All Chapters of ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Chapter 51 - Chapter 60

93 Chapters

บทที่ 51 ข้อกล่าวหา

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ... บรรดาคุณหนูและคุณชายที่พอจะมีความรู้ด้านบทกวีอยู่บ้างเริ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพินิจพิจารณาตามคำพูดของซูอี้จิน พวกนางเริ่มมองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความลังเลซูอี้จินไม่หยุดเพียงเท่านั้น นางกวาดสายตามองเฉินซิวหยวนด้วยแววตาเย็นชาและท้าทาย ก่อนจะชี้ไปยังลายมือบนกระดาษ“และลายมือนี้...อ่อนปวกเปียก ไร้พลัง เส้นสายขาดความหนักแน่นมั่นคง เหมือนคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะลงน้ำหนักฝีแปรงให้เต็มที่ นี่น่ะหรือลายมือของข้าซูอี้จิน บุตรีแม่ทัพใหญ่แห่งจวนแม่ทัพซูเจิ้นหนาน ผู้ซึ่งได้รับการสั่งสอนจากท่านพ่อที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่พิทักษ์ชายแดน!”นางหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้คำพูดของตนซึมลึกลงไปในความคิดของทุกคน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดจนทุกคนต้องเงียบกริบ“หากพวกท่านยังไม่เชื่อ ก็ลองไปถามท่านอาจารย์ใหญ่จ้าวแห่งสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ดูได้เลย! ไปถามท่านว่าบทกวีและลายมือของข้าซูอี้จินที่เขาเคยเห็นและชื่นชมในงานชุมนุมกวีนั้น เทียบกับขยะแผ่นนี้แล้วเป็นอย่างไร!”คำประกาศของนางหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจของทุกคน ใครเลยจะไม่รู้จักชื่อเสียงของอาจารย์ใหญ่จ้าว
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more

บทที่ 52 เข้าใจผิดแล้ว

เฉินซิวหยวนตวาดเสียงเกรี้ยวกราดจนซูมู่เหยียนสะดุ้งสุดตัว...ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก สายตาที่เขามองมายังนางนั้นไม่ได้มีความรักใคร่ทะนุถนอมแม้แต่น้อย มีแต่ความรังเกียจและตำหนิอย่างรุนแรงราวกับนางเป็นศัตรูคู่อาฆาต “เรื่องไร้สาระเช่นนั้น เจ้าจะเอามาพูดตอนนี้ทำไม!”เฉินซิวหยวนกัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว ซูมู่เหยียนตัวแข็งทื่อไปในทันที น้ำตาที่ปริ่มอยู่ขอบตาไหลทะลักออกมาด้วยความตกใจและเสียใจซูอี้จินมองภาพละครตบตาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ชาติก่อนนางโง่เขลาที่ไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกติของเหตุการณ์นี้ แต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมา ทุกอย่างก็แจ่มชัดราวกับมองผ่านกระจกใสในขณะที่เฉินซิวหยวนตระหนักได้ว่าตนเองเผลอแสดงธาตุแท้ออกมา เขารีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามจะปั้นยิ้ม แต่ก็สายไปเสียแล้ว ทุกคนในที่นั้นเห็นสายตาเกรี้ยวกราดที่เขามองซูมู่เหยียนอย่างชัดเจน ความสงสัยระลอกใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของผู้คน บรรยากาศยิ่งทวีความน่าอึดอัดและซับซ้อนขึ้นไปอีกเสียงตวาด
last updateLast Updated : 2026-09-27
Read more

