All Chapters of LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ: Chapter 41 - Chapter 50

“เป็นเหี้ยอะไร เป็นแค่เพื่อนอย่าเสือกโมโหเพราะเพื่อนสนิทมีผัวสิวะ เอาเวลาที่มึงโมโหไปจัดการเลิกกับเมียมึงให้มันได้จริง ๆ อย่างที่มึงตอแหล เมียกู ดีกว่ามั้ง...ไอ้กระจอก”“...”“ฮึ ๆ ๆ” ผมหัวเราะในลำคอแล้วปล่อยคอเสื้อมันก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับออกมา“ฮึ! คุณจะแกล้งทำเหมือนไม่สนใจคำพูดของผมก็ไม่เป็นไร แต่จำไว้...คุณหนีความจริงที่ผมกับพริกไทยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันมาตลอดไม่ได้หรอก” “...Sh-t!” ต่อให้ต่อหน้ามันผมจะทำตัวไม่แคร์แต่สุดท้ายลึก ๆ ในใจผมก็โกรธที่โดนหยามอยู่ดีครั้งนี้กูให้อภัย แต่ครั้งหน้าถ้ายังกล้าล้ำเส้นอีก...กูไม่เอามึงไว้แน่“...” กูไม่มีทางหนีความจริงที่มึงกับพริกไทยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันมาตลอดไม่ได้งั้นเหรอ?หนีไม่ได้กูรู้ แต่กูนี่แหละที่จะทำให้ความรู้สึกห่าเหวพวกนั้นหมดไป!#DYLAN END#PHRIKTHAI TALK“ถูกต้องนะพี่เติ้ล”(ใช่ ๆ ขอบใจนะยัยน้อง)“โอเคค่ะ”ติ๊ด!หาเอกสารส่งให้พี่เติ้ลเรียบร้อยฉันก็เดินกลับมาที่ห้อง แต่ไม่ได้ทิ้งตัวนอนนะเพราะยัยคนสวยที่ชื่อพริกไทยเดินไปที่ระเบียงหลังห้องอย่างที่ตั้งใจแต่แรกต่างหากเผื่อว่าสุดหล่อจะยังไม่ขับรถออกไป บางทียังยืนมองหลังคาบ้านสุดสวยด

“ฮึ! แล้วใครเป็นลูกผู้ชายในสายตาเธอวะ ไอ้เหี้ยนี่ที่เธอรักมาตลอดงั้นเหรอ?”“เฮีย! หยุดพูดแบบนี้สักที! ทุเรศสิ้นดี ความทุเรศที่เฮียแสดงออกมามันทำให้พริกไม่อยากอยู่ใกล้แล้วรู้ตัวบ้างรึเปล่า!”“ฮึ! ฮึ ๆ ๆ ไม่อยากอยู่ใกล้? ฮึ ๆ ๆ กูแม่งเป็นตัวเหี้ยอะไรวะ กูเป็นตัวเหี้ยอะไร! แล้วไอ้เหี้ยนี่ล่ะ? เรื่องเหี้ย ๆ คำพูดเหี้ย ๆ ความตอแหลเหี้ย ๆ ของมันไม่มีเลยงั้นสิถึงได้เอาแต่ปกป้องมัน! เอาเลยพริกไทย ถ้าคิดว่าฉันทุเรศ...ก็อยู่กับไอ้คนดีของเธอให้มันมีความสุข”“...” ฉันมองเขาที่หันหลังเดินออกไป ไม่มีคำพูดจากใครแม้แต่คำเดียว ไม่มีอะไรนอกจากความโกรธที่ยังโหมกระพืออยู่ในใจ“ถ้าคิดว่าฉันทุเรศ...ก็อยู่กับไอ้คนดีของเธอให้มันมีความสุข”ประโยคนี้ที่เพิ่งออกจากปากเขาคือ ประโยคบอกเลิก ถูกต้องใช่ไหมคะ?“...” ก็ดี เลิกก็เลิก ไม่ตายหรอก ถ้าจะให้อยู่กับคนที่เอาแต่หึงหวง ไม่ฟังใคร แถมยังดูถูกความรู้สึกของเราสู้อยู่คนเดียวจนตายยังง่ายกว่าไปเลย...จะอยู่ตรงนี้ให้มีความสุขแน่นอน“พริกไทย~” เสียงเรียกชื่อฉันที่ดังแค่แผ่วเบาดึงฉันออกจากภวังค์ พอหันไปมองปริ๊นซ์ฉันก็ไม่มีเวลาให้ตัวเองได้จมอยู่กับความเสียใจหรืออะไรทั้งนั

