Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“โรคจิต? หึ ๆๆ ตอนนั้นก็แค่ออกแบบห้องสองห้องให้มันเชื่อมต่อกันได้เผื่อในอนาคตมีเมียแล้วเมียอยากมีห้องส่วนตัว พี่แค่ออกแบบไว้ให้เมียก็แค่นั้นเอง มันดูโรคจิตตรงไหนที่รัก”“แต่ฉันไม่ใช่เมียคุณ!” ฉันตะคอกออกไปเสียงดัง เมื่อก่อนเคยโง่คิดว่าตัวเองเป็นแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่ใช่และไม่มีทางที่จะใช่!ฉันไม่ใช่เมียเขา ไม่เคยเป็นและไม่มีทางเป็น!โมโห! โมโหขึ้นมาอีกแล้ว! ยิ่งเห็นเขายกยิ้มมุมปากหลังจากที่เสียงของฉันสิ้นสุดลงก็ยิ่งโมโหมากขึ้น“ก็จริง” เห็นไหม! ตัวเขาเองยังยอมรับแลวจะมาพูดจาพล่อย ๆ ทำไม ไหนจะที่แกล้งเรียกฉันว่าที่รักอีก โคตรสะอิดสะเอียน!“ถ้างั้นก็ให้ฉันไปอยู่ห้องอื่น” ฉันบอกออกไป พยายามลดเสียงไม่ให้มันแข็งกระด้างจนกลายเป็นตะคอกหรือตะโกนต่อ พอฉันบอกออกไปเขาก็ยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพร้อมสีหนน้าฉงนเหมือนจะใช้ความคิด“ห้องไหนดี...ห้องพี่ดีไหม?”“...” กำหมัดอีกแล้วปั้นชา!“ว่าไง ห้องพี่ดีไหมล่ะ”“ทุเรศ!”“หึ ๆๆ แสดงว่าไม่ตกลง ถ้างั้นก็อยู่ห้องนี้ล่ะเวลาคิดจะขังตัวเองในห้องมันเข้าหาง่ายดี”“ให้ผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ห้องที่เตรียมไว้ให้เมียตัวเอง ไม่รู้สึกแปลกหรือรู้สึกแย่บ้างเหรอ ถ้าในอนาคตเมียคุณ

“ยิ้มทำไม! สะใจมากเหรอ!!”“เลิกแหกปากสักที ต่อไปก็เหมือนกันไม่ต้องแหกปากแบบนี้อีก ไม่มีใครกล้ายุ่งเหรอ”“ทำไม? คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้ คิดว่าเงินทำให้ตัวเองอยู่เหนือทุกอย่างรึไง!!!” “หึ ๆๆ ไม่ได้คิดแบบนั้น เรื่องรวยล้นฟ้าไม่เถียงหรอกแต่เชื่อเถอะต่อให้พี่จนจนแทบไม่มีกิน...ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องผัวเมียหรอกปั้นชา”“...”“หรือคิดว่าจะมีคนยุ่ง?” ฉันมองหน้าเขาหลังจากเขาพูดจบ มองนิ่งไม่พูดอะไรเขาเลยยิ้มมุมปากแล้วถามประโยคนี้ออกมาให้ฉันยิ่งโมโห“ไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องผัวเมียหรอกปั้นชา”ฉันไปเป็นเมียเขาตั้งแต่เมื่อไหร่...“คุณไม่ใช่ผัวฉัน” ฉันเอ่ยออกไป ตอนนี้สมองฉันโฟกัสแค่คำพูดพล่อย ๆ ของผู้ชายคนนี้ ฉันไม่สนใจโฟกัสอย่างอื่นแม้แต่เรื่องที่เขาอุ้มฉันเดินอยู่ฉันยังไม่สนใจสักนิดเลย ฉันพูดออกไปเขาก็กระตุกยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มที่ดูเป็นรอยยิ้มขำมากกว่าเยาะเย้ยแต่ก็ยังไม่ได้มีใครพูดออกมาอีกเพราะเขาเดินมาถึงรถแล้วแเดี๋ยวนะ? เมื่อกี้รถคันนี้ไม่ได้จอดตรงนี้นะ ตอนฉันเดินออกมาและกลับเข้าไปไม่มีรถคันนี้หรือรถคันไหนจอดอยู่ตรงนี้เลย นี่อย่าบอกนะว่าเขาเอามาจอดเตรียมไว้ตอนที่ฉันเดินกลับเข้าไป เหอะ

“พี่รู้ว่าอะไรคือความจริง ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นซ้ำ ๆ จะพูดทำไม”“แล้วทำไมฉันจะพูดไม่ได้ในเมื่อคุณเองนั่นล่ะที่คิดแล้วก็ยัดเยียดให้ฉันที่แค่ทำงานให้พี่ดีแลนต้องได้กับเขาซ้ำ ๆ ไม่รู้ก็รอบต่อกี่รอบ!”“...”ผลัก!“ว่าไง? ทำไมฉันจะพูดไม่ได้!”“...ก็จะให้ทำยังไง พี่โดนไอ้ดีนมันจงใจปั่นประสาท ตอนนั้นพี่ก็แค่...ผู้ชายคนนึงที่หึงจนขาดสติก็แค่นั้นเองปั้นชา”“...”“เข้าใจรึยัง” เขาถามเบา ๆ พร้อมกับมือใหญ่ที่แตะมาที่หลังมือฉัน แตะแค่แผ่วเบาเท่านั้น“...”“ปั้นชา เราเข้าใจพี่รึยัง” สายตาเขาไม่เหมือนเดิม อาจจะไม่แตกต่างมาแต่ก็สัมผัสได้ว่าเปลี่ยนไป“จะบอกว่าหึงเหรอคะ” ฉันยอมอ้าปากถามมันออกมาหลังจาก ช็อก กับคำตอบที่ได้รับ“พี่บอกไปแล้ว”“...ง่ายดีเนอะ ดูถูกผู้หญิงคนหนึ่งสารพัดแล้วก็ใช้เหตุผลมักง่ายว่าหึง มาหึงอะไร...เคยรักฉันด้วยเหรอ?” ฉันจ้องไม่หลบสายตา เมื่อกี้ช็อกจริง ๆ นะคะ ช็อกเพราะไม่คิดว่าเขาจะลงทุนขนาดนี้ แต่คิดอีกทีจากประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ไม่แปลกนะชา ผู้ชายคนนี้เล่นใหญ่รัชดาลัยเทียร์เตอร์อยู่แล้วลืมไปได้ยังไง แล้วก็คอยดูนะถ้ามารุ่มร่ามใส่ฉันอีกจะตบให้คว่ำเลย“...”“ไม่ตอบหน่อยเหรอ หรือว่า

