บททั้งหมดของ ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: บทที่ 1 - บทที่ 10

เฉินอวี้หลันเดินตามเสี่ยวหลินออกมาเรื่อยๆ ทิวทัศน์สองข้างทางก็ค่อยๆ คุ้นตาขึ้นมาทีละน้อย แต่ในห้วงแห่งความฝันอันสมจริงนั้น ที่แห่งนี้ถูกทำลายจนย่อยยับไปแล้ว ไม่ผิดแน่ ที่นี่คือจวนแม่ทัพใหญ่สกุลเฉินจริงๆ เป็นที่ที่นางเกิดและเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแรง หญิงสาวถอนหายใจเมื่อเดินผ่านสวนดอกเหมยที่นางเป็นคนลงมือปลูกเองตั้งแต่ยังเล็ก ทว่าปีนั้นดอกเหมยไม่ยอมบาน นางจึงได้แต่ร้องไห้เสียใจ สุดท้ายมารดาทนไม่ไหว จ้างคนมาดูแลและปลูกเพิ่มจนกลายเป็นสวนดอกเหมยที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมเรียกรอยยิ้มของนางได้ในทุกๆ ปี เดินอีกไม่นาน ก็ผ่านศาลารับลมกลางสระน้ำที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาน ซึ่งนางมักจะใช้เวลาว่างมานั่งดื่มชาอยู่ที่นี่อยู่เป็นประจำ ทันใดนั้น ภาพที่ตัวนางกำลังนั่งรับลมเพื่อคลายร้อนและได้พบกับจูป๋ายเจี่ยนเป็นครั้งแรกก็พลันปรากฏขึ้น ในยามนั้นนางมิได้สนใจเขาสักเท่าไรนัก เนื่องจากการพบกันครั้งนี้ระหว่างเขากับนางถูกกำหนดโดยบิดาที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเผิง ซึ่งนางก็พอจะเดาถึงสาเหตุที่บิดาทำเช่นนี้

เมื่อเมืองอวิ๋นซีขาดเสบียง กองทัพก็อ่อนแอ เจ้าเมืองอวิ๋นซีรู้ดีว่าฝืนสู้ต่อไปก็มีแต่พ่ายแพ้ จึงตัดสินใจประกาศยอมแพ้และเปิดประตูเมือง ยอมให้กองทัพต้าเผิงเข้ามายึดเมืองแต่โดยดี เซียวซู่หยางประกาศให้กองทัพของแคว้นฉิงถอยกลับโดยสัญญาว่าจะไม่สังหารผู้ใด จากนั้นก็ประกาศให้กองทัพต้าเผิงนำเสบียงมาแจกจ่ายให้ชาวบ้าน เพราะเขารู้ดีว่าชาวบ้านเหล่านี้คือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากสงครามมากที่สุด ข่าวการศึกของแม่ทัพแห่งกองทัพม้าศึกเซียวซู่หยางสามารถชิงหัวเมืองสำคัญของแคว้นฉิงถูกกระจายไปทั่วต้าเผิง กระทั่งฮ่องเต้ที่เคร่งเครียดกับงานในราชสำนักมาหลายวันยังยิ้มออกมา นับตั้งแต่ที่นางตื่นขึ้นมาในวันนั้นก็ผ่านมาสิบกว่าวันแล้ว ในตอนนี้เฉินอวี้หลันมั่นใจแล้วว่านางย้อนเวลากลับมา จากเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นภายในจวนแม่ทัพใหญ่ เหตุการณ์เหล่านี้ล้วนยืนยันว่าสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน แต่จะเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ ในเมื่อได้โอกาสครั้งที่สองมาเช่นนี้ แม้เฉินอวี้หลันจะไม่ได้ต้องการแก้แค้นจูป๋ายเจี่ยน แต่นางก็ต้องหาวิธีป้องกัน

หลังจากได้รู้ถึงความจริงที่น่าหวาดหวั่น เฉินอวี้หลันก็มิอาจทำให้จิตใจของตัวเองปลอดโปร่งได้อีกเลย เพราะนางกลัวว่าต่อให้นางหลีกเลี่ยงที่จะต้องแต่งงานกับจูป๋ายเจี่ยนได้จนอนาคตเปลี่ยนไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางจำได้ว่าคำพูดสุดท้ายของเขาที่นางได้ยินคือ ‘ถ้าจะโกรธแค้น ก็โกรธแค้นบิดาของเจ้าเถิด’ ซึ่งบิดาของนางอาจจะเคยมีปัญหากับจูป๋ายเจี่ยนหรือไม่ก็เคยทำให้เขาเคียดแค้นด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่สำหรับนางแล้ว นางรู้ว่าบิดาไม่ใช่คนที่จะสร้างปัญหาให้ผู้อื่นอย่างแน่นอน ทำให้นางรู้สึกว่าสาเหตุที่แท้จริงน่าจะเป็นเพราะบิดาไปขัดขวางแผนการบางอย่างของจูป๋ายเจี่ยน หรือไม่การมีอยู่ของแม่ทัพใหญ่แห่งทัพชายแดนก็อาจจะไปขัดขวางเขาโดยบังเอิญ ระหว่างที่เสี่ยวหลินกำลังพักฟื้น เฉินอวี้หลันก็ออกคำสั่งว่าไม่ต้องให้สาวใช้คนอื่นมารับใช้นาง จากนั้นนางก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือ อ่านข้อมูลและเรื่องราวต่างๆ ที่นางเคยไม่สนใจและละเลยจนละเอียด โดยเฉพาะเรื่องการศึกสงครามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบิดาโดยตรง ก่อนหน้านี้นางล้วนรู้แค่ว่าบิด

เซียวซู่หยางมองดูสตรีที่คล้ายจะไม่สนใจเขาสักเท่าไรนักด้วยแววตายิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในศาลารับลมตรงข้ามกับเฉินอวี้หลันโดยไม่ต้องให้ใครเชิญ "ได้ยินท่านแม่ทัพใหญ่กล่าวว่าเจ้าเป็นผู้ลงมือปลูกสวนเหมยด้วยตัวเอง น่าเสียดายที่ข้ายังไม่มีโอกาสได้ชม" "เป็นเพียงสวนเหมยธรรมดาเท่านั้น" นางยกชาขึ้นจิบ “มิควรค่าแก่คำชื่นชมของท่านแม่ทัพหรอก” “บางครั้งความงดงามก็ขึ้นอยู่กับผู้ที่มองเห็น บางทีข้าอาจจะชื่นชอบสวนดอกเหมยของเจ้ายิ่งกว่าที่เจ้าคิดก็เป็นได้” เซียวซู่หยางยกมือเท้าคางพลางยื่นหน้าไปใกล้เฉินอวี้หลัน เฉินอวี้หลันรู้สึกได้ว่าเขาแสดงออกอย่างชัดเจนเสียเหลือเกิน นางจึงวางจอกน้ำชาลงและมองเขากลับอย่างไม่หลบเลี่ยง “ข้าขอถามท่านสักอย่างได้หรือไม่?” “เจ้าอยากถามเรื่องอะไรล่ะ” เซียวซู่หยางกระพริบตา เฝ้ารอคำถามของนางอย่างตั้งใจ “เหตุใดท่านถึงยอมตอบรับคำเชิญของท่านพ่อของข้า” เฉินอวี้หลันมองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา นางรู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล นางเชื่อว่าคนเราไม่น่าจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนั้น เช่นนั้