Todos los capítulos de ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Capítulo 41 - Capítulo 50

    “กลิ่นหอมราวกับอยู่ในหุบเขาไร้ทุกข์ ข้าไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้มาก่อนเลย!” ชาวบ้านเริ่มมุงดูอยู่บริเวณปากตรอก พวกเขาชี้ชวนกันให้มองหากลุ่มหมอกจางๆที่ลอยออกมาจากหน้าต่างชั้นสอง แต่ความลึกลับของตรอกยังคงเป็นปราการที่ไม่มีใครกล้าข้ามผ่านไป บางคนพยายามชะโงกหน้าเข้าไปมอง แต่ก็เห็นเพียงความมืดสลัวอยู่ลึกเข้าไป “คุณหนูขอรับ พวกเขาสนใจ แต่ไม่มีใครเข้ามาเลยสักคน!”เถ้าแก่หลิววิ่งขึ้นลงบันไดจนเหงื่อท่วมตัว เขาร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้“เราใช้ของดีที่สุดไปแล้วสองอย่าง แต่ยังขายอะไรไม่ได้เลยนะขอรับ!”“ข้ารู้”ซูอี้จินยังคงสงบนิ่ง นางกำลังตรวจสอบบัญชีวัตถุดิบอย่างใจเย็น ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา"ปลาที่กำลังตื่นน้ำย่อมไม่ฮุบเหยื่อโดยง่าย หากอยากได้ปลาใหญ่...เราก็ต้องรู้จักใจเย็นรอให้มันตายใจเสียก่อน"“ปลาใหญ่หรือขอรับ?” เถ้าแก่หลิวงุนงงกับคำเปรียบเทียบของนางซูอี้จินเงยหน้าขึ้นสบตาเถ้าแก่หลิว แววตาของนางลุ่มลึกจนคนมองอดทึ่งในวิสัยทัศน์ของสตรีตรง

บรรดาคุณชายและคุณหนูที่นั่งทานอาหารอยู่ที่ชั้นสองของภัตตาคารหอเฟิ่งหวงพวกเขาต่างมองลงไปยังเบื้องล่าง เห็นเพียงกลุ่มไอหมอกจางๆ ที่ลอยมาจากปากตรอกโทรมๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ไม่อาจมองเห็นต้นตอได้ชัดเจนนัก ความสงสัยและความประทับใจถูกจุดขึ้นในใจของพวกเขาอย่างเงียบงัน ปรากฏการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นต่อเนื่องไปอีกสามวัน ลูกค้าชั้นสูงของหอเฟิ่งหวงหลายกลุ่มต่างพากันแปลกใจกับกลิ่นหอมปริศนาที่ช่วยชูรสชาติอาหารและขจัดความเลี่ยนได้ชะงัดนัก เริ่มมีการพูดคุยไต่ถามกันปากต่อปาก จนกลายเป็นหัวข้อสนทนาเล็กๆ ในหมู่พวกเขา แต่เพราะความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี จึงยังไม่มีใครยอมลดตัวลงไปเดินเข้าตรอกซอกซอยเพื่อสืบหาด้วยตนเอง จนกระทั่งเช้าวันที่สิบ...แผนการขั้นสุดท้ายก็ได้เปิดฉากขึ้น…ซูอี้จินยืนประจันหน้ากับสตรีงดงามผู้หนึ่งในห้องทำงานของนาง นางมีนามว่า ฉีม่านหนิง เป็นบุตรสาวของอดีตขุนนางต้องโทษที่ถูกริบทรัพย์สิน แม้จะตกยากแต่เค้าความงามสง่าและกิริยามารยาทแบบคุณหนูในห้องหอยังคงติดตัวไม่เสื่อมคลาย “