“ลงทุนเอาใจฉันสูงไปมั้ง”“ใครบอกว่าลงทุนเอาใจ พี่ไม่ได้ทำเพื่อเอาใจเรา”“แล้วทำเพื่ออะไรถ้าไม่ใช่เพื่อเอาใจ?”“ไม่ได้เพื่อเอาใจอะไรทั้งนั้น เหตุผลเดียวก็คือ...พี่อยากให้เมียพี่เลือกรถให้พี่ก็แค่นั้น”“...”ฉันอยากจะ...อี๋~ ให้คำพูดของเขา!“พี่อยากให้เมียพี่เลือกรถให้พี่ก็แค่นั้น”คิดได้นะ ถ้าต้องการแบบนั้นไม่ลากธิสาคนสวยของตัวเองมาล่ะ“ไปกินข้าวฉลองรถใหม่กันก่อนค่อยเข้าบ้านนะ” เขาบอกฉันแถมยัง...ยิ้มด้วย...มารยาสุด ๆ...แสดงเก่งสุดยอด“ไม่กิน”“โอเค”“ดี” ฉันตอบสั้น ๆ ถึงจะแอบรู้สึกประหลาดใจที่เขายอมโอเคง่าย ๆ แล้วเปิดประตูรถจากนั้นก็ขึ้นรถส่วนเขาก็ตามมาติด ๆ แต่ฉันไม่สนใจนอกจากคาดเบลท์“ถึงบ้านทำกับข้าวให้พี่กินด้วยล่ะ”ขวับ!“ธุระ?”“ก็พี่ไม่พี่แอนทำอาหารเย็น เราก็ได้ยิน”“ก็บอกใหม่ โทรไปบอกเลยสิ” ฉันโยนไปให้พี่แอน อย่าว่าฉันอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะคะยังไงก็หน้าที่พี่แอนเขา“ไม่ได้หรอก พี่แอนกลับไปแล้ว”“กลับไปไหน?”“กลับบ้านเขาสิ” เขาตอบออกมาฉันก็ขมวดคิ้ว“บ้านคุณมีแม่บ้านคนเดียวรึไง”“อื้ม บ้านของเรามีแม่บ้านคนเดียว เราอยากได้เพิ่มไหมล่ะ”“บ้านคุณคนเดียวอย่ามาใช้คำพูดแบบนี้ ไม่อิน”

“อย่ามาทำแบบนี้!”“แบบไหน จุ๊บเมื่อกี้น่ะเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิ!”“ทำไมล่ะ พี่จุ๊บไม่ได้เลยเหรอ...เมียพี่ทั้งคนนะ”“...เก็บคำพูดกับการกระทำพวกนี้ไปใช้กับแฟนคุณเถอะ”“เดี๋ยวก็ไม่มีแล้ว วันนี้แหละจะเหลือแค่เมีย”“ขนาดนั้นเลย? ไม่ต้องพูดขนาดนี้หรอกมั้งจะโกหกอะไรก็รู้สึกผิดกับแฟนตัวเองบ้าง”“หึ ๆๆ”ติ๊ด ๆๆๆเขาหัวเราะในลำคอ มือข้างหนึ่งปล่อยเอวฉันแล้วเอื้อมผ่านตัวฉันเพื่อกดรหัสเปิดประตู“ไปพักผ่อนกันดีกว่า พี่ขี้เกียจเถียงกับเราแล้ว”“...” ฉันนี่อยากจะด่าแต่ไม่ดีกว่า ก็ในเมื่อเขาบอกให้ไปพักก็ตามนั้นแหละ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องต่อปากต่อคำไม่ต้องเห็นหน้าเขาให้รกหูรกตาสักที!ฉันฟาดคำด่าด้วยสายตานิดหน่อยแล้วจากนั้นก็รีบเดินเข้าบ้านเพราะกลัวไอ้คนบ้าคนนี้จะเปลี่ยนใจขึ้นมาจากนั้นก็ตรงดิ่งไปที่บันไดแต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้ก็หันกลับไปหาเขาอีกรอบ“ขอเปลี่ยนห้อง”“อะไรนะ?” เขาก็เดินตามหลังมานั่นล่ะค่ะแต่แค่ไม่ได้เดินตามมาติด ๆ“ขอเปลี่ยนห้อง”“ไม่ชอบ?”“ใครจะชอบห้องที่คุณอยากเปิดประตูเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้แบบนั้น” ไม่น่าถามให้โง่ทั้งที่ตัวเองก็โคตรฉลาด!“หึ ๆๆ ได้สิ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยน แต่ห้องเดียวที่ย้ายได้