“หมั่นไส้ว่ะ คุณดีแลนอะไรนี่โดนของป้ะถึงควงยัยนี่ลง” ฉันมองสองคนนั้นนิดหน่อยแล้วกลับมาสนใจของกินบนโต๊ะต่อ พยายามเก็บความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อยากรู้สึกเอาไว้แต่เสียงเพื่อนก็ดังเข้ามาในหูอยู่ดีเฮ้อ~ คุยเรื่องนี้ได้นะรู้ว่าทุกคนหมั่นไส้บุคคลที่สามที่กำลังพูดถึงมาก เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ได้ค่ะแต่อย่าพูดถึงนานเลยขอร้อง แล้วนี่มันวันอะไรของแกนะพริกไทย ไม่ได้มาผับพี่ชายตั้งนานแล้วแต่บทจะมาก็ดันเจอคู่กรณีของตัวเองซะงั้น แกนี่นะดวงซวยจริง ๆ ทั้งดวงซวยทั้ง...ใจซวยเหอะ ๆ ๆ“คงใช่แหละ น่าจะของใหญ่ด้วย ใหญ่จนทะลัก”“เออ อีกนิดจะโผล่แล้วนั่น แก ๆ ไม่ต้องมองนางเดี๋ยวนางรู้ว่าพวกเราเห็น ถ้ารู้ว่าเราเห็นเราสนใจเดี๋ยวได้เล่นใหญ่แน่ รำคาญ” เพื่อนคุยกันแล้วก็เลิกมองไปที่สองคนนั้นแต่บทสนทนาตามประสาเพื่อนสนิทที่ แค่มองตาก็รู้ว่าจะนินทาใคร ก็ยังไม่จบเพราะ นานา เพื่อนร่วมคณะแต่คนละสาขาเป็นผู้หญิงที่ทำตัวน่าหมั่นไส้มาตลอด ยัยนี่เป็นผู้หญิงประเภท สวย รวย เลิศ เชิด หยิ่ง ไม่มองอะไรที่ต่ำกว่าระดับสายตา และถ้าใครในมหาวิทยาลัยไม่ได้อยู่ในสังคมระดับสูงนานาก็แทบจะไม่อยากพูดคุยด้วยด้วยซ้ำ ใครต่อใครก็เลยหมั่นไส้ค่ะ

“ถ้าไม่มี ไม่อยากให้ทุบผับทิ้งก็ทำงานจนกว่าฉันจะได้เงินครบทุกบาท หรือถ้าอยากล้างหนี้ให้หมดเร็ว ๆ มีเด็กให้สักคนสิ”“อะไรนะ?”“หม่าม๊าอยากอุ้มหลาน ทำได้จะยกหนี้ให้หมดเลย แต่ไม่ต้องกลัวผูกมัดนะเพราะอยากได้แค่เด็ก...คนอุ้มท้องไม่เอา”“...” ฉันยืนมองเขานิ่ง จากตอนแรกที่เก็บความโกรธไว้เต็มอกเพราะสายตาดูถูกก่อนหน้านี้พอเจอคำพูดด้อยค่าที่มากขึ้นประโยคนี้เข้าไปฉันก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหว“ไม่ต้องกลัวผูกมัดนะเพราะอยากได้แค่เด็ก...คนอุ้มท้องไม่เอา”แล้วใครอยากได้เขาวะ? ใครมันจะอยากได้คืน ปากหมาดูถูกกันขนาดนี้ยังจะมีคนโง่อยากได้เขาคืนมาทำผัวให้เจ็บมดลูกเล่นด้วยเหรอ“...ว่าไง?” เขาถามช้า ๆ แล้วยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยิ่งเห็นยิ่งน่าโมโห ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าเขาพยายามกดฉันให้ลงต่ำเพื่อเอาคืนเรื่องที่ผ่านมา“เชิญให้เมียเฮียท้องเองเถอะ”“ฮึ ๆ ๆ โอเค มีอะไรอีกไหม ง่วงนอน”“ไม่มี” เพราะต่อให้มีมันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดออกไปอยู่ดี จะว่าไปก็ดีจังเลยเนอะ เป็นคนที่มีแต้มต่อสูงมากมันดีมาก ๆ เลย อยากทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องแคร์ว่าใครจะเป็นยังไง“ถ้างั้นพรุ่งนี้ก็ย้ายมาให้เรียบร้อย”“พรุ่งนี้?” ฉันตกใจกับสิ่งที่ได้ย

“เฮีย~”“พี่หิว...”ตื๊ด ตื๊ด~ขวับ!ตื๊ด ตื๊ด~...เจ้าชายของพริกไทย“...”“...ฮึ!” ฉันได้ยินเสียงที่แค่นจากลำคอเบา ๆ ก่อนที่เขาจะผละตัวออก ทั้งผละออกทั้งหันหลังเดินออกไปทันที“...” เสียงโทรศัพท์ยังดังอยู่นะคะแต่ฉันไม่แม้แต่จะมองมันแล้วเพราะฉันเอาแต่มองแผ่นหลังเขาคนนั้นที่เดินหายกลับเข้าไปในห้องนอนเขาไม่พอใจฉันดูออก แต่ก่อนจะไม่พอใจช่วยบอกตัวเองก่อนดีกว่าไหมว่าเขาเองก็มีคนของตัวเองแล้ว...ตื๊ด ตื๊ด~“...เฮ้อ~”ติ๊ด!“ว่าไงปริ๊นซ์”(อยู่ไหน เอาอาหารเช้ามาให้แต่ไม่เจอเลย)“เราอยู่คอนโดพี่เติ้ล”(คอนโดพี่เติ้ล?)“อื้ม จะย้ายมาอยู่สักพักน่ะ ไม่อยากขับรถไปฝึกงาน เหนื่อย” ฉันต้องโกหกเพราะฉันไม่พร้อมให้ใครรู้โดยเฉพาะคนใกล้ตัวที่รู้ว่าฉันกับเขาเคยมีความสัมพันธ์กันแบบไหนไม่งั้นคงได้คิดกันไปไกลทั้งที่ความจริงไม่ได้ใกล้เลยสักนิด(ถ้าเหนื่อยไปส่งได้นะ)“ฮ่า ๆ ๆ ได้ไงล่ะนายก็ต้องฝึกงานเหมือนกัน”(ไปส่งได้จริง ๆ แค่เธอบอกเราก็...) / “ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านะปริ๊นซ์ แล้วก็ฝากดูแลบ้านด้วยน้า” ฉันตัดสินใจพูดแทรกเพราะไม่อยากให้ปริ๊นซ์เซ้าซี้เรื่องนี้ต่อแม้แต่ประโยคเดียว(คิดถึงแย่)“ฮะ?”(แล้วเสาร์อาทิ