หอสุราเซียนเปยยามค่ำคืนคึกคักดุจสายน้ำที่ไม่เคยหลับใหลเสียงดนตรีจากพิณและขลุ่ย เสียงหัวเราะของเหล่าบัณฑิตและพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ผสานกับเสียงพูดคุยจอแจจากชั้นล่างลอยขึ้นมาแผ่วเบาทว่ากลับไม่สามารถทะลวงผ่านประตูไม้ของห้องรับรองชั้นสูงสุดเข้ามาได้แม้แต่น้อย ภายในห้องมีเพียงความเงียบสงบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาชั้นเลิศ ร่างสูงสง่าของเว่ยชางหลางนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับม้วนเอกสารในมืออย่างพินิจพิเคราะห์หลังจากเว่ยชางหลางพูดคุยและออกคำสั่งกับจินหลิงแล้ว เขาก็แยกตัวมายังที่แห่งนี้ สถานที่ซึ่งเป็นทั้งแหล่งบันเทิงชั้นสูงและศูนย์กลางของเครือข่ายข่าวกรองที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ บรรยากาศหรูหรา โอ่อ่า และเป็นส่วนตัวเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการวางแผนบางอย่าง เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นนอกประตู ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาตแม้แต่ครั้งเดียว เป็นการกระทำที่บ่งบอกถึงความคุ้นเคยและฐานะที่ไม่ธรรมดาของผู้มาเยือน ร่างโปร่งในชุดบัณฑิตสีฟ้าอ่อนก้าวเข้ามาพร้อมกับพัดด้ามหยกในมือ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพวาดของเซีย
Last Updated : 2026-10-21 Read more