“นี่ครับผม” จานอาหารวางตรงหน้าฉันด้วยฝีมือของสุดหล่อท่านหนึ่ง“ขอบคุณค่ะ”“ยินดีครับคุณคนสวย”“ฮ่า ๆ ๆ พอเลยไม่ต้องมาชม”“ไม่ได้ชม พูดความจริง” สุดหล่อคนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นคนดี น่ารัก พูดด้วยเสียงหล่อกับสายตาอ่อนโยนทำให้ฉันเชื่อหมดใจ ก็แหมคนหล่อชมขนาดนี้มีเหตุผลอะไรที่จะไม่เชื่อถูกไหมคะ อิอิ“ขอบคุณนะคะคุณสุดหล่อ”“ฮึ ๆ ๆ กิน งอแงอยากกินก็กินให้หมด” เขาเลื่อนจานอาหารมาตรงหน้าฉัน ไม่ใช่แค่เลื่อนจานนะแต่หยิบส้อมกับมีดมาวางให้เรียบร้อยเลย น่ารักที่สุด“กินไม่หมดแน่เลย” ฉันย่นจมูกนิดหน่อยเพราะสเต็กแถวมหาวิทยาลัยมันจานเบิ้มมาก“ไม่ได้ งอแงกินเองพามากินแล้วก็ต้องกินให้หมด” “มันเยอะไปไงปริ๊นซ์~ แค่อยากกินแต่ไม่มีปัญญากินหมดหรอก ถ้ากินหมดจานต้องอ้วกแน่”“ฮึ ๆ ๆ กิน ๆ ไปเถอะ กินไม่หมดเดี๋ยวกินต่อเอง”“งื้อ~ น่ารักที่สุดเลยค่ะคุณปริ๊นซ์” ^^ ฉันยิ้มจนตาหยีแล้วก็จัดการจ้วงสเต็กเข้าปากจนแก้มตุ่ยทำให้คุณปริ๊นซ์คนดีของพริกไทยที่นอกจากจะพามากินตามที่ต้องการก็ยังบริการทุกอย่างแถมยังเป็นเจ้ามือด้วยถึงกับอมยิ้มส่ายหน้าขำเบา ๆ“อั้ยอินอ๋อ”แป๊ะ!“อื้อ! อีอำอัย” ฉันเอามือลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ หลังจากโ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-15
เข้าสู่ระบบ
