Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“อลิส”“...”“อลิส”“...”อะ...ลิส?เสียงเรียกจากข้างหลังมันคุ้น ๆ ตอนแรกไม่สนใจคิดว่าคงเรียกคนอื่นด้วยชื่อที่ดันเหมือนชื่อสร้อยในวงการของฉันแต่พอมีคนตะโกนชื่อนี้ซ้ำฉันเลยหยุดฟังเพราะเหมือนจะเป็นตัวเองที่ถูกเรียกและเหมือนเสียงที่เรียกจะคุ้นหูอยู่นะ“อลิส เราจริง ๆ ด้วย”ขวับ!“...พี่แท็ค!” ฉันตกใจมากที่รู้ว่าเป็นใคร ทั้งตกใจทั้งกลัวเพราะเรื่องที่พี่แท็คสร้างวีรกรรมเอาไว้ที่ร้านเพราะฉันก็ใช่ย่อย ไม่เจอกันนานเลยนะคะตั้งแต่ที่พี่เซตัสจองตัวฉันไว้ตลอด“อ่าส์! ได้เจอสักที” พี่แท็คพ่นลมหายใจออกมาแล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงเหมือนสบถทำให้ฉันยิ่งกลัวเอาไงดีปั้นชา ถ้าพี่แท็คเขาอุ้มตัวแกขึ้นมาแกคิดว่าคนสมัยนี้จะมีใครเข้ามายุ่งไหม T^T“เอ่อ...สวัสดีค่ะพี่แท็ค”​ ฉันทักทายอดีตลูกค้าประจำคนที่เคยทำให้ฉันบอกผู้จัดการร้านตลอดว่าไม่ดูแลลูกค้าคนไหนทั้งนั้นถึงจะเป็นสิบนาทีหรือห้านาทีสุดท้ายก็จะรอลูกค้าคนนี้ด้วยท่าทางที่แตกต่างไปจากเดิม วันนี้ไม่ได้เจอกันในฐานะลูกค้ากับพีอาร์แล้วไงคะ แล้วก็อย่างที่บอกพี่แท็คโกรธเรื่องฉันมาก ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเลิกโกรธรึยังในเมื่อความเลวทราม เอ้ย!ความเอาแต่ใจของพี่เขามันไม่ธรรม

“ว่าไงคะ ธิสาของพี่ตัสกลับมาพร้อมกันรึเปล่า”“...กลับพร้อมกัน เพิ่งไปส่งมา”“...” อะไรเจ็บกว่ากันเหรอปั้นชาระหว่างการปั้นเรื่องโกหกต่อกับการยอมรับความจริงอย่างเย็นชาและเลือดเย็น“มีอะไรสงสัยอีกรึเปล่า” เหมือนเขาซ่อนความโกรธเอาไว้เลยนะคะ ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา ซ่อนความโกรธเพราะฉันดันไปรู้เรื่องที่เขาไม่ได้บอกแต่ฉัน...สมควรโดนโกรธด้วยเหรอ?“...ทำได้ยังไงคะ” คำถามโง่ ๆ ของคนโง่ ๆ ถามเหมือนคนที่อยากได้ความสงสารเห็นใจ ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาทำเพื่ออะไรแต่ก็ยังเลือกที่จะถามด้วยความรู้สึกน้อยใจที่เก็บซ่อนไว้มาตลอดเวลาตั้งแต่ได้รู้ความจริงฉันรู้ว่าเป็นคำถามที่ผู้หญิงฉลาดไม่ควรอ้าปากถามผู้ชายเลว ๆ เลย แต่ฉันก็ยังถามเพราะฉันคิดว่าไม่ว่าจะเข้ามาด้วยเหตุผลเลวบัดซบแค่ไหนตั้งแต่แรกก็ตามแต่วันเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมามันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีกับฉันสักเล็กน้อยจนไม่อยากทำร้ายฉันแล้วบ้างเลยเหรอ...เขามองหน้าฉันที่เพิ่งยิงคำถามออกไป มองโดยที่ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว“ตอบชาหน่อยค่ะ”“...”“พี่ตัส ชาขอร้อง”“ไปรู้จากใครมา” ไม่คิดจะตอบคำถามฉันบ้างเลยเหรอ? คำถามที่ถามเพราะเจ็บปวดของผู้หญิงคนหนึ่งไม่มีค่

