جميع فصول : الفصل -الفصل 40

กลางเดือนเก้า... สายลมฤดูสารทพัดพาเอากลุ่มเมฆอึมครึมก้อนใหญ่มาเหนือท้องฟ้าเมืองหลวง เป็นสัญญาณที่ดีให้กับเหล่าผู้อพยพยิ่งนักหลังจากเผชิญวิกฤตภัยแล้งยาวนานจนดินแตกระแหง จู่ ๆ สายฝนห่าใหญ่ก็พัดกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสายตลอดสามวันสามคืน! ฝนแรกแห่งฤดูกาลตกลงมาตามฤดูกาลที่ควรจะเป็นหลังจากรอมานานกว่าหนึ่งปี ทว่าสิ่งที่ตามมาแทนที่จะเป็นความเขียวขจีกลับกลายเป็นน้ำท่วม!น้ำเอ่อล้นทะลักเข้าท่วมแปลงเกษตรที่แห้งแล้งและบ้านเรือนราษฎรนอกกำแพงเมืองจนเกิดความวุ่นวาย เดิมเมืองหลวงเป็นที่ราบลุ่มยังพอมีน้ำดื่มน้ำใช้บ้าง คนทั้งแคว้นจึงอพยพมา ยามนี้เมื่อฝนตกลงมากลับกลายเป็นภัยเสียอย่างนั้นโอรสสวรรค์ทรงกังวลพระทัยยิ่ง จึงมีรับสั่งด่วนกลางท้องพระโรง ให้เจ้ากรมโยธาใต้เท้าอิงนำกำลังลงพื้นที่ไปคุมการเปิดประตูระบายน้ำและช่วยเหลือชาวบ้านด้วยตนเอง!ทว่า... ยามเมื่อเจ้ากรมโยธาลงพื้นที่ไปตรวจสอบพร้อมด้วยผู้ตรวจการวังหลวง ความจริงอันน่าตกใจกลับถูกขุดคุ้ยออกมาประจานต่อหน้าคณะผู้ตรวจการเขื่อนกั้นน้ำและประตูระบายน้ำสำคัญนอกเมืองหลวง แท้จริงแล้วไม่ได้แห้งขอดเพราะธรรมชาติ! แต่กลับเป็นเจ้ากรมโยธาใต้เท้าอิงและพว

“คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนูรอง! ข่าวมาแล้วเจ้าค่ะ! ท่านแม่ทัพใหญ่และคุณชายใหญ่ไม่เป็นไรเลยสักนิด! ซ้ำยังชนะศึกบดขยี้พวกตงเซี่ยจนยึดเมืองและเหมืองเหล็กกลับมาได้ถึงสองแห่งเจ้าค่ะ!”เหลียนเอ๋อร์พูดไปก็ทำไม้ทำมือใหญ่โต ดูแล้วน่าเอ็นดูไม่น้อย ยิ่งกว่าเด็กน้อยห้าหนาวที่เจอเรื่องตื่นเต้นเสียอีกรอยยิ้มหวานใสค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้านวล นัยน์ตาดอกท้อของนางเปล่งประกาย เรียกได้ว่าเป็นข่าวที่นางรอมานานมาก...รอมาตลอด“ดี...ดีมาก...เจ้าให้คนไปสืบท่านพ่อจะกลับเมืองหลวงเมื่อไหร่ ข้าจะไปรอรับท่านพ่อแต่เช้า” แม้จะพูดไปด้วยความดีใจแต่ดวงตากลับสั่นไหวพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงไหลลงมา“บ่าวจะรีบไปเจ้าค่ะ”ภายในท้องพระโรงตำหนักไท่เหอ...บรรยากาศยามเช้าอบอวลไปด้วยความปิติยินดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนตลอดหลายปี!ฝ่าบาททรงสรวลเสียงดังทรงพลังดังก้องไปทั่วตำหนัก พระพักตร์มังกรที่เคยเคร่งขรึมยามนี้เบิกบานอย่างถึงที่สุด ตรัสอุทานคำว่า “ดี!” ออกมาถึงสามครั้งติดกัน!“ดี! ดี! ดียิ่งนัก! ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฮ่องเต้ทุบพระหัตถ์ลงบนบัลลังก์มังกรด้วยความเกษมสำราญ “แม่ทัพเผยจิ้ง เยวียนไม่เพียงแกล้งตายหลอกล่อข้าศึกจนจับไส้ศึกตงเซี่ยได้ยกฝูง แ

