Todos los capítulos de ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Capítulo 81 - Capítulo 90

            ในช่วงเวลาก่อนที่เซียวซู่หยางจะกลับไปที่กองทัพ หลังจากที่เขาสะสางเรื่องกองโจรเหยี่ยวดำไปได้ เขาก็ได้เดินทางไปพบกับคนผู้หนึ่งที่เคยคลาดกันเมื่อครั้งก่อนอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขานัดให้มาพบกันในที่ที่แสนห่างไกลไร้ซึ่งผู้คน            “เหตุใดท่านแม่ทัพเซียวผู้ยิ่งใหญ่จึงได้ต้องการพบกับข้าที่เป็นแค่คนธรรมดากัน” ชายหนุ่มผู้สวมหมวกที่มีผ้าไหมสีดำปิดบังหน้าตาอยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยไม่ได้รื้อฟื้นถึงการผิดนัดที่หอบุปผาแดงเมื่อครั้งก่อนเลยแม้แต่น้อย “จนถึงกับต้องสืบว่าข้าอยู่ที่ใด”            “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังทำงานให้ใครอยู่” เซียวซู่หยางในชุดสีดำเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “แต่ข้าอยากเตือนเจ้าว่าให้รีบถอนตัวออกมาเสีย”            ชายผู้ปกปิดหน้าตายกมือขึ้นมาปิด

                หลังจากที่เฉินอวี้หลันตัดสินใจที่จะบอกเรื่องเอกสารสำคัญของเหรินจื่อฟานให้ฝั่งกองโจรเหยี่ยวดำได้รับรู้ ความคืบหน้าในการหาเบาะแสของอิ่งลี่ชิวก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก และเมื่อมีเป้าหมายชัดเจน อิ่งลี่ชิวก็นำคนบุกไปยังคฤหาสน์เหรินในคืนนั้นทันที                แม้ฝีมือของคนที่เฝ้ายามจะไม่ด้อย แต่อิ่งลี่ชิวก็วางแผนมาอย่างรอบคอบและเตรียมคนที่มีฝีมือมาเป็นจำนวนมาก ทำให้การชิงเอกสารแผ่นนั้นเป็นไปได้อย่างราบรื่นโดยไม่มีสมาชิกของกองโจรเหยี่ยวดำเสียชีวิตเลยแม้แต่คนเดียว                เอกสารนั้นทำให้กองโจรเหยี่ยวดำไม่สามารถอยู่นิ่งรอดูสถานการณ์ต่อไปได้อีก ต้องรีบเตรียมตัวเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะเกิดขึ้นกับต้าเผิงในอนาคตทันที                ในที่สุดเ

                นับตั้งแต่เริ่มเปิดศึกกับกองทัพแคว้นฉิงอย่างจริงจัง สถานการณ์นอกเมืองอวิ๋นซีก็ไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไรนัก เพราะกองทัพแคว้นฉิงกลับเลี่ยงที่จะปะทะตลอดเวลา หมายจะทำศึกยืดเยื้อกับต้าเผิงอย่างสุดกำลัง                ภายในกระโจมที่ใช้สำหรับการประชุม เซียวซู่หยางในชุดแม่ทัพเต็มยศที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังจ้องมองเหล่ารองแม่ทัพด้วยสายตาคมกริบ “ดูเหมือนตอนนี้แคว้นฉิงกำลังถ่วงเวลาอยู่ พวกเจ้ามีวิธีจัดการให้เสร็จสิ้นในระยะเวลาอันสั้นหรือไม่?”                เหล่ารองแม่ทัพและเสนาธิการล้วนเสนอแผนการของตัวเองอย่างแข็งขัน ทว่าเกือบทุกแผนการล้วนมีช่องโหว่ แต่มีแผนหนึ่งที่ตรงใจกับเขาพอดี ก็คือการตีโอบล้อมกองทัพแคว้นฉิงให้จบภายในครั้งเดียว                แต่

                เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะทำอะไรต่อไป เฉินอวี้หลันก็เก็บความรู้สึกเสียใจไว้ส่วนลึกข้างในไม่ให้ปรากฏออกมาอีก                นางเก็บจดหมายและจี้หยกของเซียวซู่หยางลงกล่องไม้และปิดกล่องไม้นั้นพร้อมกับตัดสินใจว่าไม่เปิดอีกมันต่อไป                เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ในที่สุดจิ้งผิงที่ไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อสอบถามความคืบหน้าก็กลับมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่แล้ว                จิ้งผิงรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเฉินอวี้หลันกับเซียวซู่หยางดี แต่นางก็ไม่คิดว่าจะกลับมาพบกับสายตาเย็นชาที่ไม่เคยเห็นของเฉินอวี้หลันเช่นนี้                “ได้เรื่องหรือไม่?” เสียงของเฉินอ

                เฉินอวี้หลันจับมือของซางไห่ให้วิ่งไปตรงไปเรื่อยๆ แม้หยดเลือดของเขาจะไหลออกมาตามทางนางก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย                เนื่องจากบ้านร้างหลังนี้อยู่นอกเมืองหลวง ด้านหลังจึงเป็นป่าทึบที่สามารถใช้ซ่อนตัวได้เป็นอย่างดี                “ท่านหนีไปคนเดียวเถิด” ซางไห่ใช้มือกดบาดแผลของตัวเอง ในใจรู้ดีว่าเขากำลังถ่วงให้อีกฝ่ายช้าลง “หากพาข้าไปด้วยก็มีแต่จะเสียเวลาเท่านั้น”                เฉินอวี้หลันหันกลับมามองตาขวาง “หากเจ้ายังมีแรงพูดก็รีบเดินให้เร็วขึ้นเถอะ” ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม                ซางไห่มองสตรีข้างหน้าด้วยสายตา