All Chapters of ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Chapter 61 - Chapter 70

93 Chapters

บทที่ 61 ไม่สำนึก

ทั้งเว่ยชางหลางและองครักษ์ของเขาเดินเงียบๆ ไปอีกครู่หนึ่งผ่านสะพานหินโค้งที่ทอดข้ามลำธารเล็กๆ เสียงน้ำไหล เป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสองอยู่ๆ เว่ยชางหลางก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา  “เฉินซิวหยวน...บุตรชายอนุจากตระกูลเฉินคนนั้น”โม่เฉินรีบตอบรับ “ขอรับ บัณฑิตเฉินผู้นั้น...”“ไปสืบประวัติมาให้ละเอียด” แววตาของเว่ยชางหลางฉายประกายแข็งกร้าว“ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องที่คนผู้นั้นทำ ทุกคนที่ติดต่อ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม โดยเฉพาะ...เรื่องที่เจ้านั่นพัวพันกับคนของจวนแม่ทัพตระกูลซู”โม่เฉินใจหายวาบ เขาสัมผัสได้ถึงโทสะที่แผ่ออกมาจากตัวผู้เป็นนายได้อย่างชัดเจน บัณฑิตแซ่เฉินผู้นั้นคงทำอะไรบางอย่างที่ขัดใจท่านอ๋องเข้าอย่างจังจนถึงขั้นต้องลงมือสืบสาวราวเรื่องเป็นการส่วนตัว“ข้าจะรีบไปจัดการทันทีขอรับ” โม่เฉินรับคำอย่างแข็งขันเว่ยชางหลางไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงปรายตามองกลับไปยังทิศทางของศาลากลางน้ำ เงาร่างเล็กๆ ของสตรีผู้นั้นยังคงติดอยู่ในห้วงคำนึง แววตาที่ท้าท
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more

บทที่ 62 ล่อแมลง

แต่แล้วเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น... ไม่ใช่แค่แมลงตัวนั้นตัวเดียว แต่เพื่อนของมันอีกนับสิบตัวก็เริ่มบินเข้ามารุมล้อมคุณหนูหลี่ ตามมาด้วยแมลงวันหัวเขียวอีกหลายตัวที่บินมาจากไหนก็ไม่ทราบ“อะไรกันเนี่ย!” คุณหนูหลี่เริ่มหน้าเสีย นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง“ทำไมแมลงมันเยอะขนาดนี้”ไม่ใช่แค่นางคนเดียว คุณหนูคนอื่นๆ ในกลุ่มก็เริ่มประสบชะตากรรมเดียวกัน ฝูงแมลงเล็กๆ พากันบินเข้ามารุมตอมพวกนางราวกับพวกนางเป็นเศษอาหารเน่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้กลางแดด“นี่มันอะไรกัน!”ซูมู่เหยียนตวาดเบาๆ ความอดทนของนางเริ่มหมดลง นางใช้พัดในมือปัดป่ายแมลงที่บินวนอยู่รอบใบหน้า“ไปให้พ้นนะ!”“กรี๊ดดด! ไปให้พ้นนะ!”คุณหนูจางกรีดร้องขึ้นมาเป็นคนแรกเมื่อผึ้งตัวอ้วนพีตัวหนึ่งบินมาเกาะที่แขนเสื้อของนาง นางสะบัดแขนอย่างแรงด้วยความตกใจจนผ้าแพรราคาแพงยับยู่ยี่เสียงกรีดร้องของนางเป็นเหมือนสัญญาณเปิดฉากมหกรรมหายนะ ฝูงแมลงที่ตอนแรกมีเพียงหลักสิบ บัดนี้กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นหลักร้อย พวกมันบินมาจากทุกทิศทุกทาง ทั้งผึ้ง แมลงวัน แมลงหวี่ แ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ 63 ดักรอ

