All Chapters of ข้าจะร้ายให้สุดทาง: Chapter 81 - Chapter 90

93 Chapters

บทที่ 81 บัญชีลับ

ทว่า...เรื่องที่น่าสนใจกว่านั้นคือการที่เฉินซิวหยวนสามารถเบียด ‘เหวินอี้’ บัณฑิตหนุ่มผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศและเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งมาตลอด ให้ตกไปอยู่อันดับสองได้นั้น ลำพังแค่เงินของซูมู่เหยียนคงไม่เพียงพอ ย่อมต้องมีอำนาจมืดบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นคอยให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง อำนาจที่เชื่อมโยงกับบิดาของเขา...ใต้เท้าเฉิน ทันใดนั้น ความทรงจำอันเลือนรางจากชาติที่แล้วก็ผุดกระจ่างขึ้น ‘หน้าที่ดูแลการเบิกจ่ายอาวุธยุทโธปกรณ์ ม้าศึก และเสบียงกรังที่จะส่งไปยังค่ายทหารต่างๆ โดยตรง...’ ใช่แล้ว...ใต้เท้าเฉินกุมอำนาจเบิกจ่ายเสบียงทหารทั้งหมด และในชาติก่อนนางเคยได้ยินเฉินซิวหยวนพึมพำกับคนสนิทครั้งหนึ่งหลังจากเมามายไม่ได้สติ ว่าตระกูลของเขารับใช้ ‘บุคคลท่านหนึ่ง’ มาเป็นเวลานานแล้ว ในตอนนั้นนางซึ่งเป็นภรรยาของเขามัวแต่ลุ่มหลงในความรักจอมปลอม ไม่ได้ใส่ใจจะสืบสาวราวเรื่องให้ลึกซึ้ง แต่นางจำได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับ ‘บัญชีลับ’ เล่มหนึ่ง บัญชีที่บันทึกเส้นทางการเงินสกปรก การยั
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more

บทที่ 82 บุรุษชุดดำ

บุรุษชุดดำผู้นั้นเพียงเบี่ยงตัวหลบวูบเดียวอย่างง่ายดายท่วงท่าของเขาพลิ้วไหวดุจสายลมราวกับอ่านวิถีการจู่โจมของนางออก ฝ่ามือของซูอี้จินที่พลาดเป้าจึงพุ่งทะยานข้ามไหล่กว้างของเขาไปปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้เนื้อแข็งที่ตั้งอยู่ด้านหลังอย่างจัง!ปัง!เสียงกระแทกดังสนั่น แรงลมปราณที่แฝงมากับฝ่ามือทำเอาชั้นหนังสือสั่นคลอนอย่างรุนแรง เศษไม้แตกหักกระเด็นหลุดออกมาพร้อมกับม้วนตำราและเอกสารลับร่วงหล่นปลิวกระจายเกลื่อนพื้นห้องแม้พลังปราณอัคคีขั้นแรกของนางจะยังไม่อาจสร้างเปลวเพลิงแผดเผาได้ดั่งใจนึก ทว่าไอความร้อนจัดจ้านที่แฝงเร้นอยู่ในกำลังภายใน ก็ยังทิ้งรอยไหม้เกรียมสีดำจางๆ ขนาดเท่าฝ่ามือเอาไว้บนเนื้อไม้ให้เห็นเป็นร่องรอยบุรุษชุดดำปรายตามองรอยไหม้นั้นคล้ายประหลาดใจ ทว่าเพียงชั่วอึดใจ เขาก็อาศัยจังหวะที่นางรั้งฝ่ามือกลับ หมุนกายเข้าประชิดตัวด้วยความเร็ว ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบข้อมือบางของนางเอาไว้ เรี่ยวแรงมหาศาลที่บีบกระชับลงบนจุดชีพจร ทำเอาลมปราณอัคคีที่นางเพียรเค้นออกมารวมไว้แทบจะตีกลับและสลายไปในพริบตา“แรงดีนี่ แต่กำลังภายในยังอ่อนนัก
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more

