Todos los capítulos de ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Capítulo 31 - Capítulo 40

ซูอี้จินสูดหายใจเข้าลึก...กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไป๋เหอช่วยดึงสติของนางกลับมาสู่ปัจจุบัน นางวางกรรไกรลงบนโต๊ะหินอ่อนข้างกาย แล้วหันไปพูดกับจื่อเซี่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด"พอแล้ว จื่อเซี่ย"สาวใช้ชะงักไป มองหน้าผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจ"ไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นอีก" ซูอี้จินกล่าว"น้ำตาของซูมู่เหยียนแลกกับเครื่องประดับล้ำค่าไม่กี่ชิ้นก็ปล่อยให้นางมีความสุขไป ของเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เรากำลังจะสร้างขึ้นมาด้วยมือของเราเอง"นางหันไปมองยังทิศทางของตลาดในเมือง แววตาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า"อีกสิบห้าวันร้านของเราจะเปิดแล้ว เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ"ความเด็ดขาดในน้ำเสียงของคุณหนูทำให้ความโกรธของจื่อเซี่ยสงบลงได้ในทันที นางพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน"เจ้าค่ะคุณหนู!" นับจากวันนั้น ซูอี้จินก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องในเรือนหลักอีกเลย นางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการเตรียมการเปิดร้าน สองสามวันต่อมา นางปลอมตัวออกจากจวนด้วยชุดผ้าฝ้ายสีเข้ม พาจื่อเซ

เรือนหว่านเฟิง สกุลซูในช่วงค่ำ แสงจากโคมไฟที่ประดับประดาตามชายคาจวนสกุลซูสาดส่องเป็นหย่อมๆ ซูอี้จินก้าวเท้าอย่างเชื่องช้ากลับสู่เรือนหว่านเฟิง กลิ่นหอมเย็นของดอกไม้ที่ปลูกไว้เรียงรายตามทางลอยมาปะทะจมูก ช่วยให้ความขุ่นมัวจากการเผชิญหน้ากับเฉินซิวหยวนเมื่อตอนกลางวันเจือจางลงได้บ้าง แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ จื่อเซี่ยกำลังจุดกำยานกลิ่นไม้จันทน์อ่อนๆ เพื่อช่วยให้นายสาวผ่อนคลาย เมื่อเห็นซูอี้จินกลับมา นางก็รีบเข้าไปประคองอย่างนอบน้อม “คุณหนูเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ เรื่องน่ารำคาญใจคุณชายเฉิน คุณหนูอย่าไปใส่ใจเรื่องชายหลายใจผู้นั้นเลยนะเจ้าคะ”จื่อเซี่ยเอ่ยขึ้นขณะช่วยนางปลดปิ่นปักผมหยกขาวออกจากมวยผมอย่างเบามือ แววตาของสาวใช้ยังฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด นางจัดแจงเสื้อคลุมตัวนอกให้นายสาว ก่อนจะพาไปยังหน้ากระจก “ข้าไม่ได้ใส่ใจ” นางตอบเสียงเรียบ “แต่คุณชายเฉินผู้นั้นช่างไร้ยางอายนัก! คุณหนูอุตส่าห์ตัดรอนไปอย่างชัดเจนแล้ว เขายังจะตามตอแยไม่เลิกราอ

