LOGIN“กลัวหลงเทียนอี้มาเห็นรึ ไม่ต้องกลัว มันไม่กลับมาเร็วๆ นี้หรอก... ต่อให้มันเห็น มันก็ใจกว้างพออยู่แล้ว อุตส่าห์รับเจ้ากลับมาทั้งๆ ที่เจ้าโดนลู่หวังเฉียนปี้จนน้ำแตกไม่รู้กี่รอบ มามะ ให้ข้าดูดนมหน่อยนะ”“ไม่”“เจ้ารู้หรือไม่...” เสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยขึ้น ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นกรุ่นของเขารินรดลำคอของนาง “...แค่เจ้ามองข้าเมื่อครู่นั้น ข้าก็เกือบสั่งเผาทัพแคว้นต้าหยางให้วอดวายทันที ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าข้าลงทุนเอาแคว้นฉินมาเสี่ยงเพียงเพราะอยากน้ำแตกใส่หอยเจ้าได้เช่นไร... ก็อยู่กับข้า แล้วเจ้าจะได้เห็นด้วยตาเอง”“แม่ทัพเสวียน...” หลินหลินถอยหลังเล็กน้อย แต่แผ่นหลังนางก็แนบชิดกับฉากไม้ด้านหลังจนหนีไปไหนไม่ได้อีก“ข้าไม่อ่อนโยน...และไม่เคยคิดจะเป็น” เขายื่นมือมาประคองคาง ดวงตาสีเข้มกวาดไล่จากดวงตาแดงระเรื่อของเธอลงไปยังลำคอขาวเนียนราวหยก“ข้าเคยจุดไฟเผาค่ายศัตรูจนทหารนับพันร้องโหยหวน... แต่ไม่มีเพลิงใดร้อนแรงเท่าสิ่งที่ข้ารู้สึก...ยามได้อยู่ใกล้เจ้า” เขากล่าวเสียงต่ำ ขณะฝ่ามือไ
“อ๊ะ อ๊าๆ อ๊าๆๆ”“ดูเหมือนว่าหลงเทียนอี้จะไม่ได้ความ ไม่ถึงใจเจ้าแล้วสินะ”“นั่นใคร?!”หลินหลินรู้สึกตัวเมื่อบานประตูส่งเสียงเบาๆ นางหันขวับ ห่มผ้าแน่น สีหน้าเคร่งระวัง“ท่าน...!” เสียงนางแผ่วเบาแต่สะท้อนความตกใจ แม่ทัพเสวียนอวี้ยกคิ้วเพียงนิด“ตกใจอะไรหรือ...เทพธิดา? หรือว่ากำลังกลัวสิ่งที่ใจเจ้ากำลังเฝ้ารอ?”“ข้าไม่ได้รอท่าน!” หลินหลินตอบทันควัน แม้หัวใจจะเต้นถี่แรงจนเธอเองก็ได้ยิน เธอพยายามปกปิดเนื้อตัว คว้าผ้าคลุมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาห่ม“ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นพันธมิตรของฝ่าบาทและได้รับอนุญาตให้พักในวัง แต่ก็ไม่ควรเสียมารยาทลักลอบเข้ามาในเขตวังหลังเช่นนี้”“เสียงหงี่ของเจ้ากับหลงเทียนอี้ดังสนั่นไปถึงหัวนอนข้า ข้าก็ต้องลุกมาดูหน่อย เผื่อเจ้าจะเรียกใช้สอยและเงียบเสียงได้เสียที”“ท่าน!”เสวียนอวี้ยิ้มบาง ร่างสูงใหญ่ย่างเข้ามาใกล้ ขณะสายตากวาดไล่ไปตามเรือนกายในชุดบางเบาของเธอ เห็นร่องรอยสวาทที่หลงเทียนอี้ทำไว้ต
เมื่อหลินหลินกลับคืนสู่แคว้นต้าหยางอีกครั้ง ก็ถึงคราวแม่ทัพเสวียนอวี้แห่งแคว้นฉินที่ฉวยโอกาส “บดขยี้” เทพธิดาคนงามอย่างอุกอาจเขาไม่เคยเชื่อเรื่องเทพธิดา แต่ถูกใจที่โฉมงามผู้นี้หวานฉ่ำยั่วลิ้น แม่ทัพเสวียนอวี้จึงลอบเกี้ยวเทพธิดาไปเสพใคร่สนุกๆ นึกไม่ถึงว่าแม่ทัพหนุ่มจอมดิบเถื่อนจะเป็นฝ่ายตกหลุมรัก ต้องการครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ -----------------บทนำ“เพลิงแห่งพสุธา…ไม่เคยสงบนานนัก”กล่าวกันว่า เมื่อสวรรค์อวยพรดวงใจให้ใครบางคน ย่อมต้องแลกด้วยความวุ่นวายทั้งใต้หล้าเทพธิดาแห่งแดนมนุษย์…หลินหลินเธอคือหญิงสาวจากโลกปัจจุบัน ผู้ที่ลิขิตแห่งสวรรค์บันดาลให้มาบังเกิดเพื่อเป็นแสงสว่างแก่ราชันแห่งแคว้นต้าหยาง… ราชันมังกร ผู้สูงศักดิ์และร้อนแรงประดุจเปลวสวาทพันปี หลงเทียนอี้ โอบกอดกันด้วยรักแท้อันบริสุทธิ์แต่… รักแท้ หาได้เป็นจุดจบของเรื่องราว หากเป็นเพ