นางมองซูมู่เหยียนที่ตอนนี้นั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่กับพื้น ใบหน้าบวมเป่งจนแทบไม่เหลือเค้าความงามเดิม...เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดินและเศษหญ้า ความแค้นที่สุมอยู่ในอกได้รับการปลดปล่อยไปอีกเปลาะหนึ่ง แม้มันจะเป็นเพียงการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกมันเคยทำกับครอบครัวของนางในชาติก่อน แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก“เฮ้อ...ข้าค่อยรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาบ้างแล้ว กลับจวนกันเถอะจื่อเซี่ย”นางลุกขึ้นยืน ปัดชายกระโปรงเบาๆ หมุนตัวเตรียมเดินจากไป ทิ้งภาพความวินาศสันตะโรไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี“เจ้าค่ะ คุณหนู”จื่อเซี่ยรีบเดินตามอย่างว่าง่าย นางไม่กล้าถามอะไรอีกต่อไปแล้ว ความหวาดเกรงในตัวคุณหนูของนางเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน นางทำได้เพียงก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเองขณะก้าวเดินตามหลังทั้งสองเดินออกจากลานชมบุปผาที่ยังคงเสียงดังจอแจไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะ มุ่งหน้าไปยังทางเดินหินที่เงียบสงัดซึ่งทอดตัวยาวไปยังจุดจอดรถม้า ทางเดินสายนี้ขนาบข้างด้วยแนวต้นหลิวสูงใหญ่ที่ทอดกิ่งก้านสาขาลงมาบดบังแสงแดด ทำให้บรรยากาศค่อนข้างเปลี่ยวและเย็นส
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

บทที่ 64 ธาตุแท้วิญญูชน

เฉินซิวหยวนจะเริ่มต้นด้วยการแสดงความห่วงใย...จากนั้นก็ค่อยๆ ตำหนิการกระทำของนางอย่างนุ่มนวล หวังต้อนให้นางจมอยู่กับความรู้สึกผิด เพื่อที่นางจะได้สูญเสียความมั่นใจ ตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือ และยินยอมเชื่อฟังเขาแต่เพียงผู้เดียวก่อนจะตบท้ายด้วยการแสดงความเป็นผู้รู้ที่พร้อมจะชี้นำและให้อภัย ปลูกฝังความคิดที่ว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจและหวังดีต่อนางอย่างแท้จริง เป็นผู้เดียวที่จะนำทางนางไปในทางที่ถูกที่ควรได้ทว่าซูอี้จินในชาตินี้ไม่ใช่เด็กสาวโง่งมคนเดิมอีกต่อไปแล้วซูอี้จินฟังคำพูดหว่านล้อมของเฉินซิวหยวนตั้งแต่ต้นจนจบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับมีแต่ความขบขันและสมเพชเวทนาในความตื้นเขินของบุรุษผู้นี้“ท่านพูดจบหรือยัง คุณชายเฉิน?” คำถามสั้นๆ ที่หลุดออกจากริมฝีปากของนาง ทำให้เฉินซิวหยวนชะงักงันไปในทันที คำพูดสวยหรูที่เตรียมไว้พลันติดอยู่ในลำคอ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นงุนงง“เจ้า...ว่ากระไรนะ”“ข้าถามว่า ท่านกล่าววาจาไร้สาระจบหรือยัง”“แล้วข้าก็ชักจะสงสัยเสียแล้วสิ ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใ
last updateLast Updated : 2026-10-14
Read more

บทที่ 65 ประกายไฟแค้น

มันเป็นคำขู่ที่น่าขยะแขยง...เป็นคำประกาศกร้าวถึงความต้องการที่จะครอบครองและควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างในตัวนางราวกับนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งในชาติก่อน เพียงแค่ได้ยินคำพูดทำนองนี้จากเขา นางคงจะตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและยอมสยบแต่โดยดี เชื่อว่านั่นคือชะตากรรมที่นางต้องยอมรับแต่ในชาตินี้...คำขู่นั้นไม่ได้สร้างความหวาดหวั่นให้นางแม้แต่น้อยในทางกลับกัน... มันกลับเหมือนน้ำมันที่ถูกราดรดลงบนกองไฟแห่งความแค้นที่สุมอยู่ในใจของนางมาเนิ่นนานประกายไฟเล็กๆ ที่เคยเป็นแค่การตอบโต้เพื่อป้องกันตัว บัดนี้มันลุกโชนขึ้นกลายเป็นเพลิงกัลป์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้เป็นจุณนางตระหนักได้อย่างถ่องแท้ในวินาทีนั้นเอง การคอยตั้งรับ การแก้หมากไปทีละตา การเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ มันไม่เพียงพออีกต่อไปแล้วตราบใดที่บุรุษผู้นี้ยังคงอยู่ ตราบใดที่เขายังมีความทะเยอทะยานที่จะปีนป่ายขึ้นไปสู่จุดสูงสุดโดยใช้ตัวนางและตระกูลซูเป็นบันได นางและท่านพ่อพร้อมด้วยพี่ชายที่เป็นครอบครัวเดียวที่นางเหลืออยู่ก็จะไม่มีวันปลอดภัยเขาคือต้นตอของหายนะ คื
last updateLast Updated : 2026-10-15
Read more

