บททั้งหมดของ ย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น: บทที่ 51 - บทที่ 60

                ทันทีที่เข้าสู่ย่านคึกคัก เฉินอวี้หลันก็พุ่งตัวตรงไปยังร้านซาลาเปาร้านโปรดของนางทันที เรียกได้ว่าทุกครั้งที่นางแอบหนีออกมาจากจวน นางจะต้องได้กินซาลาเปาจากร้านนี้ทุกครั้ง แม้ตอนนี้จะยังรู้สึกไม่หิว แต่นางก็อยากกินสักลูกหนึ่งอยู่ดี                ขณะที่นางกำลังเคี้ยวซาลาเปาที่แสนอร่อยอยู่นั้น นางก็รู้สึกได้ว่ามีคนสะกดรอยตามนางอยู่ แม้จะเป็นแค่ความรู้สึก แต่นางก็ไม่กล้าวางใจแม้แต่น้อย โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ไปล่วงเกินบุรุษน่ากลัวไร้ที่มาผู้นั้น                นางในคราบบุรุษเสเพลเดินชมร้านนั้นร้านนี้อย่างเพลิดเพลิน แต่ความจริงแล้วนางพยายามค้นหาร่องรอยของผู้ที่สะกดรอยตามนางอยู่ จนกระทั่งนางเห็นเหมือนคนที่น่าสงสัยคนหนึ่ง นางจึงลงมือใช้วิธีที่สหายรักคนหนึ่งเคยสอนนางมาทันที          

                เวลาผ่านไปไม่นาน รถม้าเล็กๆ คันหนึ่งก็ถูกขับมาจอดหน้าโรงน้ำชาฮัวหยวน เสี่ยวเอ้อร์ที่รู้เรื่องก็รีบเดินมาแจ้งนางทันที “รถม้าได้แล้วขอรับ”                เฉินอวี้หลันพยักหน้า ก่อนจะมอบก้อนเงินให้เขาก้อนหนึ่งและค่อยๆ เดินไปขึ้นรถม้าด้วยท่าทางเช่นเดียวกับคนแก่                “ไปทางเหนือของเมือง” เฉินอวี้หลันยิ้มให้คนขับก่อนจะยื่นก้อนเงินให้เขา แต่อีกฝ่ายกลับโบกมือปฏิเสธ                “ข้าได้รับค่าจ้างแล้วขอรับท่านยาย” คนขับหนุ่มยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร                “อ้อ” เฉินอวี้หลันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะปีนขึ้นรถม้าด้วยท่าทางย

                ทางด้านเซียวซู่หยางนั้น เขากำลังนั่งมองหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก “มีเรื่องอะไรกันที่ทำให้เจ้ายอมทิ้งคำสั่งของข้าและเดินทางมาที่เมืองหลวงเช่นนี้”                ฟ่านอู้จี๋ หรือชายสวมหมวกจูงลาที่เซียวซู่หยางได้พบที่หน้าประตูเมืองหลวงเมื่อเช้านี้เป็นอดีตมือดีของกองทัพม้าศึก รวมทั้งยังเป็นคนที่มีชื่อระบุไว้ว่าเสียชีวิตในสนามรบไปแล้ว และก็ยังเป็นน้องชายแท้ๆ ของฟ่านจิน เสนาธิการแห่งกองทัพม้าศึกที่เขาเป็นแม่ทัพอยู่                ทว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้มิใช่ผีหรือวิญญาณแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะแผนการของแม่ทัพแห่งทัพม้าศึกกับสองพี่น้องสกุลฟ่านที่ตัดสินใจให้ฟ่านอู้จี๋ลบตัวตนออกไปจากกองทัพและไปเป็นหัวหน้าหน่วยข่าวคอยทำหน้าที่สืบข่าวสำคัญให้เซียวซู่หยาง      &n

                เฉินอวี้หลันลองคิดตามก็รู้สึกเห็นด้วย หากนางเจอกับคนเก่งๆ ต่อให้นางฝึกแทบตาย แต่ช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ นางไม่มีทางรับมือกับคนพวกนั้นได้อย่างแน่นอน ดังนั้นการหลบหนีจากคนพวกนั้นน่าจะดีกว่าดังที่เขาว่าจริงๆ                “ข้าพอรู้จักคนที่เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่” เซียวซู่หยางนึกถึงใบหน้าของฟ่านอู้จี๋ “แต่ตอนนี้เขาติดภารกิจอยู่ หากเขาทำงานเสร็จสิ้นเมื่อไรข้าจะให้เขาไปเจ้าทันที”                เฉินอวี้หลันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเขานิ่งๆ “ท่านจะไม่ถามถึงเหตุผลที่ข้าอยากฝึกฝนทักษะการต่อสู้หรือ?”                ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วค่อยเผยรอยยิ้มที่อบอุ่นออกมา “ข้ารู้ว่าเจ้ามีเหตุผลที่ต้องการทำเช่นนั้น ส่วนข้าก็แค่

                “จำได้” เขาพยักหน้าเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนั้นหรือ”                “คนพวกนั้นถูกช่วยเหลือไปแล้ว” หานลู่เหวินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แต่สาเหตุที่ข้ามาไม่ใช่เพราะคนพวกนั้น แต่เป็นเพราะท่านกับสตรีที่ท่านช่วยเหลือไว้ต่างหาก”                “ท่านหานหมายความว่าอย่างไร?” เซียวซู่หยางเลิกคิ้วเล็กน้อย                “ข้าไม่รู้ว่าท่านจะเคยได้ยินชื่อกองโจรเหยี่ยวดำมาก่อนหรือไม่” แม้จะเป็นคำถาม แต่หานลู่เหวินก็พูดต่อโดยไม่รอคำตอบ “แต่กองโจรเหยี่ยวดำนี้โด่งดังมาจากการปล้นคนรวยช่วยเหลือคนจนตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน แต่เพราะคนพวกนี้ปล้นชิงทรัพย์สมบัติของเหล่าขุนนางอยู่บ่อยครั้ง ท