جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“พะ พอเถอะพี่คิน กินข้าวก่อน อุตส่าห์ตั้งใจจัดโต๊ะให้นะ”“พี่รู้~ พี่รู้ว่าเราตั้งใจ~”“ใช้ ถ้ารู้ก็หยุดแล้วกินข้าวก่อน เพราะแยมตั้งใจจัดมากเพื่อตอบแทนความเหนื่อยของพี่ที่เหนื่อยทั้งกาย...ทั้งใจ”“...”“ใช่ไหมล่ะ กินข้าวก่อนเถอะนะเพราะพี่คินน่าจะเหนื่อยมากที่ต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อยทั้งที่...ใจอยากเดินเข้าไปถีบโลงศพของคุณพ่อให้พังพินาศทุกเวลา”“...” คนที่พยายามจะจับฉันกินแทนข้าวเย็นหยุดทุกการเคลื่อนไหว ทุกอย่างหยุดชะงักทุกท่าทางถูกค้างไว้ในฉับพลันคงมีแค่ฉันมั้งที่ขยับมุมปากยิ้มเยาะเย้ยให้กับอะไรก็ไม่รู้ที่เกิดขึ้นในตอนนี้เงียบ ๆ คนเดียว“กินข้าวเถอะ เผื่อพี่คินจะได้หายเหนื่อย” ฉันพูดจบก็จับมือเขาออกจากร่างกาย ครั้งนี้เขายอมให้ฉันจับมือเขาออกง่าย ๆ เลยล่ะ พอหลุดจากพันธนาการฉันก็เลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงทันทีไม่ได้สนใจที่จะหันไปมองว่าเขาอยู่ในสภาพไหนหรือทำหน้ายังไงหลังจากที่ได้รู้ว่าฉันรู้ความจริงบางอย่างแล้ว ความจริงที่สำหรับเขาฉันคงไม่น่าจะสมควรรับรู้“...รู้อะไรมา” เขาทิ้งจังหวะไปพักหนึ่งถึงได้ถามออกมา แถมน้ำเสียงตอนนี้ก็ไม่ได้หวานแล้วซะด้วย เป็นเสียงนิ่ง ๆ ขรึม ๆ ที่ไม่สามารถคาดเดาอ

“ทรมานเขาแล้วก็มาห่วงเขาจนต้องลำบากคนอื่นตื่นมาดูอาการเขาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแบบนี้นี่นะ? ระวังอนาคตจะเจ็บ... / ฮึ! ห่วงอยู่แล้ว ห่วงมากด้วย ขืนปล่อยให้เป็นอะไรขึ้นมาการแก้แค้นมันก็ไม่สนุกสิวะเฟย์”“แล้วน้องเขารู้ด้วยเหรอเรื่องที่พ่อเขาทำ?” เธอถามที่ไม่ได้เหมือนอยากถามแต่ให้อารมณ์เหมือนอยากตอกกลับผมมากกว่า“ไปดูอาการ”“เขาไม่รู้ไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาลงที่น้องเขาทำไมล่ะคิน พ่อเขาก็ตายไปแล้วไง โน่นตัวการเผาไปแล้วไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่นอนสลบอยู่บนเตียงของคินนะ”“...มันไม่พอ”“เหอะ! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคินจะเป็นได้ขนาดนี้”“ไปดูอาการ”“โอเค ถือว่าเตือนแล้วนะ” เธอยักไหล่ขึ้น ตอบตกลงแล้วพูดก่อนจะเดินไปที่เตียง แต่ก็หยุดมองคนบนเตียงโดยที่ไม่ทำอะไรสักที“มีอะไรอีก?” ไม่รู้ว่ายัยนี่จะบ่นอะไรผมอีก แต่ผมบอกได้เลยว่าพูดไปก็เท่านั้น ผมตั้งใจจะเอาคืนไอ้ทินกรให้มันเจ็บปวดที่สุดมาตั้งแต่แรก เพราะฉะนั้นไม่ว่าใครจะพูดอะไรไม่มีทางที่คนอย่างผมจะล้มเลิกความตั้งใจ ครอบครัวผมพัง...ครอบครัวมันก็ต้องพัง“ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเรียกพี่หมอนะไม่ต้องเรียกเฟย์ ไม่อยากมาเห็นภาพแบบนี้” เธอบอกก่อนจะเอื้อมมือไปแต

“...” ไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ ไม่มีเลย ไม่มีแม้แต่บาทเดียวที่จะเป็นมรดกตกทอดมาถึงฉัน เอกสารที่เขาให้มามีแต่เอกสารเกี่ยวกับการยึดทรัพย์ทั้งนั้นโอเคแยมโรล รู้แล้วนะว่าชีวิตของตัวเองต้องเดินไปทางไหน...ตี๊ด~ ตื๊ด~ติ๊ด!(อื้ม)“ฉันหานายไม่เจอ” ฉันตื่นถึงได้หยิบเอกสารมาอ่าน พออ่านจบก็ลากสังขารลงมาหาเขาแต่หาทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจอ มองไปที่โรงรถเห็นรถหายไปหนึ่งคันเลยโทรหานี่ล่ะ(ทำไม คิดถึงพี่เหรอ)“...”(ว่าไง คิดถึงผัวเหรอ) อย่าด่าแยมโรล อย่า“มีเรื่องจะคุย”(ฮึ ๆ ๆ ก็นึกว่าคิดถึง เดินไหวไหมลงไปหาอะไรกินด้วยล่ะ สั่งอาหารไว้ให้แล้วอยู่ในตู้เย็น)“ไม่อยู่เหรอ”(มาทำธุระนิดหน่อย เดี๋ยวพี่เข้าไป)ติ๊ด!ไม่อยู่ก็คือไม่อยู่จบ เดี๋ยวค่อยรอคุยต่อหน้า ไม่อยากคุยผ่านโทรศัพท์ อีกอย่าง...รับไม่ได้ที่เมื่อกี้น้ำเสียงเขามันละมุนหูจะพูดเพราะเพื่อ? ลืมตัวรึไงไอ้คนเลว!#JAMROLL END#AKIN TALK“ทางบอร์ดบริหารรู้สึกดีใจและเป็นเกียรติมากเลยค่ะที่คุณคณินเข้ามาบริหาร”“ครับ”“ถ้าอย่างนั้นวันนี้อาขอเชิญคุณคณินทานอาหารเย็นที่บ้านอาเพื่อเป็นการต้อนรับนะคะ”“ขอบคุณครับ... / ยินดีเลยค่ะ เดี๋ยวอาจะให้หนูจีน่าลูกสาวอาทำ

