สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เมื่อการเดินทางน่าเบื่อเกินไป หวังหมัวมัวจึงเล่าถึงการแย่งอำนาจในวังสมัยไทเฮาเข้าวังใหม่ ๆ และเป็นเพียงสตรีน้อยไร้เดียงสา แต่ไม่ได้ไร้แผนการ และคนที่ตื่นตาตื่นใจเห็นจะเป็นเหลียนเอ๋อร์“ทำไมไทเฮาปราดเปรื่องเช่นนี้เจ้าคะหมัวมัว” เหลียนเอ๋อร์คลั่งไคล้คนที่คิดอ่านวางแผนเก่ง ดวงตานางมักเป็นประกาย“เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ วังหลวงกลืนคนไม่คายกระดูก สมัยนั้นชิงดีชิงเด่นกันมาก สตรีแต่ละตระกูลถูกอบรมสั่งสอนเพื่อเข้ามาเป็นหนึ่งในสตรีในวังหลัง ต้องการให้ตระกูลเป็นที่เชิดหน้าชูตา แต่วังหลังไม่ใช่ที่วิ่งเล่น”“อย่างไรหรือเจ้าคะ...เหลียนเอ๋อร์ไม่เคยเข้าไป วิ่งเล่นไม่ได้แล้วองค์ชายองค์หญิงไม่อึดอัดแย่หรือ”หมัวมัวแม้จะเข้มงวดมาก แต่ยามเล่าเรื่องอะไรมักจะส่งสายตาเต็มไปด้วยความเมตตาเสมอ อย่างเรื่องนี้เหลียนเอ๋อร์สนใจ หมัวมัวก็ตั้งใจเล่า“ครานั้นตระกูลจางกับตระกูลโม่ต่างมีสตรีที่ชะตาเหนือสตรีทั้งคู่ โหรหลวงทำนายว่าหากรับสองสตรีนี้เข้าวังจะช่วยทำให้ต้าเซิ่งรุ่งเรือง แต่สตรีตระกูลโม่ไม่ชอบการเข้าวังจึงหนีไปชายแดน ออกรบจนเอาชนะข้าศึก แล้วกลับมาขอประทานรางวัล สตรีตระกูลโม่เดิมไม่เคยพบฝ่าบาทคิดว่าฝ่าบาทเป็นคนที

“นางลงมือแล้วหรือ...” ฮองเฮาเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยไม่ได้หวั่นวิตกแต่ประการใด คล้ายกับเดาทุกอย่างออกตั้งแต่แรก“เพคะ...คนของนางกำลังไปดักรอ”“ส่งคนไปแจ้งข่าวที่ห้องพัก...บอกว่าข้าเรียกให้ เผยฉางอิง มาสวดมนต์ต้อนรับเทวดาที่หอประธานแต่เพียงผู้เดียว! และห้ามมิให้หย่งอันตามมาด้วยเป็นอันขาด! หากหย่งอันขัดคำสั่ง ข้าจะกักบริเวณนาง บอกพวกบ่าวไปว่า คืนนี้โหรหลวงทำนายว่า หย่งอันมีเคราะห์หนัก ห้ามก้าวเท้าออกจากห้องพักตอนกลางคืนเป็นอันขาด!”“ฮองเฮาต้องการให้ท่านหญิง...” นางกำนัลลังเลเล็กน้อย เมื่อฮองเฮาสั่งให้ท่านหญิงมาคนเดียว ไม่เท่ากับว่าทำให้แผนของกุ้ยเฟยสำเร็จหรือ“จัดการตามที่ข้าบอกเถอะ เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องสงสัย”โม่ฮองเฮาสั่งเสียงเฉียบทำให้นางกำนัลไม่กล้าขัดรับสั่ง นางรีบเดินไปยังห้องพักขององค์หญิงทันที แต่เมื่อเดินมาถึงรู้สึกว่าเรือนพักเงียบเชียบนัก แม้แต่บ่าวรับใช้ยังไม่มี“ท่านหญิงเจ้าคะ...อยู่หรือไม่เจ้าคะ” นางกำนัลเรียกอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจึงเคาะที่ประตูห้อง...“ท่านหญิงเจ้าค่ะ...ตื่นเถิด”อีกด้านที่เชิงเขาก่อนขึ้นอารามจ้านกั๋ว นอกจากจะมีฉางเฟิงที่เป็นหัวหน้าดูแลความเรียบ

