All Chapters of เทพธิดาสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

เพียงสิ้นเสียงคราง ร่างทั้งสองก็สั่นสะท้านราวกับกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน น้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดอัดเข้ามาพลางจูบแลกลิ้นกันนัวเนียแต่แล้ว… เสียงฝีเท้ารีบร้อนของขันทีดังขึ้นที่ด้านนอก ก่อนเขาจะคุกเข่าถวายบังคม“กราบทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพเสวียนอวี้แห่งแคว้นฉิน ส่งราชสาส์นมา ขอเข้าเฝ้าเพื่อยลโฉมเทพธิดา…”สิ้นคำ... อุณหภูมิในท้องพระโรงพลันลดต่ำลงราวกับหิมะหล่นกลางคิมหันต์หลงเทียนอี้ที่เดิมสงบดังผืนน้ำเรียบ พลันเหยียดริมฝีปาก ยกถ้วยชาขึ้นดื่มช้าๆ…ก่อนจะวางลงด้วยเสียง กระแทกเบาๆ ดัง “กึง”“ยลโฉมรึ?” น้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงด้วยเพลิงที่เดือดพล่าน “เขาคิดว่าแคว้นต้าหยางเป็นหอคณิกาหรืออย่างไร ถึงคิดจะมายล...เทพธิดาของข้า?”หลินหลินลอบเบิกตาเล็กน้อย…คำว่า ของข้า ไม่เพียงเอ่ยออกอย่างแนบแน่น แต่ยังเปี่ยมไปด้วยอาณัติครอบครอง ขันทีหน้าซีด รีบก้มกราบแนบพื้น“พ่ะย่ะค่ะ... กระหม่อมจะรีบไปแจ้งปฏิเสธ...”หลงเทียนอี้จ้องตรงไปยังหลินหลินที่นั่งนิ่ง สีหน้ามิได้ตื่นตกใจ ทว่ามีแววขันซ่อนอยู่ในแววตา และนั่นยิ่งทำให้เขาเดือด“บอกมันไป…เทพธิดาของต้าหยาง ไม่ใช่ของประดับให้ยล แต่เป็นพลังให้แคว้นข้ารุ่งเรือง หากใครค

“อา... อูยย น้ำแตกสองรอบติดๆ เลย”ทั้งคู่ยังคงอ้อยอิ่ง นิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าวาบหวามและยังเกี่ยวรัดกันไว้ ร่างบอบบางตอดขมิบไม่ยอมปล่อย พลางหัวเราะคิกคักเมื่อสามารถรีดน้ำกามระลอกที่สามจากคนตัวใหญ่ได้“สามน้ำเลย”“ร้ายนักนะ” ปลายนิ้วอุ่นของหลงเทียนอี้ยังแตะอยู่บนแก้มนาง ราวกับยังไม่อยากผละออกไป “…เจ้าไม่ถามหรือ” เขากระซิบเสียงต่ำแผ่ว“ถามว่าอะไรเพคะ”“ว่าทำไมถึงจูบเจ้า”หลินหลินยิ้มมุมปาก หยิบเสื้อที่หล่นขึ้นมาปิดริมฝีปากบางอย่างขวยเขิน “หม่อมฉันเป็นผู้หญิงเพคะ หากถามเช่นนั้น ก็คงจะดูใจกล้าเกินไป”หลงเทียนอี้หัวเราะเบาในลำคอ เสียงทุ้มนั้นไม่ได้มีในสนามรบหรือท่ามกลางราชสำนัก แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ทรงเก็บไว้มีให้กับนางเพียงคนเดียว“หึ… เช่นนั้นข้าจะตอบเองก็แล้วกัน” ร่างกำยำยื่นมือออกไป ค่อยๆ ดึงชายเสื้อของเธอลงช้าๆ แล้วสบตาอย่างลึกซึ้ง “เพราะข้ารักเจ้า… เพราะข้าไม่ต้องการให้ใครอื่นได้เห็นรอยยิ้มของเจ้า”หลินหลินหลบตา ใบหน้าแดงระเรื่อ“…ฝ่าบาทพูดเช่นนี้บ่อยๆ หม่อมฉันอาจจะหลงตัวเองก็เป็นได้”“งั้นเจ้าก็จงหลงให้มากกว่านี้เถอะ… เพราะข้าหลงเจ้าหนักยิ่งกว่านั้น”พูดจบ ก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนอย่

เมื่อหลินหลินทะลุมิติมาโผล่กลางสนามรบ ทำให้เธอกลายเป็น "เทพธิดาสวาทแห่งแคว้นต้าหยาง" ผู้คนเล่าลือว่าหากได้ครอบครองนางแล้ว ราชวงศ์จะรุ่งเรือง ฟ้าฝนจะอุดม ปราบศึกใดก็สำเร็จ องค์ชายลู่หวังเฉียน... องค์ชายเลือดเย็น ผู้ได้รับฉายาว่า “อสรพิษแห่งแคว้นลู่” ไม่เคยศรัทธาในสิ่งเหนือธรรมชาติ ทว่ากลับรู้สึกสนุกยิ่งเมื่อเห็นผู้คนตกอยู่ภายใต้มนตร์เสน่ห์ของหญิงคนหนึ่ง พระองค์จึงลักพาตัวเธอ อาบย้อมชโลมด้วยพิษกำหนัด กอดรัดให้เธอครวญคราง บำเรอสวาทเทพธิดาจากสวรรค์ ----------------บทนำ เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่พลัดหลงขณะท่องเที่ยวราชวังโบราณ ปรากฏกายท่ามกลางสมรภูมิรบ สยบการศึกราบคาบและถูกเรียกขานว่าเทพธิดา ผู้คนเล่าลือว่าหากได้ครอบครองนางแล้ว ราชวงศ์จะรุ่งเรือง ฟ้าฝนจะอุดม ปราบศึกใดก็สำเร็จนับตั้งแต่เทพธิดาหลินหลินเหยียบแผ่นดินต้าหยางด้วยหัวใจจากโลกอื่น นางมิได้เป็นเพียงแค่ปาฏิหาริย์ที่สวรรค์ส่งมา แต่กลายเป็นหัวใจของแผ่นดิน เป็นแสงสว่างของผู้คน และเป็นดวงจันทร์ในดวงเนตรของฮ่องเต้หนุ่มผู้เคยเย็นชา และเพื่อให้เทพธิดาอิ่มเอมและอำนวยพรแด่แคว้นต้าหยาง ฮ่องเต้หลงเทียนอี้บูชานางด้วยรสกำหนัด หลั่

