جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“นี่...ฉางอิง...อย่าพูดอะไรมั่วซั่วนะ”“มั่วซั่วหรือ...ที่ว่ามั่วซั่วข้าหรือเจ้า...ยกพระนามฉินอ๋องพูดเล่นเช่นนี้ เจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์หรือ ขนาดสหายข้าเป็นองค์หญิง ข้าเป็นท่านหญิง มารดาผู้ล่วงลับเป็นฮูหยินเก้ามิ่งขั้นหนึ่ง บิดาข้ามีบรรดาศักดิ์กั๋วกงขุนนางขั้นหนึ่งยังไม่กล้าลบหลู่...เจ้าเล่าบิดาขุนนางขั้นสาม ยศตำแหน่งมารดาก็ยังไม่มี ความดีของเจ้าก็ไม่เห็น เอาความกล้ามาจากที่ใดดึงฟ้าสูงลงมาหยอกเล่น!”“ฮือ... กรี๊ด!” อิงซิ่วไม่เคยโดนฉางอิงตอบกลับเช่นนี้ทำให้อับอายนัก นางไม่เคยเชื่อว่าฉางอิงวาจาร้ายกาจจนวันนี้ประสบเข้าด้วยตนเองมากไปกว่านั้นฉางอิงพูดมาทั้งหมดคล้ายนางลบหลู่เชื้อพระวงศ์ นางจึงแกล้งร้องไห้เพื่อให้เหมือนตนเองถูกรังแกเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปนเสียงกรีดร้องด้วยความอับอายขายหน้าดังแหลมขึ้น! อิงซิ่ว คุณหนูสามตระกูลอิง เอามือปิดใบหน้าที่แดงก่ำถึงหู หมุนกายวิ่งหนีออกจากลานอุทยานหลวงไปในทันทีเมื่อพ่ายแพ้ต่อฝีปากของ เผยฉางอิง อย่างย่อยยับ!นางไม่อาจทนรับสายตาสมเพชเวทนาและเสียงหัวเราะขบขันของบุรุษหนุ่มและเหล่าคุณหนูทั่วทั้งงานได้อีกต่อไปเมื่อปราศจากเรื่องราวกวนใจ ฉางอิงกับองค์หญิงหย่งอ

ยิ่งเห็นใบหน้าที่ยามนี้ดูมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนเคร่งเครียดยามอยู่ต่อหน้าคนมาก หัวใจพลันไหววูบความสดใส ซุกซน และงดงามสะพรั่งในวัยสิบหกปีของสตรีตรงหน้า ดึงดูดสายตาและหัวใจของเขาจนยากจะละได้ง่ายฉินอ๋องจ้องมองใบหน้านวลแดงระเรื่อของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะ ค่อย ๆ ยกรอยยิ้มลึกล้ำตรงมุมปาก มือหนาขยับยกพัดจีบไม้หอมในมือขึ้น... เคาะลงบนหน้าผากเนียนของนางเบาๆ ดัง ‘กึก!’“โอ๊ย...” ฉางอิงเอามือจับหน้าผากตัวเองเบาๆ ช้อนสายตาเงยขึ้นขมวดคิ้วสงสัยว่าเหตุใดเขาจึงตีนางนัยน์ตาคมกริบของฉินอ๋องจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อคู่สวย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มต่ำและเข้มงวด ทว่ากลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!“เติบใหญ่เป็นสตรีสะพรั่งปานนี้แล้ว... ห้ามไปทำท่าทางน่าเอ็นดูเช่นนี้กับผู้ใดอีกเป็นอันขาด! ถ้าไม่เชื่อฟังจะไม่โดนแค่พัดที่เคาะหน้าผาก แม้แต่ก้นเจ้าก็จะถูกฟาด”เอ่ยจบ... ฉินอ๋องก็หมุนกายสะบัดชายเสื้อเบา ๆ เดินออกจากศาลาไปทันทีด้วยท่วงท่าสง่างาม ทิ้งให้สตรีน้อยยืนเกาหัวงงงวยอยู่คนเดียว!“น่าเอ็นดูหรือ...” ฉางอิงพึมพำกับตนเอง มือยังกุมหน้าผากตรงจุดที่โดนพัดจีบเคาะ “...ท่าทางเมื่อกี้เรียกน่าเอ็นดูได้

ฉางอิงขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม มือเรียวสวยยกขึ้นกุมขมับที่ยังคงปวดตึงจากภาพหลอนในอดีต ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกจากริมฝีปากบางเบาๆ เพื่อปรับอารมณ์ที่ยังคงสั่นไหวทว่า... ยามที่นางกำลังจะเอี้ยวตัวก้าวลงจากเตียง สายตาดอกท้อพลันเหลือบไปเห็นเงาดำร่างสูงโปร่งสายหนึ่ง กำลังเหยียบขอบหน้าต่างปีนเข้ามาภายในห้องนอนของนางอย่างเงียบเชียบ!“นั่นใคร!” ฉางอิงอุทานเสียงตระหนก เบิกตากว้างเตรียมจะคว้าปิ่นหยกบนหัวเตียงขึ้นมาเป็นอาวุธป้องกันตัว แม้ว่านางจะไม่มีวรยุทธ์สูงส่งแต่นางก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ป้องกันตัวได้ อย่างเช่นปิ่นนี้ที่ทำขึ้นมาอย่างดีทั้งหล่อให้ก้านด้านในกลวงบรรจุยาพิษเอาไว้ทว่ายามเมื่อแสงจันทร์รำไรส่องกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก... ร่างสูงสง่าในชุดอาภรณ์สีดำสนิทรัดกุมคล้ายพวกโจรก็เผยตัวออกมา นัยน์ตาคมกริบทอดมองนางด้วยแววตาลุ่มลึกฉินอ๋อง!ฉางอิงเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจยาวเหยียด คลายความตระหนกออกไปจนหมดสิ้น มือที่จับปิ่นทิ้งลงข้างตัว พลางคิดในใจด้วยความเหนื่อยหน่าย...‘แต่งกายรัดกุมชุดดำสนิทราวกับพวกโจรยามวิกาลเช่นนี้ คงแอบไปทำเรื่องลับ ๆ หรือฆ่าปิดปากมาเป็นแน่ ตามนิสัยพวกเชื้อพระวงศ์และขุน