ตรอกมืดหลังจวนแม่ทัพสกุลซูเงียบสงัด...มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ผ่านช่องว่างของชายคาท่ามกลางความมืดมิด รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านมาอย่างเงียบเชียบ ตัวรถสร้างจากไม้เนื้อดำขลับ ปราศจากลวดลายแกะสลักหรือตราสัญลักษณ์ใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงที่มา มันดูเรียบง่ายจนน่ากลัว สิ่งเดียวที่โดดเด่นคือโคมไฟหยกขาวเนื้อละเอียดที่แขวนอยู่หน้าหน้าต่าง แสงเทียนสีนวลที่ลอดผ่านเนื้อหยก ขับเน้นลวดลาย 'กิเลนเหยียบเมฆา' ให้ดูดุดันราวกับมีชีวิต ซูอี้จินก้าวขึ้นไปบนรถม้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทันทีที่นางก้าวเข้าไป ประตูรถก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ภายในรถม้ากว้างขวางกว่าที่คิดและตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา มีบุรุษในชุดองครักษ์สีดำเป็นสารถี ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชา ข้างตัวมีกระบี่เล่มหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยฝักหนังสีดำ เขาเพียงแค่ผงกศีรษะให้นางเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะออกรถ รถม้าเคลื่อนตัวออกจากตรอกอย่างนุ่มนวลและเงียบกริบ ไม่มีเสียงล้อบดถนน ไม่มีเสียงม้าร้อง มีเพียงความสั่นสะเทือนเบาๆ ที่บอกให้นางรู้ว่ากำลังเดินทาง ซูอี้จินนั่งหลังตรง ไม่เอ่

เขาครางต่ำในลำคอ เสียงทุ้มแหบพร่าดังอยู่ข้างหู...ลมหายใจร้อนระอุรินรดต้นคอของนาง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับกอดแน่นขึ้นสติของเขายังคงเลือนราง ถูกครอบงำโดยสัญชาตญาณดิบที่ต้องการความอบอุ่นเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น ในตอนนี้ นางไม่ได้เป็นสตรีในสายตาเขา แต่เป็นเพียงเตาไฟเดินได้ที่เขาต้องกอดรัดไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองแข็งตาย ซูอี้จินกัดริมฝีปากล่างของตนจนห้อเลือด ความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาช่วยเรียกสติที่กำลังจะดับวูบเพราะความเย็นให้กลับคืนมาอย่างฉิวเฉียด นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป นางเองก็จะถูกดูดไออุ่นจนหมดและแข็งตายไปพร้อมกับเขาเป็นแน่ ไอเย็นจากตัวเขากำลังกัดกินนางอย่างรุนแรงยิ่งกว่าอากาศเยียบเย็นในห้องนี้เสียอีก ทางรอดมีเพียงทางเดียวเท่านั้น นางหยุดดิ้นรน ข่มความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านอยู่ในอกเอาไว้ในใจ บังคับให้ร่างกายที่แข็งทื่อเพราะความกลัวและความหนาวให้ผ่อนคลายลง การเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้บุรุษที่กอดรัดนางอยู่ชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงการต่อต้านที่ลดลง

เว่ยชางหลางยังคงหันหลังให้นางอยู่เช่นนั้น...ร่างสูงใหญ่ตวัดเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีดำสนิทขึ้นสวมด้วยท่วงท่าดุดัน ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหา สาบเสื้อที่หลวมโพรกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปสลักชั้นยอด ผิวเนื้อสีทองแดงที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมานั้น ดูทรงพลังเสียจนคนที่ลอบมองอยู่ถึงกับต้องรีบหลบสายตา“ขอบใจ”เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าเล็กน้อย เย็นชาและห่างเหิน เป็นน้ำเสียงของอ๋องที่ทุกคนต่างคุ้นเคย ไม่เหลือร่องรอยของบุรุษที่เคยอ่อนแอและอ้อนวอนอยู่ข้างหูนางเมื่อครู่แม้แต่น้อยซูอี้จินแค่นเสียงหยันในลำคอ แววตาที่สบกับเขามีเพียงความเย็นชาไม่แพ้กัน "ท่านอ๋องมิต้องลำบากเอ่ยคำขอบใจ ที่ข้ายอมรักษาพิษให้ หาใช่เพราะความเต็มใจไม่แต่เป็นเพราะถูกอ๋องผู้สูงศักดิ์เช่นท่านบีบบังคับต่างหาก"เว่ยชางหลางไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับคำประชดประชันนั้น นัยน์ตาคมปลาบเพียงหลุบมองนางอย่างเฉยชา ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบมองไม่เห็น"ในเมื่อรู้ตัวว่าถูกบังคับ เช่นนั้นก็ดี"น้ำเ