Todos los capítulos de ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Capítulo 21 - Capítulo 30

สิ้นคำฮูหยินผู้เฒ่า...ซูมู่เหยียนยังคงคุกเข่าอยู่เช่นเดิม นางส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเบ้า“ไม่เจ้าค่ะ...หลานไม่ยอมลุก จนกว่าท่านย่าจะยอมให้พี่หญิงใหญ่ไปกับหลาน”นางเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นย่าด้วยแววตาอ้อนวอน“ท่านย่าก็ทราบดี...ว่าตอนนี้มีข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับหลานแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ทั้งเรื่องที่ตกสระบัว...ทั้งเรื่องบนภูเขา...หลานกลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ กลัวสายตาของผู้คน กลัวคำนินทาว่าร้าย หากต้องไปร่วมงานโดยไม่มีพี่หญิงคอยอยู่เคียงข้าง หลานคง...คงรู้สึกไม่สบายใจเป็นแน่”ซูมู่เหยียนซบหน้าลงกับตักของฮูหยินเฒ่าอย่างน่าสงสาร“แต่หากมีพี่หญิงใหญ่ไปเป็นเพื่อน...หลานคงจะอุ่นใจขึ้นมาก อย่างน้อยก็มีคนพี่สาวคนสนิทในครอบครัวคอยอยู่เคียงข้าง ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะท่านย่า...ถือว่าสงสารหลานเถอะนะเจ้าคะ”ซูอี้จินยืนมองภาพละครตบตาตรงหน้านิ่งๆ ในใจรู้สึกคลื่นเหียนจนแทบอยากจะอาเจียนออกมา ซูมู่เหยียนผู้นี้ช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจโดยแท้ สามารถบีบน้ำตาและแสดงละครได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติและแน่นอนว่าฮูหยินเฒ่าย่อมตกหลุมพรางของหลานรักอย

แม้ซูอี้จินจะสวมเพียงชุดสีฟ้าอ่อนไร้ราคา แต่เรือนร่างที่เริ่มผอมเพรียวอรชรนั้นกลับขับให้ชุดที่เคยดูธรรมดาสามัญกลับดูสง่างามขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ผิวขาวผ่องที่เปลือยเปล่าจากเครื่องประทินโฉมกลับเปล่งประกายความบริสุทธิ์ผุดผ่องภายใต้แสงแดดยามเช้ากลิ่นอายสงบนิ่งและเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ทำให้ดูสูงส่งและลึกลับราวกับเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ที่จำแลงกายลงมาเยือนโลกมนุษย์ความงามตามธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่งของซูอี้จิน บัดนี้กลับข่มรัศมีความงามที่ซูมู่เหยียนประโคมแต่งขึ้นมาจนหมดสิ้น“พี่หญิง...” ซูมู่เหยียนเค้นเสียงเรียกออกมาจากลำคอ ดวงตาที่เคยเป็นประกายสดใส บัดนี้กลับลุกวาวไปด้วยความอิจฉาริษยาที่แทบจะปิดไม่มิด“เหตุใด...เหตุใดท่านจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้”“ข้าก็ยังเป็นข้าคนเดิม” ซูอี้จินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาของนางมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้สบตากับน้องสาวแม้แต่น้อย“เพียงแต่ช่วงนี้ข้าพักผ่อนเพียงพอ สุขภาพจึงดีขึ้นบ้าง”สุขภาพดีขึ้นบ้างอย่างนั้นรึ!!!นี่มันไม่ใช่แค่ดีขึ้น แต่มันคือการผลัดกระดูกเปลี่ยนโฉมใหม่ทั้งหมด!

