บทที่ 8 หึง

เพียงสิ้นเสียงคราง ร่างทั้งสองก็สั่นสะท้านราวกับกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน น้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดอัดเข้ามาพลางจูบแลกลิ้นกันนัวเนีย

แต่แล้ว… เสียงฝีเท้ารีบร้อนของขันทีดังขึ้นที่ด้านนอก ก่อนเขาจะคุกเข่าถวายบังคม

“กราบทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพเสวียนอวี้แห่งแคว้นฉิน ส่งราชสาส์นมา ขอเข้าเฝ้าเพื่อยลโฉมเทพธิดา…”

สิ้นคำ... อุณหภูมิในท้องพระโรงพลันลดต่ำลงราวกับหิมะหล่นกลางคิมหันต์

หลงเทียนอี้ที่เดิมสงบดังผืนน้ำเรียบ พลันเหยียดริมฝีปาก ยกถ้วยชาขึ้นดื่มช้าๆ…ก่อนจะวางลงด้วยเสียง กระแทกเบาๆ ดัง “กึง”

“ยลโฉมรึ?” น้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงด้วยเพลิงที่เดือดพล่าน “เขาคิดว่าแคว้นต้าหยางเป็นหอคณิกาหรืออย่างไร ถึงคิดจะมายล...เทพธิดาของข้า?”

หลินหลินลอบเบิกตาเล็กน้อย…คำว่า ของข้า ไม่เพียงเอ่ยออกอย่างแนบแน่น แต่ยังเปี่ยมไปด้วยอาณัติครอบครอง ขันทีหน้าซีด รีบก้มกราบแนบพื้น

“พ่ะย่ะค่ะ... กระหม่อมจะรีบไปแจ้งปฏิเสธ...”

หลงเทียนอี้จ้องตรงไปยังหลินหลินที่นั่งนิ่ง สีหน้ามิได้ตื่นตกใจ ทว่ามีแววขันซ่อนอยู่ในแววตา และนั่นยิ่งทำให้เขาเดือด

“บอกมันไป…เทพธิดาของต้าหยาง ไม่ใช่ของประดับให้ยล แต่เป็นพลังให้แคว้นข้ารุ่งเรือง หากใครคิดจะยล ข้าจะควักลูกตาพวกมันมาใส่จอกสุรา!”

พระสุรเสียงดังก้อง ดาบข้างพระองค์ถูกชักออกมาจรดกับพื้นจนเกิดเสียงกังวานสะเทือนใจทุกผู้คนในตำหนัก หลินหลินแสร้งยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ

“ฝ่าบาทหึงหรือเพคะ?”

หลงเทียนอี้หันขวับ ดวงตาสีดำสนิทฉายวาบราวพายุบรรลัย

“หึง? ข้าไม่เคยหึงใคร…แต่ข้าคลั่งได้ หากมีใครคิดแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายชายแขนเสื้อ และถ้าหากเจ้าเผลอยิ้มให้พวกมันสักนิด…ข้าจะลากเจ้าขึ้นเตียง...ให้พวกมันได้ยินเสียงเจ้าร่ำร้องตลอดสามวันสามคืน!”

หว่ายยย...

------------

ในยามบ่ายที่ฟ้าโปร่ง เมฆไม่กล้ากลบแสงตะวัน หน้าวังหลวงแคว้นต้าหยางกลับตึงเครียดเสียยิ่งกว่าออกรบ เมื่อบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางลานหินขาว

เขาคือแม่ทัพเสวียนอวี้แห่งแคว้นฉิน ผู้มากด้วยชื่อเสียง กระบี่ในมือเคยตัดคอศัตรูนับพันในสมรภูมิ แต่ยามนี้…เขาเพียงต้องการ ‘ยลโฉมเทพธิดา’ และต้องการจะฉีกหน้าแคว้นต้าหยางที่คิดเอาหญิงโง่เง่ามาอุปโลกน์เป็นเทพธิดา

ตั้งแต่หลินหลินปรากฏตัวในฐานะเทพธิดา การทหารของแคว้นต้าหยางก็กล้าแข็งขึ้นผิดหูผิดตา แม่ทัพเสวียนอวี้จะต้องฉีกหน้ากากของนาง ทำลายขวัญพวกทหารแคว้นต้าหยางให้ได้มากที่สุด

“ฝ่าบาท! แม่นางหลินหลินไปไหนเสียเล่า หรือว่านางจะกำลังบำเพ็ญเพียรภาวนา ไม่ก็กำลังแก้ผ้ารอฝ่าบาทอยู่ จึงไม่ว่างมาพบข้าผู้นี้”

“แม่ทัพเสวียนอวี้” สุรเสียงของหลงเทียนอี้ข่มอารมณ์เดือดดาล “เจ้ามิได้อยู่ในฐานะที่จะ ‘ขอ’ อะไรในวังของข้า และหากเจ้าบังอาจดูหมิ่นเทพธิดาของข้าอีกครั้งเดียว ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย”

