جميع فصول : الفصل -الفصل 30

‘สตรีขี้ขลาดใจดำ... เพื่อเอาชีวิตรอด ถึงกับกล้าใช้วิญญาณสามีมาสละตระกูลแลกความสุขส่วนตน ตอนสังหารภรรยาบุตรชายก็อ้างเรื่องกตัญญู’‘ช่างเป็นมารดาและแม่สามีที่ประเสริฐยิ่งหาสตรีใดเปรียบได้ยากนัก!’เบื้องบนบัลลังก์ ฮ่องเต้เซียวเฉิงเย่าจ้องมองชุยซูเจินด้วยสายตาเยียบเย็น นัยน์ตามังกรฉายประกายแวววาวแห่งการตัดสินใจ“ชุยซูเจิน...” ฮ่องเต้เอ่ยเสียงหนักแน่น ก้องกังวานไปทั่วตำหนักไท่เหอท่ามกลางพยานขุนนางทั้งท้องพระโรง“เจิ้นจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย... การตัดขาดตระกูลเผย เท่ากับเจ้าต้องทิ้งยศและตำแหน่งฮูหยินเก้ามิ่งรวมทั้งเกียรติยศของเผยเหล่าฟูเหรินทั้งหมด ยามที่ตระกูลเผยกลับมารุ่งโรจน์ เจ้าก็ไม่อาจเสวยสุขได้อีก และยามที่เจ้าสิ้นอายุขัย เจ้าก็ไม่อาจฝังร่วมสุสานตระกูลเผยกับอดีตสามี... เจ้ายังคงยืนกรานจะตัดขาดอย่างนั้นรึ!”ชุยซูเจินกัดฟันแน่น ในใจนึกถึงภาพตนเองโดนลากไปลานประหารและความทรมานจากคมดาบ นางจึงโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!“หม่อมฉันยืนกรานคำเดิมเพคะ! ขอฝ่าบาททรงเมตตาโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมฉันกลับไปเป็นคนแซ่ชุย ไม่ขอเกี่ยวข้องกับตระกูลเผยและบุตรชายผู้นั้นอีกต่อไป!”“ดี! ด

ภายในห้องนอนส่วนตัวอันกว้างขวางของเรือนรับรองสินเดิมตระกูลเฉิน กลิ่นหอมระเหยอ่อนๆ ของเนื้อไม้หอมและชาอบอวลไปทั่วห้อง บานหน้าต่างไม้ถูกปิดลงครึ่งหนึ่งเพื่อบดบังแสงอาทิตย์ร้อนแรง ให้ลอดเข้ามาแค่แสงพอที่จะมองเห็นชัดเผยฉางอิง ในชุดกระโปรงสีฟ้าตัวยาวนั่งอยู่ตรงโต๊ะหนังสือ มือเรียวเล็กถือจดหมายลับกระดาษเนื้อดีที่ส่งตรงมาจากท่านลุงรองเฉิงจงกุ้ยผ่านคนของสำนักคุ้มภัย นัยน์ตาสดใสประกายอ่านอักษรทีละบรรทัดอย่างละเอียด แต่เรียวคิ้วกลับขมวดแน่นเหลียนเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ คอยรินชาร้อนให้พลางมองสีหน้าของนายสาวด้วยความสงสัย“คุณหนูเจ้าคะ... จดหมายจากนายท่านรองว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เหลียนเอ๋อร์เอ่ยถามเสียงเบาเพราะบางเรื่องยังเป็นความลับ อีกอย่างเรื่องแม่ทัพใหญ่ยังไม่ได้ยืนยันคุณหนูส่งให้คนไปสืบให้แน่ชัดอีกครั้งแล้ว ตอนนี้แค่รอข่าวส่งกลับมา“เรื่องของท่านแม่ทัพใหญ่...”ฉางอิงคลี่ยิ้มบาง ๆ ปลายจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางกระดาษจดหมายลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง“ท่านพ่อและพี่ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ดี... ข่าวพ่ายศึกโดนตัดหัวอะไรนั่น ล้วนเป็นเพียงกลลวงศึกที่ฝ่าบาท ฉินอ๋อง และท่านพ่อร่วมมือกันวาง

เจ้าหนี้ได้รับเงินก็ชมคุณหนูรองหนึ่งคำ ด่าสตรีแซ่ชุยหนึ่งคำ จนเจ้าหนี้กลับไปจนหมดภายในลานจวนตระกูลเผย... บ่าวไพร่เก่าแก่สิบกว่าชีวิตทั้งชายหญิงและเด็ก ต่างคุกเข่าเรียงรายต่อหน้าเผยฉางอิง น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลนองหน้า บ่าวชายคนหนึ่งโขกศีรษะลงบนพื้นเสียงดังตึง“พวกเราบ่าวไพร่ตระกูลเผย... ขอสาบานต่อฟ้าดิน! ชาตินี้จะขอจงรักภักดีต่อคุณหนูรองเผยฉางอิงแต่เพียงผู้เดียว! หากคิดทรยศหรือมีใจเป็นอื่น ขอให้ไม่ตายดี!”“ขอให้ไม่ตายดีเจ้าค่ะ!” เสียงบ่าวไพร่ประสานกันก้องลานฉางอิงมองบ่าวไพร่ตรงหน้า นัยน์ตาฉายแววพึงพอใจ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวจวนที่เริ่มทรุดโทรมและฝุ่นจับหนา ต้นไม้ใบหญ้าแห้งเหี่ยว“ท่านพ่อบ้าน... จวนแห่งนี้ทรุดโทรมไปมาก ข้าจะมอบเงินให้อีกหนึ่งหมื่นตำลึง”พ่อบ้านถึงกับอุทานออกมา “หมื่น... หมื่นตำลึงอีกหรือขอรับคุณหนู! จ่ายหนี้ไปยังเหลือเงินกองกลางอีกนะขอรับ จ้างช่างในเมืองหลวงใช้ไม่ถึงพันตำลึงด้วยซ้ำ!”“ฟังข้าให้ดีท่านพ่อบ้าน” ฉางอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เงินหมื่นตำลึงนี้ ข้ามิได้ให้ไปจ้างนายช่างใหญ่โตในเมืองหลวง... แต่ให้ท่านนำเงินนี้ไปประกาศจ้างกลุ่มผู้