บทที่ 53 รักษาหน้าตระกูลซู

“อะไรนะ!” เสียงอุทานดังระงมไปทั่วบริเวณทันทีซูอี้จินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแล่นวาบเข้ามาในอกอย่างรุนแรง บุรุษผู้นี้กำลังจะลากนางลงไปในโคลนตมด้วยกันเฉินซิวหยวนไม่เปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยค้าน เขารีบเล่าความเท็จต่อไปด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว“วันที่ข้าไปที่อารามป่าไผ่ ข้าได้ข่าวว่ามีรถม้าของตระกูลซูอยู่ที่นั่น จึงเพียงหวังจะได้พบหน้า ‘ว่าที่คู่หมั้น’ ของข้า แต่ผู้ที่ข้าบังเอิญพบ...กลับเป็นคุณหนูรองซูมู่เหยียน”เขาหยุดเว้นจังหวะ ปล่อยให้ทุกคนซึมซับเรื่องราวอันน่าตื่นตะลึง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงของวีรบุรุษผู้เสียสละอย่างแท้จริง “และเมื่อเกิดคดีฆาตกรรมขึ้น ข้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากข้าพูดความจริงออกไปว่าคุณหนูรองซูและข้าบังเอิญพบกันในสถานที่เช่นนั้น ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพซูทั้งจวนย่อมต้องมัวหมอง”เขาทุบอกตัวเองเบาๆ ทำท่าทางเหมือนแบกรับความทุกข์ทรมานไว้ทั้งโลก“ข้า...ข้าจึงจำต้องยอมเสียสละชื่อเสียงของตนเอง ให้การไปว่าเราสองคนมีใจให้กัน ทั้งหมดนี้...ก็เพื่อปกป้องเกียรติของ ‘ว
last updateLast Updated : 2026-09-28
Read more

บทที่ 54 จดหมายของข้าหรือ

“ได้ยินแว่วๆ ว่ามีจดหมายสารภาพรักส่งมาถึงข้า...”น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดลง ดวงตากวาดมองไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า“ผู้ใดช่างกล้าหาญ ถึงขั้นกล้าใช้ชื่อข้ามาเล่นสนุกในงานชมบุปผาเยี่ยงนี้?” ทันทีที่เห็นบุรุษในดวงใจปรากฏตัว หัวใจของเซวียเยว่หนิงก็เต้นระรัวขึ้นมาอย่างแรง ความรำคาญใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นยินดีจนแก้มแดงระเรื่อ นางรีบปรับสีหน้าและท่วงท่าของตนเองให้ดูงดงามที่สุดในทันที เซวียเยว่หนิงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความสง่างามทั้งหมดที่สตรีสูงศักดิ์แห่งจวนกั๋วกงพึงมี นางขยับก้าวออกมาเบื้องหน้า โค้งคำนับให้เขาอย่างอ่อนช้อยงดงามที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยได้รับการอบรมสั่งสอนมา “ท่านอ๋องเว่ย” น้ำเสียงของนางถูกดัดให้หวานใสราวกับระฆังแก้ว กังวานพอให้เขาได้ยิน แต่ก็แผ่วเบาพอที่จะแสดงถึงความเคารพยำเกรง“ที่นี่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อย เป็นเพียงเรื่องไร้สาระของพวกคุณหนู ที่กล่าวอ้างชื่อของท่านอ๋องขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งกันเท
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่ 55 ไสหัวไป

คำพูดของเว่ยชางหลางแทงใจดำทุกคนจนหน้าชา พวกนางไม่มีคำใดจะแก้ตัวอีกต่อไปเฉินซิวหยวนที่ยืนนิ่งอยู่นานรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว โทสะของอ๋องผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตตัวเล็กๆ เช่นเขาจะรับมือไหว เว่ยชางหลางไม่สนใจคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาเพียงแค่ก้มลงเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบกระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้นขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้คลี่มันออกดูด้วยซ้ำว่าข้อความข้างในเขียนว่าอะไร สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มสตรีซึ่งหมอบอยู่กับพื้นราวกับผู้กระทำผิดที่กำลังรอฟังคำตัดสินชะตากรรม “ในเมืองหลวงแห่งนี้...”เขากล่าวเนิบนาบ แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งดุจขุนเขา“คนที่กล้าแอบอ้างชื่อของข้า ผลลัพธ์มักจะไม่น่าดูเท่าใดนัก” ฝ่ามือของเขาบีบเข้าหากันเบาๆ.... เพียงเท่านั้น...กระดาษแผ่นนั้นก็กลายเป็นผุยผงสีขาวละเอียดร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้า ปลิวหายไปกับสายลมต่อหน้าต่อต
last updateLast Updated : 2026-10-05
Read more