เสวียนอวี้แค่นยิ้ม สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“ข้าไม่ได้ ‘ขอ’ ฝ่าบาท…ข้ามาเพื่อ ‘พิสูจน์’ ชื่อเสียงของนางขจรไกลไปถึงแคว้นฉิน ผู้คนพากันลุ่มหลงงมงาย ข้าอยากจะรู้ว่าเทพธิดาผู้นี้เป็นของจริง หรือแค่นางหญิงหลอกลวง”

“เจ้าคิดจะทำอะไร”

“เทพธิดาที่เล่าขานกันนักหนา หากนางมีจริง นางควรรู้แจ้งดุจสวรรค์ มิใช่หรือ? งั้นก็ตอบคำถามข้านี้สิ” เสวียนอวี้ยกคิ้วพลางเอ่ย “สิ่งใดกัน…ที่แม้มิมีชีวิต กลับมีหัวใจ แม้มิอาจเดิน กลับทำให้ผู้คนเคลื่อนไหวได้?”

“หึ!” หลงเทียนอี้เหลือบมองขุนนางรอบด้าน แต่ไม่มีใครขยับเขยื้อน วังหลวงตกอยู่ในความเงียบ ขุนนางผู้มากความรู้ต่างขมวดคิ้ว แม้แต่หลงเทียนอี้เองก็นิ่งไปชั่วขณะ สีหน้าเยียบเย็น เริ่มแปรเป็นไม่สบอารมณ์

ขันทีน้อยผู้หนึ่งยืนอยู่หลังม่านผ้า ข้างห้องที่เทพธิดาหลินจำพำนักอยู่ สายตาเขามองนิ่งที่พื้น ก่อนจะชะงัก เมื่อเสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากเงาม่าน…

“ตอบเขาไปว่า… ‘หนังสือ’…”

ขันทีน้อยเบิกตากว้าง

“เร็วเข้า” หลินเอ่ยอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “จะปล่อยให้แคว้นฉินดูแคลนต้าหยางไม่ได้หรอกนะ”

ขันทีรีบเดินออกจากแถว ท่ามกลางสายตานับร้อย ก่อนจะคุกเข่าลงและกราบทูล

“ขอประทานอนุญาตพ่ะย่ะค่ะ…กระหม่อมมีคำตอบ”

“เจ้าชื่ออะไร” หลงเทียนอี้ถาม

“ก...กระหม่อมมีนามว่าเติ้งจงพ่ะย่ะค่ะ”

“หากตอบถูก ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้าอย่างงาม”

“พ่ะย่ะค่ะ คำถามของท่านแม่ทัพแคว้นฉิน ง่ายมาก ‘หนังสือ’ คือสิ่งที่ไม่มีชีวิต แต่มีหัวใจในความหมาย มีพลังเคลื่อนไหวผู้คน สั่งสอน ขับเคลื่อนบ้านเมือง…”

เสวียนอวี้ชะงักไปเล็กน้อย และทันใดนั้น… เสียงหวานลึกของหญิงสาวดังขึ้นจากหลังม่านแพรเบาบางของตำหนัก

“คำถามง่ายดายเช่นนี้… แม้แต่ขันทีตำแหน่งเล็กๆ ของแคว้นต้าหยางยังตอบได้  ท่านแม่ทัพอุตส่าห์มาไกลเพื่อถามหนึ่งคำถาม น่าเสียดายนักที่ขันทีน้อยทำท่านแม่ทัพแคว้นฉินหมดสนุกเร็วเกินไปเสียนี่”

เสวียนอวี้เงยหน้าขึ้น จ้องผ้าม่านด้วยแววตาคมกริบ แต่หลินหาได้เผยโฉมไม่... มีเพียงเงาร่างบางเบาที่ทอดอยู่ในแสงเรื่อ

“ท่านคงจะเป็นแม่นางหลินหลินผู้เลื่องชื่อคนนั้นกระมัง” แม่ทัพเสวียนอวี้ยังคงจงใจเรียกเธออย่างนั้น หลินหลินก็ไม่ได้ถือสาอะไร ดีเสียอีกที่มีคนเรียกชื่อเธอจริงๆ บ้าง

ม่านบางยังคงพริ้วไหวเบา ๆ ดั่งต้องลม เงาร่างที่หลบอยู่ด้านหลังแม้จะไม่เผยโฉม แต่กลับทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้

“ท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนั้น...แสดงว่าทราบนามข้าแต่แรกกระมัง ขอบคุณที่ท่านใส่ใจข้า” เสียงของเธอนุ่มนวล เยือกเย็น แต่เต็มไปด้วยจังหวะผ่อนหนักเบาที่แม้แต่นักวาทศิลป์ยังต้องหันกลับมาฟัง แม่ทัพเสวียนอวี้ไม่ตอบ แต่ยกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจในท่าทีสุขุม

หลินหลินจึงเอ่ยอีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนเรื่องตามมารยาท “ได้ยินว่าแคว้นฉินระยะหลังแม้จะฟื้นตัวจากภัยแล้ง แต่กลับมีปัญหาใหม่เรื่องสินค้าจากแคว้นอื่นไหลทะลักเข้ามาเกินควบคุม ทำให้ราคาข้าวสารตกต่ำ ชาวนาท้องถิ่นลำบาก เป็นดังที่ข้าได้ยินมาจริงหรือไม่”