“กรี๊ด! คุณหนูรอง! เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!”ฉางอิงหันหน้ามองว่านางเห็นฉินอ๋องใช่หรือไม่ถึงได้ตกใจแทบสิ้นสติเช่นนั้น แต่เมื่อหันมองบนเตียงรู้สึกว่าเตียงนี้มีผ้าห่มเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งผืน แต่ไร้ซึ่งเงาร่างของคนที่บอกว่าง่วงจนกลับจวนไม่ไหวเมื่อคืนฉางอิงถอนหายใจยาว หันขวับไปมองสาวใช้ที่ยืนตาโตเท่าไข่ห่าน ถาดล้างหน้าในมือนางร่วงพื้นลงไปแล้วทำให้นางขึงตามองอย่างต้องการเอาโทษที่ทำให้เป็นเรื่องวุ่นวายแต่เช้านางตกใจหมด!“จะกรีดร้องโวยวายหาอะไรกันเหลียนเอ๋อร์ ข้ายังมิได้ตายเสียหน่อย”“ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณหนู!” เหลียนเอ๋อร์รีบถลาเข้ามาข้างเตียง ละล่ำละลักเอ่ยถามเสียงสั่น“คุณหนูนั่นท่าน...ท่าน...”“อะไร...ข้าเป็นอะไร ทำไมยังไม่รีบพูดออกมาอีก”“คุณหนู... ท่านละเมอถอดเสื้อผ้าตนเองหรือเจ้าคะ! ดูสิเจ้าคะ สายคาดเอวหลุดรุ่ยหมดแล้ว แล้วนั่น... ที่หน้าอกของท่าน แดงเป็นจุดๆ ไปหมดเลยเจ้าค่ะ! ตัวอะไรกัดท่านตอนหลับหรือเปล่าเจ้าคะ! รู้สึกคัน ๆ ใช่หรือไม่ถึงเสื้อผ้าได้หลุดลุ่ย”ฉางอิงชะงักกึก พลันก้มมองอกเสื้อลำลองของตนเองที่เลื่อนหลุดลงมาจนเผยผิวขาวเนียนผุดผ่อง... และเบื้องบนเต้าอวบด้านซ้าย ปรากฏรอยแดงเข้มสองสามจุด

“แล้วฝ่าบาททรงมีพระราชวินิจฉัยและคิดเห็นเช่นไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเพคะท่านอ๋อง” ฉางอิงหันไปสบตากับฉินอ๋อง เอ่ยถามตรงประเด็นฉินอ๋องยกมุมปากขึ้นนิด ๆ นัยน์ตาฉายแววเยียบเย็น “ฝ่าบาททรงเป็นโอรสสวรรค์ผู้ปราดเปรื่อง มิใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาที่จะยอมถูกสตรีหน้าขาวชักจูงง่ายๆ... แม้เดิมทีเซียวอ๋องจะมิใช่สายเลือดตรงผู้สืบทอดราชบัลลังก์โดยชอบธรรม ทว่าหากเซียวอ๋องได้ตระกูลเผย ซึ่งกุมกองทัพห้าแสนนายไว้ในมือไปเป็นฐานอำนาจ... ย่อมไม่มีสิ่งใดรับรองได้ว่าเขาจะไม่คิดการใหญ่ล้มล้างบัลลังก์!”“แล้วเจากุ้ยเหรินที่รับเขามาเป็นบุตรบุญธรรมเล่า” ฉางอิงมองไปมองมาเริ่มสับสน ตระกูลเจาเดิมเหมือนจะมั่งมีขึ้นมาตอนเจาผินมีความดีความชอบอยู่บ้าง ตอนนี้นางเรียกได้ว่าเป็นแค่สนมชั้นเกือบล่างแล้ว หากก่อเรื่องอีกไม่แน่ว่าลดขั้นคราวนี้จะเป็นแค่นางกำนัลในวังเท่านั้น“เจ้าไม่รู้หรือว่า...กลลวงในวังหลวงมากมายนัก อาจจะไม่ใช่เจากุ้ย เหรินคิดเรื่องนี้ก็ได้ อาจจะมีคนยืมนางทำเรื่องต่าง ๆ ด้วยการชักจูง”เอ่ยถึงตรงนี้... ฉินอ๋องพลันหยุดชะงัก ทอดสายตามองตรงมายังใบหน้านวลผุดผ่องของฉางอิง นัยน์ตาคมกริบเข้มขึ้นเรื่อยๆ ยามเอ่ยถามน้ำเสียง