All Chapters of สตรีเช่นข้าเลือกอำนาจก่อนความรัก: Chapter 51 - Chapter 60

หลังสิ้นสุดงานเลี้ยงสังสรรค์ ณ จวนเซียวอ๋องเพียงไม่ทันข้ามคืน... ข่าวลือฉาวโฉ่พลันสะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวง! ตามร้านน้ำชา โรงเตี๊ยม ตลาดสด ตลอดจนตลาดการค้า ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้กันอย่างอึกทึกครึกโครม!เรียกได้ว่าลือกันจนไม่เกรงอำนาจของคนที่กำลังถูกนินทาเลยก็ว่าได้เล่าลือกันว่า เซียวอ๋องผู้แสนดีทรงลักลอบส่งจดหมายรักหาท่านหญิงฉางเล่อ และท่านหญิงน้อยแห่งจวนกั๋วกงก็มีจดหมายตอบกลับเป็นบทประพันธ์ตอบรับอันหวานหยดย้อย เหล่าผู้คนและสตรีที่อิจฉาริษยาต่างพากันสาดน้ำคำเหยียดหยามจิกกัดอย่างสนุกปาก“เหอะ! ท่านหญิงฉางเล่อแห่งจวนเผยกั๋วกงเบื้องหน้าวางท่าทำตัวสูงส่งสง่างาม กล่าววาจาว่าในต้าเซิ่งไร้ชายใดมีคุณสมบัติแต่งเข้า... แต่เบื้องหลังกลับเป็นสตรีไร้ยางอาย แอบลักลอบส่งจดหมายเกี้ยวพานบุรุษก่อนเช่นนี้เชียวรึ!”“นั่นสิ! สตรีแรกแย้มวัยสิบหกปี หากใจไม่ง่ายดายและไร้ยางอาย มีหรือจะตวัดพู่กันเขียนบทกวีเกี้ยวพานบุรุษตอบกลับมาได้!”แม้เผยฉางอิงจะมิได้ก้าวเท้าไปร่วมงานเลี้ยงจวนเซียวอ๋องเลยแม้แต่น้อย ทว่าชื่อเสียงของนางกลับกลายเป็นหัวข้อหลักที่ถูกผู้คนนินทาจนฉาวโฉ่!อะไรคือบุรุษที่ดี แล้ว

หากจะมองคนที่เป็นกลางในที่นี้...ย่อมไม่มีเลยสักคนเดียว แม้แต่ฝ่าบาทก็เถอะ ทุกคนก็ต้องยืนข้างผลประโยชน์ตนเองกันทั้งนั้นฉางอิงยืนหลังตรงกวาดสายตามองไปรอบๆ ขาของนางเริ่มส่งสัญญาณประท้วง ความเมื่อยล้าจากการยืนต่อหน้าพระพักตร์ท่ามกลางผู้คนทำให้นางแอบถอนหายใจในอกบรรยากาศครึกครื้นปานนี้ ข้าอยากได้เก้าอี้นั่งสักตัวจริงเชียว ยืนนานๆ ขาข้าได้หงิกงอพอดีคล้ายกับฮ่องเต้เซียวเฉิงเย่าจะอ่านความคิดผ่านสีหน้าสงบนิ่งแต่แววตาฉายความเบื่อหน่ายของนางได้ นัยน์ตามังกรทอดมองลงมาพลันปรากฏแววเอ็นดูและขบขันอย่างเปิดเผย พระองค์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะสะบัดพระหัตถ์“ขันที... ไปยกเก้าอี้หนานมู่มาประทานให้ท่านหญิงฉางเล่อ”ฉางอิงรีบฉีกยิ้มก่อนยอบกายทันที “ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท”คำสั่งนั้นทำเอาสตรีวังหลังถึงกับตาโต หลิวกุ้ยเฟยสูดหายใจเข้าลึก ปกติยามถูกสอบสวนมักจะให้ยืนหรือคุกเข่า ยิ่งสนมในวังก็ยังไม่ละเว้นแม้แต่นางก็เถอะ หากทำผิดไม่มีวันได้นั่งคุยดี ๆ แน่นางเป็นใครถึงได้สำคัญต่อฝ่าบาทเช่นนั้นกันฉางอิงรีบเอ่ยก่อนจะไม่ได้นั่ง เก้าอี้หนานมู่ช่างนั่งสบายเสียจริง แม้จะดีใจแต่นางก็ยังมีกิริยาเรียบร้อยต่อหน้าฝ่าบาทมาก ดั

