All Chapters of ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: Chapter 41 - Chapter 50

                “ตั้งแต่ต้าเผิงกับแคว้นฉิงเริ่มทำสงครามกันเมื่อหลายปีก่อน แม้ชีวิตของผู้คนในเมืองหลวงกับเมืองใหญ่ๆ จะยังไม่ได้รับผลกระทบจากสงคราม แต่ชาวบ้านที่อยู่ห่างไกลมิได้มีชีวิตอย่างสงบสุขเช่นนั้น บางคนถูกแย่งชิงทรัพย์สินเงินทอง ทั้งจากทหารแคว้นฉิงและพวกทหารต้าเผิงบางคนที่ชั่วช้า บางคนสูญเสียชีวิต บางคนสูญเสียคนในครอบครัว บางคนก็สูญเสียแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าบ้านจนไม่อาจไปอยู่ได้อีก” น้ำเสียงของสตรีแปลกหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมและความคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้                “หมู่บ้านเล็กๆ ของข้าก็ถูกทหารแคว้นฉิงทำลายจนย่อยยับ ผู้คนเกือบร้อยชีวิตเหลือรอดเพียงแค่ไม่กี่คน สุดท้ายก็ได้แต่พากันไปอาศัยอยู่ในป่าเพื่อประทังชีวิต ทว่าพวกมันก็ยังไม่ยอมหยุด เผาทำลายป่าที่พวกข้าอาศัยอยู่จนราบ เพียงเพื่อที่จะล่อพวกข้าออกมาเพื่อสังหารเท่านั้น”         &nbs

                นอกป่าริมลำธารที่มีกองไฟจุดอยู่เหลือเพียงเสียงร้องระงมของเหล่าแมลงกับเสียงสายน้ำในลำธารที่ไหลอย่างเอื่อยเฉื่อยเท่านั้น                “ในเมื่อท่านรู้ว่าข้ายังไม่พร้อม” เฉินอวี้หลันหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อสงบอารมณ์ ก่อนจะลืมขึ้นมาถามเขาด้วยสายตาจริงจัง “แล้วเหตุใดจึงอยากให้ข้ารับหยกชิ้นนี้ไว้”                “เพราะเจ้าคือคนสำคัญของข้า” เซียวซู่หยางตอบโดยไม่หลบเลี่ยง “อย่างน้อยเจ้าก็คิดเสียว่าข้ามอบหยกชิ้นนี้ให้เจ้าในฐานะสหายก็ได้”                พูดจบเขาก็วางจี้หยกใส่มือของเฉินอวี้หลัน ก่อนจะกำมือของนางให้แนบไปกับจี้หยก             &

                เฉินอวี้หลันหลบหลีกสายตาของเหล่าทหารยามไปยังจุดหนึ่งของกำแพงจวนได้อย่างง่ายดาย จนกระทั่งถึงจุดที่มีหญ้าขึ้นสูงที่คุ้นตา นางก็แหวกหญ้าตรงนั้นและมุดเข้าไปอย่างรวดเร็ว                เมื่อร่างของนางผ่านพ้นช่องลับนั้นไป หญ้าที่ลู่ไปตามร่างของนางก็กลับมาตั้งตรงเช่นเดิม ปกปิดช่องทางตรงนั้นไว้อย่างแนบเนียน                แม้ใบหน้าที่นางปลอมไว้จะถูกชำระล้างจนไม่เหลือแล้ว แต่ด้วยชุดของบุรุษที่นางสวมอยู่ก็อาจจะทำให้นางถูกจับได้ว่าเพิ่งออกไปข้างนอกมา ดังนั้นนางก็ยังคงต้องหลบเลี่ยงสายตาคนในเรือนเช่นเดิม กว่าจะถึงเรือนของนางก็ใช้เวลาไปไม่น้อย                นางค่อยๆ ย่องเข้าไปในเรือนของตัวเองอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งประตูถูกเลื่อนปิดจนแนบสนิท เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

                รถม้าเคลื่อนตัวมาหยุดที่หน้าประตูทางใต้ของเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ                หลังจากจ่ายเงินค่าจ้างรถม้าให้แก่รถขับแล้ว เฉินอวี้หลันก็ค่อยๆ เดินเข้าเมืองไปด้วยท่าทางเกร็งๆ เพราะตอนนี้ในหัวของนางมีแต่ความรู้สึกกังวลไม่น้อย                เดินมาได้สักพักหนึ่ง นางก็เห็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่มีป้ายไม้เขียนระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘โรงเตี๊ยมโชคดี’                หัวใจของนางสั่นระรัว รู้สึกราวกับตัวนางกำลังจะย่างเท้าเข้าไปในถ้ำเสือเพื่อไปเอาลูกของมันออกมา                หญิงสาวค่อยๆ สูดหายใจลึกๆ เข้าปอด ก่อนจะย่างเท้าเข้าไปอย่างมุ่งมั่น   &n

                แม้ระยะทางจากซอยนั้นจนถึงโรงเตี๊ยมโชคดีจะไม่ได้ใช้เวลามากสักเท่าไร แต่พอนางมาถึงก็ไร้ซึ่งเงาของจูป๋ายเจี่ยนแล้ว                “ท่านลืมของหรือเจ้าคะ” ไฉเม่ยหุยที่เห็นอีกฝ่ายที่เพิ่งออกไปได้ไม่นานวิ่งกลับมาที่หน้าโรงเตี๊ยมก็เดินไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง                “ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าเหมือนจะเห็นคนรู้จักจึงย้อนกลับมาเฉยๆ” เฉินอวี้หลันปั้นเรื่องขึ้นมาโดยไม่เสียเวลาคิด “แต่ดูแล้วข้าน่าจะดูผิดไปเองมากกว่า”                ไฉเม่ยหุยพยักหน้าเล็กน้อย “จริงสิ เมื่อสักครู่ข้าเพิ่งพูดคุยกับพี่ชายของข้าที่มีรายชื่อสอบเคอจวี่และคิดจะให้เขาไปคุยกับท่านพอดี แต่ตอนนี้เขากลับไปแล้ว”    &