จื่อเซี่ยหันมาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง นางหยุดมือจากการเก็บเศษกระดาษแล้วพูดขึ้น“ใช่แล้วเจ้าค่ะเถ้าแก่หลิว เมื่อครู่ข้าเกือบถูกเบียดจนล้มไปสองหนแน่ะเจ้าค่ะ! โดยเฉพาะฮูหยินจวนปู้จิ้งนั่น นางใช้พุงของนางดันข้าจนกระเด็นเลย! แล้วยังมีคุณหนูอีกหลายคน พวกนางน่ากลัวยิ่งกว่าทหารออกรบเสียอีก!”เสียงฝีเท้าแผ่วเบาไร้น้ำหนักดังมาจากบันไดไม้ ซูอี้จินเดินลงมาอย่างเชื่องช้า กิริยาสง่างามของนางดูขัดแย้งกับสภาพความโกลาหลเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยแววตาเรียบสงบ ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจกับยอดขายถล่มทลายหรือความสำเร็จที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย“ทำความสะอาดให้เรียบร้อย แล้วปิดร้านได้เลยสำหรับวันนี้”นางสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปทางเถ้าแก่หลิวที่รีบผุดลุกขึ้นยืนตัวตรง“เถ้าแก่หลิว ท่านตามข้าขึ้นมาข้างบน ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน”เถ้าแก่หลิวกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอฝืดๆ เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันที เขาวางถ้วยชาลงแล้วเดินตามร่างระหงของซูอี้จินขึ้นไปยังห้องปรุงยาบนชั้นสองอย่างเงียบเชียบหัวใจของเขายังเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ ส่วนหนึ่งมาจากความเหนื่อยล้า แต่ส่วนใหญ่มาจากความประหม่ายำเกร

เว่ยชางหลางนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน สายตาที่มองไปยังร้านเล็กๆ แห่งนั้นลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ องครักษ์เงาในชุดสีดำสนิทปรากฏกายขึ้นด้านหลังเขา รายงานด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน“ท่านอ๋อง คนของเราสืบทราบมาว่า ความวุ่นวายเมื่อช่วงบ่ายเกิดจากร้านเครื่องหอมนั้นพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าน้ำมันหอมระเหยจากร้านนั้นจะมีคุณภาพสูงจนเป็นที่ต้องการของเหล่าสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง กล่าวกันว่ากลิ่นของมัน...มีผลต่อจิตใจของผู้ที่ได้สูดดมอย่างน่าประหลาด” เว่ยชางหลางไม่ได้หันกลับไปมององครักษ์ผู้นั้นเขายังคงจ้องมองร้านเทียนเซียงไม่วางตา ความเจ็บปวดจากพิษกู่เหมันต์ที่เคยกัดกินร่างกายเขาอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนจะทุเลาลงเล็กน้อยอย่างน่าประหลาดเมื่อเขาได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมากับสายลมจากทิศทางนั้น...กลิ่นหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ มีความคล้ายกับกลิ่นกับที่เขาได้สูดดมจากซอกคอและเรือนร่างของสตรีนางนั้นในค่ำคืนเดือนเพ็ญที่ผ่านมา เขาไม่ได้ตอบรับคำรายงานขององครักษ์ เพียงแค่ยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนห

ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าซูอี้จินกำลังจะถูกฝังทั้งเป็นด้วยสายตาและคำพูดของผู้คนนั้นเอง...เสียงทุ้มนุ่มนวลของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน “คุณหนูทุกท่าน นี่กำลังทำอะไรกันอยู่รึ เหตุใดจึงมารวมตัวกันที่นี่” วงล้อมค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นร่างของบัณฑิตหนุ่มในชุดสีเขียวหยก ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่สามารถทำให้สตรีใจละลายได้ในพริบตา  เฉินซิวหยวน เดินตรงเข้ามา หยุดยืนอยู่ข้างกายซูอี้จินราวกับต้องการจะปกป้องนางไว้ด้านหลัง สายตาของเขากวาดมองไปยังกลุ่มของคุณหนูจางและคุณหนูหลี่ด้วยแววตาตำหนิเล็กน้อย“เหตุใดจึงต้องรังแกสตรีตัวคนเดียวเช่นนี้ การนำจดหมายของผู้อื่นมาเปิดโปงท่ามกลางฝูงชน นับเป็นมารยาทของผู้ดีมีตระกูลกระนั้นหรือ!”คุณหนูจางหน้าเสีย รีบยัดจดหมายคืนใส่มือซูมู่เหยียนอย่างลนลานราวกับมันเป็นของร้อน เฉินซิวหยวนไม่สนใจพวกนางอีก เขาหันกลับมาหาซูอี้จิน แววตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและอ่อนโยน“คุณหนูใหญ่ซู ไม่เป็นไรนะขอร