(ใช่ที่ไหนล่ะ เขายังหนุ่มอยู่เลยอายุไม่ถึงสามสิบ หล่อมากแล้วก็รวยมากด้วย แต่ที่พี่ไม่สนใจเขาเพราะพี่มีคนรักอยู่แล้ว พี่ไม่อยากมีใคร...พี่อยากเป็นของพี่คินแค่คนเดียวแบบนี้ตลอดไป)เซอร์ไพรส์นะคะ เซอร์ไพรส์สุด ๆ ไปเลยเหอะ ๆ ๆ...ขยะแขยงเป็นบ้า นี่ไปแอบกินตับกันตั้งแต่เมื่อไหร่?ก็พอมองออกอยู่นะว่าพี่จีน่ามีใจให้ไอ้คนเลวคนนั้นมานานแล้วแต่ใครจะคิดว่าคนที่แสดงสีหน้าเงียบขรึมไม่สนใจคุณหนูจีน่าลูกสาวผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารของบริษัทต่อหน้าทุกคนมาตลอดสุดท้ายแล้วจะแอบไปกินตับกันจนทำให้คุณจีน่าไฮโซสาวชื่อดังของวงการอยากเป็นของพี่คินแค่คนเดียวแบบนี้ตลอดไปแอด~“ยังไม่นอนเหรอ?”“...” เขาเปิดประตูเข้ามาก็ถามแต่ฉันไม่ตอบ ฉันมองหน้าเขาแล้วขยับตัวนอนพลิกตัวหันหลังให้ทันทีตอนฉันคุยกับนายนายยังไม่คุยกับฉันเลยแล้วเรื่องอะไรฉันต้องตอบคำถามที่นายอ้าปากพูดก่อนไม่ทราบฉันไม่ตอบเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อนะคะ ได้ยินเสียงเขาเดินไปทางห้องแต่งตัวน่าจะไปอาบน้ำมั้ง เอาล่ะนอนเถอะแยมโรล ถึงมันน่าจะหลับยากมากแต่ก็พยายามหลับให้ได้ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องที่กลัวคงไม่เกิดขึ้นหรอกมั้งสภาพแกอย่างกับซอมบี้ขนาดนี้ ถ้ายังหน้ามืดข่มข

-หลายวันต่อมา-“หวัดดีเฮีย”“อืม”“แล้วน้องแยมโรลล่ะ”“...” ฮึ! กูนึกแล้ว ทักกูแต่ไม่มองกู ไอ้น้อง...ส้นตีน“อะไรเฮีย มองผมตาขวางอะไรขนาดนั้น ผมก็แค่ถามหาพี่สะใภ้”“งั้นคราวหลังถ้ามึงจะถามหา ไม่ต้องเสือกเรียกว่าน้องแยมโรล”“เอ้า! ไม่เรียกว่าน้องแยมโรลแล้วจะให้เรียกชื่อจริงรึไงวะเฮีย”“ไม่ต้องพูดชื่อ เรียกว่าเมียกูก็พอ” ผมบอกมันแล้วเดินเข้าบ้าน แค่เห็นหน้ามันก็หงุดหงิดแล้วแต่ยิ่งมันถามหาอีกคนผมยิ่งหงุดหงิด“อะไรของเฮียวะ หวงเมียว่างั้น”“เสือก อาอยู่ไหน”“อยู่ในครัว เตรียมอาหารไว้ต้อนรับหลานชายสุดที่รักอยู่”“อืม ถ้างั้นมึงมาคุยกับกู”“โอเคครับพี่ใหญ่” ไอ้ห่านี่แม่ง“ว่าแต่เฮียมีอะไรอยากคุยกับผมครับ” ผมเดินนำมาที่ห้องโถงพอนั่งลงเรียบร้อยมันก็อ้าปากถามก่อน“ไม่ต้องเข้าบริษัทอีกถ้ากูไม่สั่ง” ผมเข้าเรื่องทันที“ฮะ? อะไรนะเฮีย”“กูบอกว่าไม่ต้องเข้าบริษัทอีกถ้ากูไม่ได้สั่ง”“แต่วันนี้พี่เชนบอกผมว่ามีเอกสารรอผมเซ็นเยอะเลยนี่เฮีย ผมก็ว่าจะเข้าไปพรุ่งนี้พอดี”“เดี๋ยวให้มันหอบมาให้มึงที่บ้าน”“ทำไมล่ะเฮีย เฮียบอกว่าป้านาฏอะไรนั่นอยากได้ผมไปเป็นผัวลูกสาวเขาไม่ใช่เหรอ ไม่เข้าไปแล้วจะตลบหลังได้ไง”