บทที่ 83 เขามาทำอะไรที่นี่

บุรุษชุดดำสะบัดฝ่ามือเบาๆ คลื่นพลังที่มองไม่เห็นพุ่งออกไปปะทะร่างทหารสองนายที่อยู่ใกล้ที่สุดจนกระเด็นไปกระแทกผนังอย่างรุนแรง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่น ร่างของทหารพวกนั้นทรุดลงกองกับพื้น ไอเป็นเลือดแล้วแน่นิ่งไปทหารอีกนายหนึ่งเห็นดังนั้นก็ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวแล้วหันหลังวิ่งหนี แต่ก็ช้าไป เงาร่างสีดำนั้นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าราวกับภูตผี นิ้วมือที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าจ้วงทะลุผ่านลำคอของทหารนามนายนั้นอย่างง่ายดาย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว เขาสังหารทหารยามราวกับเป็นเพียงมดปลวก ไม่มีความลังเล ไม่มีความปรานี มีเพียงความเหี้ยมโหดที่แผ่ออกมาจนน่าขนลุก ซูอี้จินยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ มองภาพการสังหารอันน่าสยดสยองตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ทั้งประหลาดใจ ในเวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจ ทหารยามกว่าสิบนายก็นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องจนน่าสะอิดสะเอียน บุรุษชุดดำหันกลับมาหานาง ในความมืดสลัวนั้น นางเห็นเพียงดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมายังนางนิ่ง เลือดของทหารยามหยดลงจา
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more

บทที่ 84 อย่าให้หนีไปได้

ภายในคือทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิทและอบอ้าวมีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องลมเล็กๆ ด้านบนส่องลงมาเป็นลำพอให้เห็นฝุ่นละอองลอยฟุ้งในอากาศ “เข้ามาทำไมที่นี่” ซูอี้จินกระซิบถามอย่างไม่พอใจ การเข้ามาในอาคารแบบนี้ยิ่งเสี่ยงต่อการถูกพบตัวและจนมุม เขาไม่ตอบ แต่กลับจูงมือนางเดินลึกเข้าไปตามทางเดิน สัมผัสเย็นเฉียบจากฝ่ามือของเขายังคงทำให้ผิวของนางรู้สึกเย็นวาบ เขานำทางไปยังบันไดไม้สำหรับคนงานที่อยู่สุดทางเดินแล้วขึ้นไปยังชั้นสองอย่างเงียบเชียบที่ชั้นสองเป็นโถงทางเดินยาวปูด้วยพรมสีแดงเข้ม มีประตูห้องพักทำจากไม้เนื้อดีเรียงรายอยู่สองฝั่ง โคมไฟบนผนังให้แสงสลัว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นโรงเตี๊ยมชื่อดัง แขกที่มาพักคงมีแต่พ่อค้าผู้มั่งคั่งหรือขุนนางเดินทางปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูดังลั่นมาจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงตวาดหยาบคายของทหารสกุลเฉิน“เปิดประตู! พวกเราเป็นทหารกำลังตามจับผู้บุกรุก! เปิดให้พวกข้าเข้าไปตรวจค้นเดี๋ยวนี้!” ซูอี้จินตัวแข็งทื่อ พวกมันตามมาถึงนี่แล้ว เว่ยชางหลางดึงนางให้หลบเข้
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more