สิ้นเสียงก้องกังวานของขันทีหลวง... ทั่วทั้งบริเวณหน้าประตูเมืองหลวงพลันเงียบสงัดลงดั่งถูกมนตร์สะกด!ร่างสูงโปร่งสง่างามขององค์เหนือหัว เซียวเฉิงเย่า ในฉลองพระองค์สามัญชนเนื้อผ้าดี ท่าทางกลับเปี่ยมด้วยบารมีของมังกรอันยิ่งใหญ่ ก้าวลงมาจากเชิงเทินกำแพงเมืองอย่างเชื่องช้า ทหารอารักขาและกองกำลังวังหลวงล้อมรอบเข้มงวดทันทีผู้อพยพนับหมื่นชีวิตยามเมื่อได้สติ ต่างพากันทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นหิน ก้มหน้าโขกศีรษะถวายพระพรเสียงดังกระหึ่มก้องฟ้าสะเทือนไปทั้งธรณินทร์!“ทรงพระเจริญ! ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”ฮูหยินตระกูลหลี่ ฮูหยินตระกูลอิง และฮูหยินตระกูลหลิว ที่เดิมตั้งใจจะเข้ามาวางท่าเหยียดหยามเผยฉางอิง ถึงกับหน้าซีดเผือด ตัวสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องสายลม!พวกนางไม่คาดคิดเลยว่าโอรสสวรรค์จะเสด็จมาตรวจดูความเรียบร้อยด้วยพระองค์เอง และยิ่งไม่คิดว่าพระองค์จะยืนทอดพระเนตรการกระทำของเด็กหญิงเก้าหนาวมาโดยตลอด!สามฮูหยินตระกูลใหญ่จำต้องทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นฝุ่นอย่างรีบร้อน ก้มหน้าชิดอก ฟังฮ่องเต้เอื้อนเอ่ยชื่นชมเผยฉางอิงด้วยความเคียดแค้นเต็มอก!เซียวเฉิงเย่าหยุดก้าวประทับอยู่ต่อหน้าเผยฉางอิง นัยน์

“ฮูหยินเยี่ยกล่าวหนักเกินไปแล้วเจ้าค่ะ...” น้ำเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ย “ข้าน้อยเพียงตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหารตามกำลังของตระกูลเฉิน ไม่ทราบว่าข้าน้อยทำสิ่งใดให้ฮูหยินเยี่ยต้องขัดหูขัดตาหรือเจ้าคะ”‘งกเองจนต้มได้แค่น้ำล้างหม้อแจกชาวบ้าน... ยามไร้คนเหลียวแลยังกล้าเสนอหน้ามาตวาดใส่ผู้อื่น ช่างไร้สิ้นยางอายโดยแท้!’ ฉางอิงแอบหัวเราะเย้ยหยันในใจก็จริง แต่ใบหน้ายังยิ้มละไมสดใสตามเดิม“จะไม่มีปัญหาได้อย่างไร!” ฮูหยินเยี่ยเค้นเสียงเหอะในลำคอ สะบัดพัดใส่หน้าเด็กหญิง“ทำโรงทานแจกผู้อพยพหิวโหย มีเพียงปลายข้าวต้มก็สำนึกบุญคุณหัวแล้ว! เหตุใดต้องใช้ข้าวขาวชั้นดี เคี่ยวใส่เนื้อสับและมันเทศ ซ้ำยังแจกหมั่นโถวขาวนุ่มๆ อีก! ทำเช่นนี้มิใช่ว่าตั้งใจหักหน้าจวนอื่นที่เขาตั้งใจมาทำบุญด้วยจิตบริสุทธิ์หรอกรึ!”“อ้อ... ที่แท้ฮูหยินเยี่ยกังวลเรื่องนี้นี่เอง” ฉางอิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับรอยยิ้มเอ็นดู “ตระกูลเฉินของข้าเป็นเพียงตระกูลวานิช ไร้บรรดาศักดิ์ขุนนางอันสูงส่งเพียงท่านลุงเป็นผู้ตรวจการตำแหน่งไม่ได้สูงอันใด มีเพียงเสบียงอาหารคุณภาพดีเหลือเก็บในคลัง... หากข้านำเศษปลายข้าวหยาบๆ ต้มน้ำใสๆ มาแจกจ่ายราษฎรจะหมิ่นน้ำพร