กลางเดือนสาม... บรรยากาศปลายฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วเมืองหลวง ดอกไม้สายพันธุ์ต่างๆ พากันบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมละมุน ทว่าบรรยากาศบริเวณหน้าประตูเมืองหลวงยามเช้าตรู่กลับคึกคักและคลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับหมื่น!ขบวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเผยเดินทางมาถึงค่ายพักนอกเมืองตั้งแต่เมื่อคืน ยามนี้ฮ่องเต้เซียวเฉิงเย่า ถึงกับเสด็จออกมารอรับขบวนทัพด้วยพระองค์เอง! ด้านข้างเป็นเผยฉางอิงบุตรสาวของแม่ทัพเผยที่เติบโตขึ้นเป็นสตรีวัยสิบหนาวในชุดกระโปรงหรูหราสมฐานะเหอซั่วกงจู่หรือท่านหญิงฉางเล่อ ยืนเคียงข้างฝ่าบาท ดวงตากลมโตฉายประกายแห่งความตื่นเต้นและเฝ้ารอคอยบิดากับพี่ชายอย่างใจจดใจจ่อห้าปีแล้ว...ห้าปีที่ไม่ได้พบหน้ากันตึง! ตึง! ตึง!เสียงย่ำเท้าของกองทหารเกราะเหล็กแกร่งดังสะเทือนพื้นดิน ม้าศึกตัวใหญ่องอาจควบนำหน้าขบวน! ร่างสูงใหญ่บึกบึนของ เผยจิ้งเยวียนแม่ทัพและเผยฉางเฟิงรองแม่ทัพควบม้าอย่างสง่างามเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้ากำแพงเมือง!ทว่า... ยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะทันได้ก้าวลงจากหลังม้า!“จิ้งเยวียนลูกแม่! โธ่... ลูกแม่ยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย!”เสียงกรีดร้องสะอึกสะอื้นดังแหลมขึ้นท่ามกลางฝูงชน!ชุยซูเจินพุ่งถ

เผยกั๋วกงและเผยฉางเฟิงขยับกายเข้ามาบังฉางอิงไว้เบื้องหลังทันที เผยจิ้งเยวียนประสานมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก“เซียวอ๋องให้เกียรติเกินไปแล้ว บุตรีของข้ายังเยาว์นัก มิค่อยคุ้นเคยกับเชื้อพระวงศ์ ขออภัยที่นางมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบกลับ เสียมารยาทแล้ว” คนด้านนอกคิดว่าท่านหญิงฉางเล่อยโสโอหัง แต่มีไม่กี่คนที่อ่านออกว่า ตระกูลเผยไม่ใคร่จะสมาคมกับคนที่มีอำนาจนักเซียวอ๋องหน้าชาหนึบ รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกเกร็งเล็กน้อย เมื่อเห็นสองพ่อลูกตระกูลเผยและตัวฉางอิงตั้งกำแพงสูงลิบ เขาจึงจำต้องยิ้มกลบเกลื่อนและถอยฉากกลับไปที่นั่งกำมือแน่นเหตุการณ์ทั้งหมดย่อมอยู่ในสายตาฝ่าบาทและฉินอ๋อง ยิ่งฉินอ๋องดูคล้ายจะสนใจฉางอิงเป็นพิเศษ...ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมในงานเลี้ยงดังขึ้น ช่างฟ้อนในวังหลวงของกองสังคีตร่ายร่ำอย่างงดงาม ฝ่าบาทมองดูอย่างพอพระทัยยิ่งนัก ตรัสตกรางวัลอย่างงาม แต่เบื้องหลังความครื้นเครงนั้นด้านหลังของฉางอิงกลับมีการเคลื่อนไหวนางกำนัลนางหนึ่งก้าวเข้ามาย่อกายลงข้างโต๊ะของฉางอิง เอ่ยเสียงเบา“เรียนท่านหญิงฉางเล่อ... องค์หญิงหย่งอันมีพระประสงค์เชิญท่านหญิงไปพบปะและเสวยช

ห้าปีเต็ม... กับการต้องก้าวเท้าเข้าออกวังหลวงสัปดาห์ละหนึ่งวันเพื่อเรียนรู้จรรยามารยาทของสตรีและโบราณราชประเพณีร่วมกับองค์หญิงหย่งอัน นางรู้ดีว่าเจอแต่อาจารย์ความคิดคร่ำครึทั้งโดนกระทบกระเทียบหลายครั้งเรื่องจัดการในเรือนและออกไปค้าขาย นางถามว่าหากข้าไม่ดูแล สินเดิมแล้วหมัวมัวในวังเหล่านี้จะดูแลแทนข้าหรือ เท่านั้นหมัวมัวก็ไม่กล้าตีฝีปากใส่ท่านหญิงฉางเล่ออีกเพราะหมัวมัวที่เอ่ยเช่นนี้เท่ากับสอดมือยุ่งเรื่องบ้านผู้อื่น อีกอย่างนางคุมการค้า ไม่ได้ทำให้ใครตาย บ้านนางมีนางเป็นสตรีเรือนหลังย่อมต้องจัดการบัญชี และคำถามที่ว่าหมัวมัวจะดูแลแทนงั้นหรือความหมายอีกนัยหนึ่งคือ อยากเสนอตัวเป็นมารดาของนางหรืออย่างไรนางฝึกปรือการด่ากระทบกระแทกจากท่านลุงใหญ่มาหลายปี เอ่ยปากแต่ละทีสตรีชั้นสูงที่เรียนร่วมได้หัวเราะเยาะหมัวมัวจนเอาไปเล่าต่อในโรงน้ำชา จนกลายเป็นเรื่องละครหุ่นเงาให้คนตลกขบขันระยะเวลาห้าปีมานี้ มิใช่เพียงแค่นางได้รับการอบรมเรื่องกิริยามารยาท... ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยของเผยฉางอิง ได้ทอดมองและซึมซับ ‘ละครฉากใหญ่แห่งวังหลวง’ มานับครั้งไม่ถ้วน!นางได้เห็นเหล่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางน้อยใหญ