“อะไร?”“...”“พริกถามว่าอะไร?” “ซื้อของซะ บอกว่ากินได้ก็คือกินได้ รีบซื้อ จะซื้ออะไรก็ซื้อเลิกเอาแต่ยืนจ้องราคาสักทีจะได้กลับไปกินให้ดูว่ามันกินได้”“แล้วจะยัดโทรศัพท์มาทำไม หรือว่าแค่นี้ถือเองไม่ได้ต้องให้เบ๊ถือให้” คือฉันไม่เข้าใจว่าจะยัดโทรศัพท์ตัวเองใส่มือฉันทำไม เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก“เบ๊ห่าอะไรวะ”“อะไรนะ?” ฉันได้ยินเขาพึมพำเบา ๆ เหมือนจะชัดแต่ก็ไม่มั่นใจเลยถามซ้ำนี่ไง“เลือกของ ถามเยอะทำไม เสียเวลา”“เฮียก็ไปก่อนสิจะมาบ่นมาเสียเวลาตรงนี้ทำไมล่ะ พริกไม่ได้ชวนเฮียมา”“จะบอกว่าเสือก?”“เฮียพูดเอง”“...แม่ง” เขาจ้อง เมินหน้าหนีช้า ๆ เอามือเท้าเอวไว้หลวม ๆ แล้วสบถสั้น ๆ เบา ๆ แต่ครั้งนี้ได้ยินเต็มสองหู“อะไรเฮีย?”“เลือกของ” เขาหันกลับมามองแล้วบอกอีกครั้งฉันเลยเผลอกรอกตามองบนด้วยความรำคาญ“เฮียจะกินอะไรจะได้ซื้อไปทำให้”“บอกว่ากินของเก่าไง”“มันกินไม่ได้แล้วเฮีย”“กินได้”“กินไม่ได้” จะกินยังไงวางทิ้งไว้กี่ชั่วโมง ประสาท อยากชนะฉันมากมั้งถึงเอามันทุกวิธีเลย“กินได้”“กินไม่... / กินได้”“...เออ ๆ แล้วแต่เฮียแล้วกัน ถ้างั้นเฮียก็กลับไปกินเลยพริกจะซื้อของ” ยอมแล้ว กินไปเลยแต่ถ้าท้อง
Last Updated : 2026-08-16
LOGIN