บทที่ 66 หอสุราเชียนเปย

คำสั่งนั้นทำให้จื่อเซี่ยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ“หอสุราหรือเจ้าคะ แต่ว่า คุณหนูเป็นสตรี จะให้ไปสถานที่เช่นนั้น...”หอสุราเชียนเปยเป็นแหล่งรวมของบัณฑิต ขุนนางกระทั่งเจ้านายชั้นสูง แต่ก็เป็นที่ที่บุรุษมักจะไปดื่มกินกันอย่างเปิดเผย ไม่ใช่สถานที่คุณหนูในห้องหอจะไปปรากฏตัว“ทำตามที่ข้าสั่ง”ซูอี้จินตัดบทสั้นๆ น้ำเสียงนั้นไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น“และไม่ต้องถามอะไรอีก”จื่อเซี่ยกลืนคำพูดที่เหลือลงคออย่างรวดเร็ว นางขยับไปเคาะผนังรถม้าเบาๆ สองสามครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้สารถี“คุณหนูให้เปลี่ยนเส้นทางไปหอสุราเชียนเปย” นางบอกเสียงแผ่วรถม้าชะลอความเร็วลงเล็กน้อยก่อนจะเลี้ยวที่หัวมุมถนนถัดไป มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวงซึ่งเป็นที่ตั้งของหอสุราชื่อดัง  หอสุราเชียนเปย...เป็นหอสุราที่สมคำร่ำลือในเรื่องความโด่งดังและโอ่อ่า ตัวอาคารสามชั้นสร้างจากไม้เนื้อดีสลักเสลาอย่างวิจิตร แม้จะเป็นยามกลางวันที่ยังไม่ทันจะคล้อยบ่าย แต่ด้านในกลับเนืองแ
last updateLast Updated : 2026-10-16
Read more

บทที่ 67 แขกของหอข่าวอู๋เซิง

หลงจู๊สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ความเป็นมิตรแบบฉาบฉวยและรังสีสังหารเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความนอบน้อมและจริงจังในระดับที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขาตระหนักได้ทันทีว่าสตรีเบื้องหน้าไม่ใช่เพียงลูกค้ากระเป๋าหนัก แต่เป็นผู้ที่กุมไพ่เหนือกว่าและรู้ซึ้งถึงรากเหง้าขององค์กรหลงจู๊เหลือบมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็วราวกับเป็นสัญชาตญาณ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครให้ความสนใจบทสนทนาที่โต๊ะคิดเงิน เขาก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาตื่นตัวไว้ภายใต้ท่าทีที่สงบ“แขกผู้มีเกียรติ... เชิญทางนี้ขอรับ”เขาผายมือไปยังประตูด้านหลังโต๊ะคิดเงิน ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ห้องเก็บของธรรมดาๆ ซูอี้จินพยักหน้าให้จื่อเซี่ยรออยู่ด้านนอก ท่ามกลางความวุ่นวายของหอสุราชั้นเลิศ ก่อนจะเดินตามหลงจู๊เข้าไปโดยไม่ลังเลเบื้องหลังประตูนั้นไม่ใช่ห้องเก็บเหล้าหรือวัตถุดิบอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เป็นบันไดไม้แคบชันที่ซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียน ทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นบนสุดของหอสุรา กลิ่นหอมของกำยานชั้นดีลอยมาปะทะจมูกแทนที่กลิ่นสุราหมักทันทีที่ก้าวผ่านธรณีประตู ความจอแจจากโลกภายนอกถูกตัดขาดไปอย่างสิ้นเชิง หลงจู๊นำทางนางก้าวขึ้นบันไดไปสู่ด้านบน
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ 68 ซื้อข่าว