บทที่ 56 ต้อนให้จนมุม

ซูอี้จินก้าวไปหยุดที่ริมระเบียงศาลา...นางสูดลมหายใจเข้าลึก ช่วยให้ความตื่นตระหนกค่อยๆ จางลง นางรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เผชิญหน้ากับเขา ย่อกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมด้วยท่วงท่างดงาม“ข้าน้อยซูอี้จิน ขอบคุณท่านอ๋องที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”“หากเมื่อครู่ไม่ได้ท่านออกหน้า เกรงว่าชื่อเสียงของข้าคงได้ป่นปี้เพราะคำกล่าวหาที่ไร้มูลความจริงเหล่านั้น”นางจงใจกล่าวอย่างละเอียด เพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่เว่ยชางหลางกลับเพียงยืนนิ่งพิงเสาต้นหนึ่งอยู่ห่างออกไป ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมองนาง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า มีเพียงความลึกล้ำที่ทำให้นางอ่านไม่ออก ความเงียบของเขาทำให้บรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายกลับน่าอึดอัดขึ้นเป็นทวีคูณซูอี้จินรู้สึกเหมือนมีสายลมเย็นเยียบพัดผ่านผิวหนัง นางก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อหาทางปลีกตัวออกไปจากสถานการณ์ที่ล่อแหลมนี้“ป่านนี้จื่อเซี่ย สาวใช้ของข้าคงเป็นห่วงแย่แล้ว นางเพิ่งเคยมางานชมบุปผาเป็นครั้งแรก หากพลัดหลงกับข้า คงได้ร้อนใจจนทำอันใดไม่ถูก หากไม่เป็นการเสียเวลาท่านอ๋องจนเกินไป ข้าขอตัวลาตรงนี้”พูดจบนางก็ย่อกายคารวะอี
last updateLast Updated : 2026-10-06
Read more

บทที่ 57 เจ้าจงจำไว้

เมื่อเห็นซูอี้จินเอาแต่เม้มปากแน่น ไม่ยอมปริปากเถียง...นัยน์ตาของเว่ยชางหลางก็ทอประกายพึงพอใจ มุมปากของเขายกสูงขึ้น“ที่เจ้าเงียบไป เป็นเพราะถูกข้าพูดจี้ใจดำเข้าล่ะสิ?”เขากระซิบถามชิดริมหู กลิ่นหอมเย็นของไม้สนจากกายชายหนุ่มยิ่งทำลายสติสัมปชัญญะของนาง“จี้ใจดำเรื่องอะไรกัน ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง!”“นั่นสินะ สตรีเช่นเจ้าจะมีสิ่งใดมาซ่อนเร้นจากสายตาข้าได้”“หรือว่า... ถ้อยคำที่คนพวกนั้นกล่าวหาว่าเจ้าแอบมีใจให้ข้า จะเป็นความจริงกันแน่?”เขาพูดพลางก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน“ยังจะปากแข็งอีกนะ” เขาลากเสียงอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นซูอี้จินพูดไม่ออก“หากมิได้แอบมีใจให้ข้า แล้วเหตุใดตอนที่ข้าเดินเข้าไปหา เจ้าถึงเอาแต่จ้องหน้าข้าตาไม่กะพริบล่ะ?”“ข้าแค่ตกใจต่างหาก! ผู้ใดจะไปคิดว่าจู่ๆ ท่านจะโผล่มาขัดจังหวะ เอ่อ! มาช่วยข้ากันล่ะ!”“ตกใจ? หรือว่าแท้จริงแล้วดีใจจนพูดไม่ออกกันแน่?” มุมปากของเขายกสูงขึ้นกว่าเดิม“เจ้าจงใจยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ทำตัวอ่อนแอเรียกร้องความสงสาร เพื่อหลอกล่อให้ข้าทนไม่ไหวต้องออกโรงมาปกป้อง ที่แท้ก็เป็นแผนเรียกร้องความสนใจจากข้าใช่หรือไม่?”“ท่านอ๋อง! ท่านจะหลงตัวเองเกินไ
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ 58 เสียงดังไปแล้ว