บทที่ 85 อย่าดื้อ

ความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดระคนประชดประชันซูอี้จินนึกถึงข่าวลือไร้สาระที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เรื่องราวที่ถูกแต่งเติมจนเกินจริงโดยนักเล่านิทานพเนจรคนหนึ่งกลายเป็นว่านาง คุณหนูใหญ่ตระกูลซูผู้สูงศักดิ์ กลับคลั่งไคล้เว่ยอ๋องจนถึงขั้นส่งจดหมายรักไปให้ ทั้งที่ความจริงในวันชมบุปผานั้นแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ความคิดนั้นจุดประกายวาบขึ้นในหัวของนาง ริมฝีปากของซูอี้จินเหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยัน “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง...” นางเอ่ยเสียงเยาะเย้ย ก้าวถอยห่างจากเขารักษาระยะ“ที่เว่ยอ๋องทำเช่นนี้ กอดรัดข้าแน่นปานนี้ อย่าบอกนะว่าท่านเชื่อข่าวลือไร้สาระของนักเล่านิทานพเนจรข้างถนนพวกนั้น ที่บอกว่าข้าเขียนจดหมายสารภาพรักและคลั่งไคล้ท่านจนหัวปักหัวปำน่ะ!” นางจงใจพูดประชดเขา หวังจะให้เขาโกรธหรืออย่างน้อยก็รู้สึกเสียหน้าบ้างที่ถูกสตรีกล่าวหานัยๆ ว่าหลงตัวเองไปกับเรื่องเล่าลมๆ แล้งๆ ทว่า...ปฏิกิริยาของเว่ยชางหลางกลับผิดคาดอย่างสิ้นเชิง 
last updateLast Updated : 2026-10-29
Read more

บทที่ 86 ส่งถึงจวน

เว่ยขางหลางบังคับม้าให้ออกเดินช้าๆ ไปตามถนนสายเล็กที่ไร้ผู้คน ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงกีบม้าที่กระทบพื้นหินดังก้องเป็นจังหวะ ซูอี้จินนั่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับหรือเอนพิงร่างด้านหลังมากนัก แต่วงแขนแกร่งของเขากลับโอบล้อมนางไว้หลวมๆ บังคับให้นางต้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาในทุกขณะจิต เมื่อมาถึงตรอกซอยด้านหลังกำแพงจวนสกุลซู เขาก็บังคับม้าให้หยุด เว่ยชางหลางลงจากหลังม้าก่อน แล้วจึงหันมารวบร่างนางลงมายืนบนพื้น “ขอบคุณที่มาส่ง ข้าเข้าจวนเองได้” ซูอี้จินเอ่ย พยายามจะปลีกตัวออกมาจากพันธนาการของเขา “ข้าจะไปส่งเจ้าให้ถึงห้อง” เขายืนกราน ไม่เปิดโอกาสให้นางปฏิเสธ วินาทีถัดมา ร่างของนางก็ลอยขึ้นอีกครั้ง เขารวบตัวนางขึ้นอุ้มในท่าเดิมและใช้วิชาตัวเบาทะยานข้ามกำแพงสูงของจวนสกุลซูเข้าไปอย่างเงียบกริบ หลบหลีกสายตาของยามลาดตระเวนที่เดินตรวจตราอยู่เบื้องล่างได้อย่างง่ายดาย ในที่สุด เขาก็วางนางลงบนพื้นห้องนอนส่วนตัวของนางในเรือนหว่านเฟิงอย่างปลอดภัย ประตูและหน้าต่างถูกปิดล
last updateLast Updated : 2026-10-29
Read more

บทที่ 87 มีอะไรบางอย่างผิดพลาด

ซูอี้จินยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นอีกหลายลมหายใจจนกระทั่งแน่ใจว่าเขาจากไปแล้วจริงๆ และจะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของจื่อเซี่ยที่อาจจะเข้ามาเพราะได้ยินเสียงเอะอะเมื่อครู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางในทันที แววตาที่เคยสับสนวูบไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความได้ใจอย่างของผู้กำชัยชนะ ซูอี้จินยกแขนเสื้อข้างซ้ายของตนขึ้น ล้วงมือเข้าไปด้านในและหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง แสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนป้ายหยกขาวเนื้อเนียนละเอียด ด้านหน้าแกะสลักเป็นรูปเหยี่ยวถลาลมที่ดูวิจิตรทว่าดุดันน่าเกรงขาม มันมีน้ำหนักพอสมควรเมื่อวางอยู่ในฝ่ามือของนางและเมื่อนางพลิกดูด้านหลัง ก็สัมผัสได้ถึงตัวอักษรนูนต่ำที่ถูกสลักไว้ด้วยวิถีพู่กันตวัดดุดันเป็นคำว่า ‘เว่ย’ป้ายหยกชิ้นนี้คือของใช้ส่วนตัวที่เว่ยชางหลางพกติดกายตลอดเวลา และไม่เคยเปิดเผยให้คนภายนอกล่วงรู้ทว่าซูอี้จินกลับรู้จักมันเป็นอย่างดีจากความทรงจำในอดีตชาติ นางจำได้แม่นยำว่าเคยเห็นเขาชูตราหยกเหยี่ยวขาวชิ้นนี้เพื่อสั่งการกองทหารนับหมื่น และเคยเ
last updateLast Updated : 2026-10-29
Read more