“ข้าต้องการรายงานแรกภายในสามวัน” ซูอี้จินกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“และหลังจากนั้นให้ส่งรายงานทุกๆ สองวัน ไม่ต้องรอให้มีเรื่องสำคัญ”“ตกลง” จินหลิงรวบตั๋วเงินปึกนั้นมาไว้ตรงหน้าอย่างง่ายดาย“ท่านต้องการให้เราส่งข่าวสารผ่านช่องทางใด”“นกพิราบสื่อสารของหอข่าวอู๋เซิง ส่งไปที่ลานร้างหลังวัดกวนอิมทางทิศใต้ จะมีคนของข้าไปรอรับเองในยามซวีของทุกวันที่กำหนด” “รอบคอบดีนี่” จินหลิงชมเชยด้วยความจริงใจ“เช่นนั้นก็ถือว่าการซื้อขายเป็นอันตกลง ข้าจะเริ่มดำเนินการให้ทันที”  ซูอี้จินพยักหน้ารับ นางลุกขึ้นยืนและหมุนตัวเตรียมจากไปโดยไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ทิ้งให้จินหลิงมองตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจระคนสงสัย บุรุษหนุ่มที่มีภาพลักษณ์ดีงามเป็นที่ชื่นชมไปทั่วเมืองหลวงเช่นเฉินซิวหยวน ไปสร้างความแค้นลึกล้ำอะไรกับใครเข้า ถึงได้มีคนยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อขุดหลุมฝังเขาทั้งเป็นเช่นนี้ เมื่อร่างของซูอี้จินหายลับไปจากทางเดินแล้ว จินหลิงจึงรวบตั๋วเงินทั้งหมดขึ้นมา นิ้วเรียวของ
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 69 เจ้าว่าใครนะ

ฝีเท้ามั่นคงและเงียบกริบของโม่เฉินก้าวข้ามธรณีประตูห้องหนังสือในจวนเว่ยอ๋อง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณในทันที และต้นตอของมันก็มาจากบุรุษเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่กลางห้อง เว่ยชางหลางอยู่ในชุดลำลองสีดำสนิท นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือไม้จื่อถานเนื้อดี  เขากำลังพิจารณาแผนที่การทหารที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตำแหน่งของด่านไป๋หลางเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล “มีเรื่องใด” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าของเสียงยังไม่ละสายตาจากแผ่นที่กระดาษเก่า โม่เฉินค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้า ก่อนรายงาน“ข้อมูลความเคลื่อนไหวล่าสุดของขุนนางฝ่ายฮองเฮาที่ท่านอ๋องต้องการขอรับ” เขาวางม้วนกระดาษเล็กๆ ที่ผูกด้วยด้ายสีดำลงบนมุมโต๊ะอย่างแผ่วเบาไร้เสียง เว่ยชางหลางปรายตามองมันเพียงนิดเดียวก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปยังแผนที่“พวกหนูโสโครกยังคงรวมหัวกันอยู่ในเงามืดสินะ” “ขอรับ พวกมันกำลังพยายามผลักดันให้หลานชายของเสนาบดีกรมพิธีการเข
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 70 ในเมื่ออยากรู้ ก็ต้องได้รู้

โม่เฉินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงกลัวว่าจะเป็นการกระตุ้นโทสะของเว่ยอ๋องผู้นี้ให้ปะทุขึ้นมา เว่ยชางหลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ เขาเดินไปที่หน้าต่าง กอดอกมองออกไปในความมืดยามค่ำคืนของเมืองหลวง แผ่นหลังกว้างตั้งตรงดูโดดเดี่ยวและน่าเกรงขาม “เหตุใด...” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา แต่ดังพอที่โม่เฉินจะได้ยิน“เหตุใดนางต้องทำเช่นนี้” คำถามนั้นเต็มไปด้วยความสับสน หงุดหงิด และความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป “นางไปสถานที่อันตรายเช่นนั้น เพียงเพื่อสืบเรื่องของบุรุษอีกคนหนึ่ง?” เขาหันขวับกลับมา เงามืดพาดผ่านใบหน้าทำให้ดวงตาของเขาวาวโรจน์คุกรุ่นไปด้วยเพลิงโทสะ“ทำไมต้องเป็นเฉินซิวหยวน! บัณฑิตจอมปลอมนั่น!” โม่เฉินรีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที “นายท่านโปรดระงับโทสะ บางทีอาจมีเหตุผลอื่นที่คุณหนูใหญ่ซู...” “เหตุผลอื่น?” เว่ยชางหลางเอ่ยเสียงเรียบ แต่สะท้อนความเกรี้ยวกราดที่เขาไม่ได้แสดงออกมาบ่อยนัก“เหตุผลอะไรที่สตรีสูงศักดิ์
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more
PREV
1
...
5678910
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status