“เหตุใดไม่เอ่ยตั้งแต่ทีแรก...แล้วหย่งอันไปที่ใด เหตุใดเจ้าไม่รู้” คุณหนูหลายคนที่ตอนแรกเห็นว่าฮองเฮาใจเย็นมาก หากเป็นเรื่องของฉางอิง แต่เมื่อเป็นองค์หญิงลูกสาวตนเองเพิ่งจะร้อนใจหรือ กุ้ยเฟยตอนแรกก็ขัดใจ แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกสะใจอยู่บ้าง “ฮองเฮารีบร้อนใจไปไยเพคะ...เมื่อครู่หม่อมฉันแจ้งว่ามีคนจับตัวสตรีไป พระองค์ไม่เร่งร้อนให้คนไปตามท่านหญิงฉางอิงสักนิด ทั้งยังรอให้เวลาผ่านไปอีก ไม่รู้ว่าคนที่จับผู้นั้นต้องการจับผู้ใด” ถ้อยคำของกุ้ยเฟยแน่นอนว่าย้ำชัดว่าฮองเฮาน่าสงสัย ทั้งยังชักจูงให้คนทั้งศาลาคิดไปในทางเดียวกัน “ข้าย่อมห่วงทุกคน” “ห่วงหรือ...หากห่วงจริงดังว่า คงไม่รอนานถึงเพียงนี้ ป่านนี้ไม่รู้โจรลากองค์หญิงไปทำอะไรบ้างแล้ว” กุ้ยเฟยเอ่ยออกมาจนหมด เหลือเพียงคำว่าสมน้ำหน้าเท่านั้นที่ยังไม่เอ่ยออกมา “หากเจ้ายังพูดมากข้าจะลงโทษเจ้า!” ฮองเฮาเดินออกไปนอกศาลาเพื่อตามหาองค์หญิงหย่งอันด้วยตนเอง ทั้งให้คนไปเรียกองครักษ์มาตามหาให้หมด ก่อนนั้น...เพราะมีเสียงร้องทำให้ฉินอ๋องรีบขึ้นมา เขาและฉางเฟิงจับความเคลื่อนไหวได้สองทาง ฉินอ๋องเลือกไปอีก

เมื่อเหล่าสตรีอยากรู้อยากเห็นรับรู้ว่าสตรีที่นอนในกระท่อมด้านหลังอารามเป็นเฉิงโหรวก็นึกรังเกียจ ส่วนอิงซิ่วร้องไห้จนเป็นลมไปสามรอบแล้ว จนกระทั่งฮองเฮาสั่งให้สตรีทั้งหมดเก็บของกลับเข้าเมืองหลวงทันที เพราะฉินอ๋องบอกว่าจับคนร้ายลักลอบขึ้นมาบนอารามได้ เพื่อความปลอดภัยควรยกเลิกเสีย ฮองเฮาจึงพยักหน้าเห็นด้วยทันที จากนั้นก็แยกย้ายกลับไปสอบสวนความที่เมืองหลวง เฉิงโหรวที่ไม่รู้ว่าตนเองเกิดอะไรขึ้นตื่นมาก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย จากนั้นมองรอบกายพบว่าตนเองถูกนางกำนัลของฮองเฮาจับเอาไว้ “เกิดอะไรขึ้น” “กลับเมืองหลวงก็รู้เองเจ้าค่ะ” เฉิงโหรวที่ปวดศีรษะตึบ ๆ จึงล้มตัวนอนไปอีก ร่างกายตนเองไร้เรี่ยวแรงไปหมด ส่วนเซียวอ๋องก็ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน ฟื้นขึ้นมาฉางเฟิงก็สับต้นคอ ทั้งอัดไปที่ท้องหลายครั้งระบายความแค้น ตั้งใจจะวางแผนใส่น้องสาวของเขาหรือ ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว ฉางอิงหลังจากกลับมาเล่าเรื่องให้สหายฟังอย่างตรงไปตรงมา เมื่อตอนอยู่บนรถม้าคันเดียวกัน จึงเอ่ยเรื่องที่ตนสงสัย“ข้ารู้ว่าเจ้ารักมารดาเจ้า ส่วนข้าก็รักชื่อเสียงข้าเช่นกัน วันนี้ข้าเห็นแล้วว่า กุ้ยเฟยอาจ

“มองใหม่หรือเพคะ ข้ากลับคิดว่าไม่จำเป็นต้องมองอะไรทั้งนั้นก็กระจ่างดี สิ่งที่ข้าตามหามานานข้ามภพข้ามชาติก็คือท่านนี่เอง” สตรีที่เป็นเงาปริศนาที่หลอกหล่อนนางในช่วงเฮือกสุดท้ายของชีวิต ก็คือสตรีที่ทุกคนคิดไม่ถึง“ท่านเก่งนะ...วางแผนให้เจาผินรับเซียวอ๋องเป็นลูกบุญธรรม จากนั้นใช้นางบังคับฝ่าบาทรับเป็นบุตรบุญธรรม แต่ฝ่าบาทก็คือฝ่าบาทไม่ได้โง่เขลานักหรอก เขาเพียงรับไปอย่างนั้นเพียงเพราะต้องการใช้งานตระกูลเจา...สุดท้ายตระกูลเจาก็ลดบทบาทลงเมื่องานจบ”“ส่วนเซียวอ๋องเดิมก็เป็นคนของท่านอยู่แล้ว เพียงแต่ออกหน้าให้ท่านอย่างแนบเนียน เรื่องตัดเสบียงหลายปีก่อนก็ยังคงเป็นท่านชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่ท่านคงเจ็บใจสินะที่ทำไม่สำเร็จ”นางคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าราชสำนักวุ่นวายเช่นนี้ คงเพราะมีคนอยากให้ต้าเซิ่งเปลี่ยนมือ คนโง่เขลาเท่านั้นตัดเสบียงราษฎร ซึ่งฝ่าบาทย่อมไม่ทำเช่นนั้น“ท่านก็หลอกให้ใต้เท้าหลิวกักน้ำทำให้เกิดภัยแล้งสินะ ท่านคงคิดว่าไม่มีใครช่วยฝ่าบาทเพราะท่านรู้เรื่องเสบียงในคลังหลวงว่าจะอยู่ได้กี่เดือน แต่ผิดคาดที่ข้าเปิดคลังเสบียงเลี้ยงชาวบ้าน กบฏชาวบ้านจึงไม่เกิด ผลักดันฝ่าบาทลงไม่ได้ ก็เจ็บแค้นข้า