บทที่ 2 พิษกำหนัด เธอถูกกักขังอยู่ภายในตำหนักว่างเปล่า มีเพียงแท่นใหญ่ตั้งอยู่กลางตำหนัก ทุกๆ วันจะมีนางกำนัลนำอาหารและน้ำมาส่งให้โดยไม่เห็นหน้า ทุกสิ่งรอบตัวช่างเย็นเยียบ หม่นหมอง ไม่มีแม้แต่แสงแดดสาดส่องเข้ามาถึงด้านในตำหนักแห่งนี้ แคว้นลู่อยู่ทางเหนือของคาบสมุทร มีพรมแดนติดกับแนวเขาหิมะจิ้งหลง และล้อมรอบด้วยทุ่งน้ำแข็งที่ไร้พืชพันธุ์ใดๆ ขึ้นได้ถาวร ฤดูหนาวของแคว้นลู่ไม่มีวันสิ้นสุด หิมะโปรยปรายตลอดทั้งปี ท้องฟ้ามืดครึ้มราวไม่มีแสงตะวัน ใบไม้ไม่มีฤดูผลิ และพื้นดินแข็งกระด้างจนเกษตรใดๆ เป็นเรื่องเพ้อฝัน ผู้คนแคว้นลู่เติบโตมากับความหนาวเย็น พวกเขาจึงอดทน แข็งกระด้าง และสงบเสงี่ยมกว่าชาวแคว้นอื่นๆ ไม่ยิ้มง่าย ไม่กล่าวคำหวาน แต่จงรักภักดีลึกซึ้ง หากใครได้ความเชื่อใจจากคนลู่...ถือว่าเป็นเกียรติยิ่งใหญ่ ซึ่งในความหนาวเหน็บและไร้ชีวิตนี้เองได้ก่อเกิด "ศาสตร์พิษ" ที่หาคู่เทียมได้ยากในแผ่นดินสิ่งที่ทำให้แคว้นลู่เป็นที่หวาดเกรงที่สุดในแผ่นดินก็คือ “พิษหิมะร้าย” ที่กล่าวกันว่า เมื่อปล่อยออกมาในกองทัพของศัตรู แม้จะไม่มีบาดแผลใด ทว่าในคืนเดียว ทั้งกองทัพจะทยอยล้มลงราวใบไม้โร

บทที่ 3 ไฟในใจแคว้นต้าหยาง... ตำหนักเหยียนหลง ยามค่ำนับตั้งแต่เทพธิดาถูกลักพาตัวหายไปจากแคว้นต้าหยาง แผ่นดินก็ลุกเป็นเพลิงด้วยโทสะของฮ่องเต้หนุ่ม เหล่าขุนนางต่างหวั่นวิตก ส่งเสียงลมหายใจแผ่วเบากระทบพื้นหินอ่อนในโถงราชตำหนัก เจ้ากรมข่าวกรองน้อมตัวลงคำนับ เหงื่อผุดเต็มหน้าผากแม้เป็นคืนฤดูใบไม้ผลิ“ฝ่าบาท...ขอทรงระงับโทสะพ่ะย่ะค่ะ เราเพียงพบร่องรอยที่น่าสงสัย แต่ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าผู้ใดลักพาตัวเทพธิดา...”“เงียบ!” เสียงของหลงเทียนอี้ตวาดลั่นจนขันทีรอบข้างสะดุ้งถอย ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นพญามังกรสวรรค์ ยามนี้ดวงตาวาววับราวเปลวเพลิงเกรี้ยวกราด“มีข่าวอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ...มีรายงานว่ามีขบวนแห่ศพเคลื่อนผ่านจุดตรวจชายแดนตอนกลางคืนเมื่อสามวันก่อน...พวกทหารตรวจตรา เปิดโลงเพื่อตรวจสอบ ก็พบศพหญิงสาวคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเทพธิดา แต่นางไร้ลมหายใจ...”เสียงลมหายใจของหลงเทียนอี้หนักขึ้น ฝ่ามือที่กำขอบบัลลังก์จนแน่นนั้นเริ่มสั่น ก่อนแววเนตรจะแปรเป็นแข็งกร้าว“องค์ชายลู่...เจ้ากล้าดีเกินไปแล้ว” ราชบุรุษหนุ่มลุกขึ้นทันที ฉลองพระองค์คลุมไหล่สะบัดตามแรงขยับตัว สายพระเนตรแน่วแน่รา