูขายรถใช้หนี้แทนฟ้าใสหมดแล้ว แต่หนูแค่อยากไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ และอยากลืมเรื่องราวไม่ดีด้วยค่ะ เผื่อ หิมะกับอากาศหนาวๆ อาจทำให้หนูดีขึ้นก็ได้นะคะ”“นะๆ พ่อแม่เนอะ กอดกันๆ” เธอออดอ้อนอย่างหนัก“ที่สำคัญที่นั่นปลอดภัยล้านเปอร์เซ็น เจ้าของเป็นคนไทย เพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันก็อยู่นั่นได้สองปีแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือรายได้ดีด้วยค่ะ นะคะพ่อแม่”“ทำงานอะไร” ทั้งสองเอ่ยถามพร้อมกันโดยบังเอิญ“เป็นพนักงานต้อนรับค่ะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติหนูเก่งภาอังกฤษพอดี นะๆพ่อแม่เนอะ”“หนูสัญญาจะโทรหาทุกวันเลย”“เอาไงแม่” พ่อหมูหันไปถามภรรยา“ไม่รู้ ไปตลาดกันป่ะพ่อ ขอเวลาพ่อแม่คิด

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status