“แก”“ว่า”“ไปเดินเล่นกัน”“ฮะ?”“ไปเดินเล่นกันไง ไปเถอะ ไม่ได้ไปเดินเล่นด้วยกันนานแล้ว” แยมโรลพูดจบก็ไม่ปล่อยให้ฉันมีช่องว่างปฏิเสธเพราะเพื่อนจับมือฉันลากไปทางที่จอดรถทันทีโอเคค่ะไปก็ไป ไม่ได้ไปเดินเล่นด้วยกันนานแล้วจริง ๆ นั่นล่ะ-สิบนาทีต่อมา-“วัด?”“อาฮะ” แยมโรลละสายตาจากพวงมาลัยรถมามองฉันแล้วพยักหน้าให้“ไหนเดินเล่น?”“ก็นี่ไง มาเดินเล่นที่วัด”“ฮ่า ๆๆ ที่วัดนี่เหมาะมาเดินเล่นหรือมาเดินจงกรมกันแน่คะคุณแยมโรล”“ชิส์~ ไม่ต้องพูดเลย ไปกันดีกว่า ไปเดินเล่นแล้วก็ทำบุญกัน” แยมโรลพูดจบก็กระวีกระวาดลงจากรถ ฉันก็งง ๆ กับเพื่อนนะที่อยู่ดี ๆ ก็มาวัด สงสัยอยากทำบุญมั้งคะแต่เอาจริง ๆ นะชวนให้มาวัดเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกก็ได้ไม่ต้องหลอกว่าจะไปเดินเล่นเลยเพราะถึงฉันจะทำงานกลางคืนมาเป็นปี ๆ แต่ฉันก็ถือคติวัดก็เข้าเหล้าก็กินเหมือนคนอื่นนั่นแหละ อิอิ“นึกยังไงแกถึงอยากมาวัด” เราเดินเข้าไปในวัดฉันก็อดถามไม่ได้“อยากขอพร” แยมโรลบอกออกมาสั้น ๆ แต่ยิ้มหวานเชียว พอได้ยินฉันก็ขมวดคิ้วนิดหน่อย“ขอพรอะไร” คราวนี้เป็แยมโรลที่ขมวดคิ้วนิดหน่อยบ้างก่อนจะยิ้มขำบาง ๆ“มาที่นี่ยังต้องถามอีกเหรอจ้ะเพื่อน”“ทำไม? ข

“...”ฉันไม่รู้ฉันไม่รู้จริง ๆถ้าฉันรู้คิดว่าฉันจะรับงานนี้เหรอถ้าฉันรู้ว่าเจ้าของสนามมีความเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนั้นแม้แต่นิดเดียวไม่มีทางที่ฉันจะรับงาน และสาบานว่าฉันจะหนีห่างไปให้ไกลต่อให้พี่ดีแลนเขาจะดีและคุยกับฉันแค่เรื่องงานก็ตาม“ไม่คิดว่าเธอจะมาได้กับเพื่อนสนิทฉัน โลกกลมดี”“ไอ้ดีแลนเป็นไงบ้างล่ะ ลีลามันดีเหมือนคนเก่าไหม”“ก็แค่อยากรู้ เห็นคนเคยคุ้นเคยมาอยู่กับเพื่อนสนิทเลยอยากถามสารทุกข์สุกดิบตามมารยาท”นี่เขาเห็นฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนเหรอคะถึงได้ใช้คำถามที่มันแย่ ไม่ให้เกียรติ กดกันให้ต่ำลงไปขนาดนี้ ฉันแค่มารับจ๊อบเป็นเรซควีนในสนามแข่งแล้วก็มาห้องทำงานของเจ้าของสนามเพื่อรับเงินค่าจ้างแค่นี้เอง ทำไมถึงคิดว่ฉันทำงานให้ใครแล้วฉันต้องไปได้กับผู้ชายคนนั้นฉันที่โดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นศัตรูหัวใจของเขา ฉันที่นอนกับเขาเป็นคนแรกในชีวิตเพราะถูกหลอกให้รักและไว้ใจกลายเป็นผู้หญิงที่ง่าย ร่าน มั่วในสายตาเขาได้ยังไง...ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นคนที่สมบูรณ์แบบจนชีวิตน่าอิจฉาแต่กลับเอาสิ่งที่มีมาใช้เป็นเครื่องมือทำลายวันดี ๆ ของคนอื่น เป็นคนที่สมบูรณ์แต่โคตรไม่มีประโยชน์กับอะไ

“...” ฉันเอามือรวบเสื้อตัวเองไว้เพื่อไม่ให้มันโป๊ไปมากกว่านี้ ถึงจะแต่งตัวเซ็กซี่เกือบทุกวันแต่นั่นมันชุดทำงาน และถึงมันจะแหวกอกโชว์ร่องยังไงก็ตามแต่มันไม่ได้ขาดวิ่นและฉันไม่สามารถปล่อยมือให้ใครเห็นเสื้อผ้าของตัวเองในสภาพนี้ได้ฉันมองไปที่หน้าประตู รู้ว่าเขาสองคนคุยอะไรกันบางอย่างแต่ฉันไม่ได้ยินเพราะพูดเบามาก ยืนคุยกันไม่กี่คำเองมั้งผู้ชายสารเลวคนนั้นก็เดินออกไปโดยที่ตั้งใจชนไหล่พี่ดีแลนเต็มแรง ตอนที่ชนฉันคิดว่าจะมีสักหมัดตอบแทนกลับไปแต่น่าเสียดายที่พี่ดีแลนไม่ทำอะไร“พี่... / ผู้ชายคนนั้นเขาน่าจะเมามากค่ะพี่ดีแลนอยู่ ๆ ก็มา...ลวนลามชา” ผู้ชายคนนั้นเดินห่างออกไปพี่ดีแลนก็เดินเข้ามาและพี่ดีแลนเขาเอ่ยออกมาได้แค่คำเดียวฉันก็รีบพูดแทรกทันที ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันกับผู้ชายคนนั้นเคยมีความสัมพันธ์อะไรกัน แม้แต่เคยรู้จักกันยังไม่อยากให้ใครรู้เลยรีบบอกออกไปแบบนี้“...ครับ มันคงเมามากจริง ๆ พี่ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะ หรือเราอยากให้มันมาขอโทษรับผิดชอบในสิ่งที่มันทำพี่จะไปลากคอมันมาให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ชากลับเลยได้ไหมคะพี่ดีแลน” ฉันโกรธการกระทำเลวทรามของผู้ชายคนนั้นมากเลยนะ แล้วก็เสียดายจริง ๆ ท