เสวียนอวี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แม่นางดูจะสนใจการค้าขายยิ่งกว่าหญิงใด ข้าว่าขุนนางกรมคลังบางคนคงต้องหันไปเรียนจากเจ้าบ้างกระมัง”

หลินหลินหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแฝงความหยอกล้อ “ขุนนางกรมคลังคงไม่ยินดีเท่าไร หากรู้ว่าข้าเคยอ่านบัญชีรายรับรายจ่ายแทนบ่าวในหอครัวเพราะพวกเขาคำนวณผิดอยู่บ่อยๆ”

เสวียนอวี้เริ่มจ้องผ้าม่านจริงจังขึ้น หลินหลินจึงเอ่ยช้าๆ ทีละคำ

“ในความคิดของข้า หากแคว้นฉินกำหนด ‘กำแพงภาษีชั่วคราว’ สำหรับสินค้านำเข้าบางชนิดที่กระทบเกษตรกรโดยตรง ไม่มากเกินควร ก็อาจเพียงพอที่จะทำให้ราคาภายในประเทศสมดุลขึ้น โดยไม่กระทบการค้ารวมทั้งหมด”

เงียบ…

เสวียนอวี้ไม่พูดสักคำ แต่สายตานั้นคล้ายจับจ้องไปยังบางจุดหลังม่าน ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา

“ไร้สาระ”

“หากแคว้นฉินยอมแบ่งระบบชลประทานตามแหล่งภูเขาทางตะวันตกให้แก่ชาวบ้านใช้ร่วม ไม่เพียงแต่จะลดต้นทุนขนส่งเพื่อหล่อเลี้ยงพื้นที่แล้ง ยังช่วยลดการอพยพและความวุ่นวายได้ในระยะยาว ที่สำคัญที่สุด... แคว้นท่านจะสามารถเก็บภาษีได้อย่างมั่นคงขึ้น และขุนศึกก็ไม่จำเป็นต้องระดมไพร่พลไปควบคุมความวุ่นวายตามชายแดนอีก”

เสวียนอวี้ยกมือกอดอก สะบัดแขนเสื้อเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ เธอมิได้สนใจอารมณ์อีกฝ่าย หากแต่เอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าเคยเห็นชาวนาต้องขายลูกเพื่อประทังชีวิต ข้าว่าหากท่านมีสิทธิเลือก จะเลือกให้ทุกคนไม่ว่าจะเป็นชาวแคว้นใดสามารถเลี้ยงลูกได้ มากกว่าต้องขายลูกเพื่อซื้อข้าว... ใช่หรือไม่?”

หลังประโยคนั้นเงียบไปชั่วครู่ แม้จะเปล่งออกอย่างอ่อนโยน แต่กลับกระแทกอกผู้ฟังจนรู้สึกสะท้าน แม่ทัพเสวียนอวี้หุบยิ้ม ทอดสายตาหลังม่านอย่างเงียบงัน ราวกับภาพบางอย่างในใจถูกพลิกกลับ

“เจ้ามิใช่เพียงสตรีที่ถูกยกย่องว่าเป็นเทพธิดา แต่เป็นคนที่น่ากลัวกว่าที่ข้าคาดไว้”

“กล่าวหนักเกินไปแล้ว ขอเพียงจำไว้ว่า มีชัยในสนามรบ ยังไม่เท่ามีชัยในการครองใจผู้คน เพียงเท่านี้ท่านก็สามารถกระทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างมีพลัง ไร้สิ่งใดต้องหวั่นเกรง”

แม่ทัพเสวียนอวี้นิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่ตอบโต้อีก เขายกมือประสานเล็กน้อยอย่างไม่เป็นทางการนัก แล้วกล่าวเสียงเย็น

“มีวาสนาได้พบ ขอบคุณที่ชี้แนะ”

“ท่านคงประจักษ์แจ้งแล้วว่าชาวแคว้นต้าหยางล้วนมีการศึกษา ย่อมมิใช่ผู้งงมงายโดยไร้สติ แต่เป็นผู้มีศรัทธา” หลงเทียนอี้ลอบยิ้ม เหลือบมองเสวียนอวี้พลางเอ่ยเสียงเย็น “หากเจ้ามาเพื่อยลเทพธิดา… แล้วต้องกลับไปพร้อมความผิดหวังแล้ว ข้าขอแนะนำให้เจ้าถอยกลับไปเสีย ก่อนข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นอย่างอื่นแทน”

เสวียนอวี้ยืนนิ่ง เสียหน้าจนพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะประสานมือคารวะเบาๆ แม้ในใจจะขบกรามแน่น

“เทพธิดาแห่งแคว้นต้าหยาง…ไม่ธรรมดาจริงๆ”

แล้วเขาก็หันหลังกลับไป ทิ้งเพียงสายตาแฝงความนับบางอย่าง…ไปยังเทพธิดาผู้เอ่ยเพียงไม่กี่คำ ก็สามารถทำให้แม่ทัพแคว้นฉินต้องพับเสื่อกลับ!