สายลมอ่อนฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเรือนผ้าแพรของพระตำหนัก กลีบดอกเหมยปลิวไหวเคล้ากลิ่นหอมละมุนในยามเช้า ร่างบอบบางของหญิงสาวในอาภรณ์ขาวสะอาดยืนอยู่กลางลานหิน เงยหน้ารับไอแดดอุ่นอย่างเงียบงัน ใบหน้านวลละมุนค่อยเผยรอยยิ้มจางเมื่อเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังใกล้เข้ามา“หลินหลิน เจ้าอยู่ตรงนี้เอง!” เสียงนั้นห้วน แต่แฝงความห่วงใยแนบแน่นดุจเถาวัลย์ หลินหลินหันไปมอง เห็นชายหนุ่มในอาภรณ์มังกรสีทองเดินตรงเข้ามา คิ้วคมดั่งวาดดูกระวนกระวาย ใบหน้าหล่อเหลาชื้นเหงื่อเพราะตามหานางไปทั่วตำหนักใหญ่“ฝ่าบาท…” นางเอ่ยเสียงอ่อน ปรายตามองพระองค์ด้วยแววตาซาบซึ้งหลงเทียนอี้ ฮ่องเต้หนุ่มแห่งแคว้นต้าหยาง ผู้ปกครองด้วยดาบและหัวใจ ทอดพระเนตรมองหญิงสาวที่ยืนยิ้มละไมอยู่ท่ามกลางกลีบดอกไม้ร่วงหล่น พระทัยที่กระสับกระส่ายตั้งแต่รุ่งสางจึงค่อยคลายลง“หากเจ้าคิดจะออกนอกตำหนักอีก ข้าจะสั่งปิดประตูเสียให้หมด” พระองค์ว่าพลางจับมือนางมากุมไว้แน่น หลินหลินหลุบตาลง ก่อนหลุดหัวเราะเบา“ฝ่าบาท อย่าวิตกเลย... หม่อมฉันเป็นของพระองค์เท่านั
“อ๊ะ โอ้วว... ซี้ดด อ๊ะๆๆ” หลินหลินกัดริมฝีปาก จิกนิ้วลงบนไหล่หนาบึกบึน ร่างกายเหยียดเกร็งจนปลายเท้าจิกพื้น กำมือขึ้นอุดปากทั้งที่กำลังหายใจหอบแรง คราวนี้พระองค์จึงจู่โจมซ้ำด้วยนิ้วช่ำชอง ทั้งลิ้นทั้งนิ้วตอกถี่จนเธอกลั้นเสียงร้องไม่ไหวอีกแล้วแจะๆๆๆๆๆๆๆ“ซี้ดด ฝ...ฝ่าบาท หม่อมฉันจะขาดใจแล้วเพคะ เอา ค มาปี้เร็วๆ นะเพคะ” สองมือของเธอจับร่องให้แหกกว้าง เนื้อตัวสั่นสะท้านด้วยเปลวเพลิงสวาท ร่างบอบบางครางระริก แอ่นสะโพกร่อนไปมากลางอากาศโดยที่มีปากและลิ้นของร่างสูงใหญ่ประกบติดพรวดด.... พรวดด... พรวดด!!“โอ้วว... อ๊าๆๆ น้ำแตกแล้ววว... ซี้ดด”“พิษกำหนัดทำให้เจ้าอ่อนไหวขึ้นมาก... สุดแสนจะยั่ว”“ด...ได้โปรด ปี้หอยหม่อมฉัน ฮึก... ได้โปรด โอย...” เธอหอบแฮ่กแทบขาดใจ ทิ้งตัวลงแผ่หลาอย่างอ่อนเปลี้ย ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้าน ร่างกายมันกระตุกสั่นเฮือกๆราวกับสายไฟฟาดไม่หยุด ราตรีนี้ ยาวนานเกินกว่าที่คาดไว้และทรงรู้ดี… จากนี้ต่อไป พระองค์จะไม่มีวันปล่อยเธอจากอ้อมแขนอีกเลย&ld
“ลู่หวังเฉียนอวดดีนัก…อ้างว่าเจ้าเป็นเทพธิดาแคว้นลู่...แต่เดี๋ยวมันก็จะได้รู้ ว่าเทพธิดาโหยหาเพียงแค่คนเดียวบนดินนี้ นั่นคือข้า”ทรงจับคางเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนพวงแก้มเนียน แล้วจูบลงเบาๆ อย่างปลอบโยน“ร้องไห้เถอะที่รัก…ร้องให้พอ แล้วจงจำไว้ว่า ต่อให้เจ้าอยู่ไกลแค่ไหน ...สุดท้ายเจ้าก็ต้องกลับมาครางใต้ร่างข้าอยู่ดี… และเจ้าจะมีชีวิตต่อไปอยู่ในอ้อมแขนข้าเท่านั้น”ราชบุรุษโอบเธอแน่นขึ้นอีกนิด กระซิบอย่างเผ็ดร้อนใกล้ริมฝีปากเธอจนแทบไม่เหลือระยะห่าง “ข้าคือยาของเจ้า ข้าคือไฟ...ที่เจ้าจะไม่มีวันหนีรอด แม้ในยามหลับตา”“เพคะ” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้ารับจูบ เย้าแหย่ลิ้นพัวพันลิ้น เธอได้ยินเสียงพระองค์คำรามในอกอย่างพอใจและตอบรับด้วยลิ้นอุ่นร้อน สัมผัสร้อนราวกับลูกระเบิดเพลิงนี้ไม่อาจจบลงได้ในครั้งเดียว เธอรู้สึกต้องการมากขึ้นๆ และเป็นฝ่ายเรียกร้อง แต่ดูเหมือนหลงเทียนอี้จะยังไม่เข้าใจถึงพิษกำหนัดอันร้ายแรงที่ฝังอยู่ในตัวเธอ ทรงช่วยเธอด้วยการใช้ลิ้นคลายกำหนัดให้เพียงค