เมื่อเรื่องคลี่คลายเร็วเกินไป ทำให้หลิวกุ้ยเฟยกำหมัดแต่นางยังไม่ล้มเลิกเรื่องจับคู่หรอก มาถึงขนาดนี้แล้ว อย่างไรก็ต้องทำให้เซียวอ๋องได้เป็นฝั่งเป็นฝา และได้อำนาจต่อรองบางอย่างมาบ้าง “ทูลฝ่าบาท...เซียวอ๋องเองก็เข้าวัยมีครอบครัวสมควรออกเรือนได้แล้ว เรื่องเสื่อมเสียก็ออกมาแล้ว เช่นนั้นไม่สู้ให้เซียวอ๋องกับท่านหญิงหมั้นหมายกันดีหรือไม่เพคะ” ฉางอิงหันมองหลิวกุ้ยเฟยแล้วส่ายหน้าในใจ พลันคิดว่ากุ้ยเฟยผู้นี้ยามปกติมักเป็นคนรอบคอบ เหตุใดวันนี้ถึงได้โดนความโลภครอบงำจนทำให้โง่ไปเสียแล้วเล่า ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้ ใคร ๆ ต่างก็เข้าใจดีว่าอย่างไรงานแต่งระหว่างเซียวอ๋องกับนางย่อมเกิดขึ้นไม่ได้ นางแย่งชิงอำนาจในวังหลังจะลืมระวังความระแวงของมังกรไปจนสิ้นแล้วกระมัง ฉินอ๋องที่ฟังเงียบ ๆ มานานจึงเอ่ยขึ้นบ้าง “หลิวกุ้ยเฟยดูเหมือนจะร้อนใจเรื่องแต่งงานบ้านผู้อื่นนัก...เซียวอ๋องแม้เป็นบุตรบุญธรรมของเจากุ้ยเหริน แต่เจากุ้ยเหรินกลับไม่รีบร้อนเท่าไหร่เลยนะ” เซียวอ๋องเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นแววตาของฉินอ๋องพลันรู้สึกได้ว่าเสด็จอาบุญธรรมผู้นี้เหมือนกำลังโกรธเขา แต่ไม่รู้โกรธเรื่องอ

“ท่านพ่อมิใช่ว่าท่านทำงานมาหลายปี ตำลึงยังไม่กระเด็นออกจากกระเป๋าเลยหรือเจ้าคะ หีบเงินจะทับตัวท่านตายอยู่แล้ว” “ข้าหรือเจ้าที่หีบเงินทับตาย” “ไม่รู้ล่ะข้าจะกินเหลาผิงโหลวและท่านพ่อต้องเลี้ยง” นางเลี้ยงเองก็ได้แต่ชอบให้บิดาจ่ายให้มากกว่า นี่ต่างหากคือความสุข “ดีจริง ๆ บุตรสาวข้า” “ข้าคือลูกสาวที่น่ารักของท่าน” เสียงหัวเราะดังออกไปถึงด้านนอก ทำให้บ่าวรับใช้และคนติดตามต่างยิ้มตาม บ้านตระกูลเผยคล้ายกับจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว เมื่อเดินขึ้นไปบนเหลาผิงโหลว เสี่ยวเอ้อร์เห็นว่าเป็นผิงกั๋วกงจึงให้หลงจู้ออกมาต้อนรับ เลือกห้องที่ดีที่สุดให้ทันที เมื่อได้ห้องที่เห็นทิวทัศน์ด้านนอกเป็นย่านการค้าคึกคัก มีรถม้าผ่านไปผ่าน ทั้งเห็นด้วยว่าใครไปใครมา และเสียงด้านนอกดังเซ็งแซ่เข้ามาเป็นระยะเหมาะกับการแอบฟังอย่างยิ่ง “ฝ่าบาทพระราชทานสมรสเซียวอ๋องกับคุณหนูอิง ทั้งให้หยุดปล่อยข่าวลือด้วย...หาไม่แล้วจะโดนลงโทษตาม ๆ กัน” “จริงหรือ...แล้วเรื่องจดหมายนั่นเล่า” “ก็ข่าวลือน่ะสิ...ข่าวลือก็คือไม่ใช่เรื่องจริง ฝ่าบาททำเช่นนี้ย่อมต้องการ

หวังหมัวมัวพูดให้นางหายโง่สักเล็กน้อย จะได้ไม่อวดบารมีต่อหน้าใครอีกให้คนหัวเราะเยาะฉางอิงเค้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนกายเดินเลี่ยงไปเลือกชมหยกบนแท่นวางอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้อิงซิ่วยืนกำหมัดแน่นด้วยความอับอายขายหน้ากลางร้านยามนี้อิงซิ่วยืนหน้าซีดสลับแดงด้วยความอับอาย เฉิงโหรว ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนพลันก้าวเท้าขึ้นเบื้องหน้า นัยน์ตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาพราวเสน่ห์ เอ่ยเสียงอ่อนระทวยดุจสตรีผู้มีจิตใจสูงส่ง แต่ใครมองก็ดูคล้ายจะเป็นลมเหมือนไม่ได้กินข้าวเสียมากกว่า“ฉางอิง... เหตุใดเจ้าจึงต้องกล่าววาจาใจดำทารุณใจผู้อื่นถึงเพียงนี้เล่า” เฉิงโหรวยกผ้าเช็ดหน้าซับขอบตาเบาๆ “อิงซิ่วได้สมรสพระราชทาน ถือเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่ของตระกูลอิง เจ้าหัดเอ่ยปากยินดีกับนางสักสองสามประโยค หรือยิ้มเมตตาให้สหายมิได้เชียวรึ เหตุใดต้องใช้คำพูดเฉือนแทงให้ผู้อื่นต้องหม่นหมองช้ำใจด้วย”ฉางอิงหยุดเท้าที่กำลังจะเดินไปแท่นวางหยก หันกลับมาปรายสายตามองเฉิงโหรวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นัยน์ตาดอกท้อฉายแววขบขันอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเค้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“เอ่ยปากยินดีรึ” ฉางอิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกรอยยิ้มเหยีย