บทที่ 88 บัญชีลับ

“เพราะที่ซ่อนของมันไม่ได้อยู่ในที่ที่เราจะนึกถึง” เว่ยชางหลางเริ่มเล่า“ข้าจึงต้องไปด้วยตนเองในคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปค้นหาและสับเปลี่ยนบัญชีด้วยตัวเองให้สิ้นเรื่อง”บรรยากาศในห้องพลันกดดันขึ้นทันที การที่เว่ยอ๋องต้องลงมือด้วยตนเองย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด“ข้าพบมันซ่อนอยู่ในช่องลับหลังกำแพงใต้ม้วนภาพวาดภูเขา หลังโต๊ะหนังสือของใต้เท้าเฉิน กลไกที่ใช้เปิดซับซ้อนและเชื่อมต่อกันหลายชั้น ต้องอาศัยทั้งความจำและการคำนวณที่แม่นยำเพื่อไขรหัส” เขากล่าวต่อ“ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะไขรหัสเปิดกลไกชั้นสุดท้าย...ก็มีคนชุดดำบุกรุกเข้ามา”คิ้วของโม่เฉินขมวดเข้าหากัน “คนของสกุลเฉินหรือขอรับ?”“เปล่า” เว่ยชางหลางส่ายหน้าช้าๆ“เป็นนาง... ซูอี้จิน”โม่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ซู!?”“อืม” เว่ยชางหลางพยักหน้า“นางสวมชุดดำรัดกุม ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่ข้าจำกลิ่นกายของนางได้... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางอยู่เสมอ”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกล่า
last updateLast Updated : 2026-10-30
Read more

บทที่ 89 ข้าอยากรู้

เว่ยชางหลางหัวเราะออกมาเสียงเย็น“การสอบขุนนาง... ใช่แล้ว การสอบขุนาง! มิน่าเล่า! ข้าถึงว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่แรก!”เว่ยชางหลางหันกลับมาจ้ององครักษ์ด้วยดวงตาที่ลุกโชน“สวะอย่างเฉินซิวหยวน บุตรอนุที่วันๆ เอาแต่สร้างภาพเป็นสุถาพบุรุษรูปงาม ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านการศึกษาแม้แต่น้อย แต่กลับป็นผู้ชนะในการประชันบทกวีของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในปีล่าสุด และกลับสามารถพลิกโผสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอย่างเหลือเชื่อ! เรื่องตลกสิ้นดี!”โม่เฉินเบิกตากว้าง“สกุลเซวียของฮองเฮาไม่ได้เพียงแค่ต้องการเงินและกำลังทหาร แต่กำลังวางรากฐานอำนาจที่ลึกกว่านั้น! พวกมันกำลังแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในทุกส่วนของราชสำนักผ่านการสอบขุนนาง!”บัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้คืออนาคตของแคว้น คือขุนนางที่จะเติบโตขึ้นไปมีอำนาจในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หากคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สกุลเซวียจัดฉากส่งเข้ามา... เครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็นนี้จะกัดกินบัลลังก์มังกรจากภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในกำมือของพวกมันโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว มันน่ากลัวยิ่งกว่าการก่อกบฏซึ่งหน้าเสียอีก
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more

บทที่ 90 โรงรับจำนำเฮยอิ่น

ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more
PREV
1
...
5678910
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status