สำหรับเหวินอี้ในตอนนี้...เขาได้แต่กัดฟันกรอดจนกรามสั่น กลืนก้อนเลือดแห่งความคับแค้นลงคอ น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินอาบสองแก้มที่บวมช้ำ เขาเป็นเพียงมดปลวกไร้เส้นสาย จะเอาเรี่ยวแรงและอำนาจใดไปต่อกรกับคนอย่างเฉินซิวหยวนได้ ผลงานที่เขาทุ่มเททั้งชีวิต...เกียรติยศที่ควรจะเป็นของเขา...ถูกปล้นชิงไปอย่างโหดเหี้ยมและบัดนี้มันกำลังส่งให้คนชั่วช้าสามานย์ผู้นั้นขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่เขาได้แต่แหงนคอมอง!! ขณะที่ร่างของบัณฑิตหนุ่มเหวินอี้กำลังสั่นสะท้านด้วยความแค้นและสิ้นหวัง จู่ๆ เงาร่างเพรียวบางในชุดสีฟ้าอ่อนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเขาอย่างเงียบเชียบดุจวิญญาณ เหวินอี้สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เตรียมพร้อมที่จะถูกทำร้ายอีกครั้งทว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นสตรีงดงามนางหนึ่ง ใบหน้าของนางเรียบเฉยเย็นชา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองมาที่เขาราวกับหยั่งรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในใจของเขา!!ซูอี้จินลอบปลีกตัวออกมาจากกลุ่มสตรีตั้งแต่ตอนที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับการประชันบทกวี นางเดินสำรวจไปรอบๆ เพื่อจ

ซูอี้จินปล่อยมือจากแขนของจื่อเซี่ย แล้วก้าวเดินออกมาจากเงามืดของพุ่มกุ้ยฮวาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงในทุกย่างก้าววินาทีแรกที่ร่างของนางปรากฏแก่สายตาของสาธารณชน...เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะที่เพิ่งจะเงียบไป บัดนี้กลับเงียบสนิทยิ่งกว่าเดิมราวกับถูกตัดขาดกลางอากาศ ทุกสรรพสิ่งในลานประชันพลันหยุดนิ่งราวกับภาพวาด ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ หรือเสียงใบไม้ไหวสตรีที่ก้าวเดินออกมานั้น...หาใช่สตรีอวบอ้วนหน้าหมองคล้ำในความทรงจำของพวกเขาแม้เพียงกระผีกริ้นร่างระหงในอาภรณ์สีฟ้าเรียบง่ายไร้ลวดลายปักใดๆ เดินเยื้องย่างด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่ละก้าวแผ่วเบาราวกับมิได้สัมผัสพื้นดิน เส้นผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างง่ายๆ ด้วยปิ่นไม้เรียบๆ เพียงอันเดียว ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่าแม้แต่ชิ้นเดียวบนเรือนกาย แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ คือใบหน้างดงามหมดจดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายนั้นผิวพรรณขาวผ่องราวกับหยกเนื้อดีต้องแสงแดดยามบ่ายจนเปล่งประกาย ดวงตาหงส์เรียวคมทอประกายล้ำลึกและเย็นชา จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ แม้จะปราศจากเครื่อง

ปฏิกิริยาของอาจารย์ใหญ่ทำให้ผู้คนในลานกว้างเกิดความสงสัย...บัณฑิตผู้หนึ่งที่อยู่ใกล้เวทีทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตะโกนถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น"ท่านอาจารย์ใหญ่! บทกวีของคุณหนูซูย่ำแย่ถึงขั้นทำให้ท่านพูดไม่ออกเลยหรือขอรับ?"ทันทีที่ประโยคนั้นดังขึ้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังระงมไปทั่วทั้งงาน บรรดาบัณฑิตและคุณหนูต่างพากันยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากกลั้นขำ บางคนถึงกับส่ายหน้าด้วยความระอา ไม่มีผู้ใดในที่นั้นเฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย ว่าสีหน้าตกตะลึงจนเบิกตากว้างของอาจารย์ใหญ่นั้นแท้จริงแล้วเกิดจากสาเหตุใดกันแน่ คำถามนั้นปลุกอาจารย์ใหญ่ให้ตื่นจากภวังค์ ท่านสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะรวบรวมสติ ก่อนจะค่อยๆ ประคองกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยสองมืออย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า สายตาของท่านกวาดมองตัวอักษรอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมจนแทบจะปิดไม่มิด“ดี...ดียิ่งนัก! ช่างเป็นบทกวีที่ดียิ่งนัก!”ท่านพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและหันไปทางผู้ชมทั่วทั้งลาน น้ำเสียงที่ใช้ประกาศกังวานและสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เ