ทว่าเว่ยชางหลางกลับไม่ใส่ใจกฎเกณฑ์หรือสายตาของผู้ใดทั้งสิ้น...ยิ่งเห็นนางตื่นกลัวและดิ้นรนหนีเพราะบุรุษอีกคน เขาก็ยิ่งนึกสนุกและรู้สึกหวงแหนรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเดิม“เจ้าจะไปไหน” เขาถามเสียงเย็น มือที่โอบเอวนางอยู่กระชับแน่นขึ้นอีก“มีคนมา! ท่านไม่ได้ยินหรือ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” นางร้องเสียงหลง พยายามแกะมือของเขาออกจากเอว แต่ก็ไม่เป็นผล“แล้วอย่างไรเล่า” เขาย้อนถามด้วยท่าทีไม่ยี่หระ พลางโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะปัดป่ายพวงแก้มของนาง“ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าของเสียงนั่นจะโผล่หัวเข้ามาถึงในนี้ได้อย่างไร หากไม่ถูกองครักษ์ของข้าบั่นคอทิ้งไปเสียก่อน”ซูอี้จินลอบหวั่นใจ แม้เฉินซิวหยวนจะบุกเข้ามาไม่ได้ แต่เขาอาจมองเห็นนางจากที่ไกลๆ ได้ ยามนี้นางไม่อยากดึงตัวเองเข้าไปพัวพันกับบุรุษจอมปัญหาผู้ใดทั้งสิ้น ไม่ว่าจะคนด้านนอก หรือคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ตาม!ทว่าแววตาวิตกกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้านางเมื่อได้ยินเสียงเฉินซิวหยวน กลับไปกระตุกริ้วความหงุดหงิดในใจของเว่ยชางหลางเข้
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 59 เรื่องน่าสนุก

ส่วนด้านในศาลา เมื่อเสียงด้านนอกเงียบลงไปแล้ว...แต่ลมหายใจของนางยังติดขัดอยู่ในลำคอ นางรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างของบุรุษที่โอบกอดนางจากด้านหลัง ไม่ใช่ความกังวลว่ามีใครจะมาเห็นเหมือนนาง แต่เป็นความขบขันที่ถูกเก็บกลั้นเอาไว้ ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ละครั้งที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนทั่วร่างของนางลุกชัน ซูอี้จินเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดที่ร่างกายทรยศต่อความคิด และเกลียดที่สุดคือความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดภายใต้เสื้อคลุมที่เขากักขังนางไว้  ความเงียบสงัดของศาลาริมน้ำแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง เว่ยชางหลางก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนที่รัดรึงร่างของนางออกอย่างอ้อยอิ่ง“ดูเหมือนว่าสุนัขที่น่ารำคาญนั่นจะไปซะแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด  “วันนี้ท่านอ๋องคงเล่นสนุกกับข้ามากพอแล้ว หากไม่มีธุระอันใดอีก ข้าขอตัว” มุมปากเว่ยชางหลางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินถ้อยคำเสียดสีของซูอี้จิน ปลายนิ้วสากเย
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 60 หวั่นไหว

สองนายบ่าวเดินลัดเลาะออกจากเขตอุทยานมุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถม้า...ฝีเท้าของซูอี้จินยังคงมั่นคงและสง่างามดุจเคย แต่ทว่าลึกๆ แล้ว ภายในหัวใจของนางยังคงเต้นแรงไม่หาย“คุณหนู เร่งฝีเท้าถึงเพียงนี้เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ เราแวะพักที่ศาลาด้านหน้านี้ก่อนดีหรือไม่” จื่อเซี่ยเอ่ยถามพลางลอบสังเกตใบหน้าของเจ้านาย“ท่านดูเหมือนหน้าแดงๆ นะเจ้าคะ อากาศร้อนเกินไปหรือ”“ก็ดีเหมือนกัน ข้าคอแห้งอยู่พอดี ไปนั่งพักจิบชาตรงนั้นสักครู่ดีกว่า” ซูอี้จินตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวเมื่อถึงศาลา ซูอี้จินทรุดตัวลงนั่ง จื่อเซี่ยรีบรินน้ำชาอุ่นจากป้านส่งให้ทันที“ชาเจ้าค่ะคุณหนู... เมื่อครู่ตอนท่านหายไป บ่าวใจคอไม่ดีเลยเจ้าค่ะ นึกว่าคุณชายเฉินจะตามท่านไปเสียอีก”“ไม่มีอะไรหรอกจื่อเซี่ย ข้าเพียงปลีกตัวไปเดินเล่นหลีกหนีความวุ่นวายเท่านั้น”นางรับถ้วยชามาถือไว้ ซ่อนปลายนิ้วที่แอบสั่นระริกไว้ใต้แขนเสื้ออย่างแนบเนียน“ข้าไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ที่จะยอมให้ผู้ใดมารังแกได้ง่ายๆ”“แต่ว่า ตอนนี้มือคุณหนูสั่นอยู่นะเจ้าคะ ไม่
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more
PREV
1
...
45678
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status