Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

หลังจากที่ได้น้ำแข็งมาประคบข้อมือแล้ว กวนเยวี่ยหลันก็รู้สึกว่าอาการปวดบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด ด้านเซียวอวี้ฉีก็บอกให้นางไปพักและไม่ต้องออกแรงวาดภาพหรือจับพู่กันอีกหลังจากที่ซีหว่านถูกไล่ออกไปแล้ว เหล่าสหายคนอื่นๆ ของนางต่างก็ไม่กล้าทำตัวเหิมเกริมอีก พวกนางสงบปากสงบคำขึ้นมาก เมื่อไม่มีซีหว่านพวกนางก็ไม่กล้าสนทนากับฉีเสวียนมากนัก เพราะแต่ไหนแต่ไรฉีเสวียนก็เป็นคนถือตัว ไม่ค่อยชอบคบหาสมาคมกับผู้ใดอยู่แล้ว อีกทั้งพวกนางต่างก็รู้ดีว่าเป้าหมายของฉีเสวียนในการมาเรียนที่สำนักศึกษาไม่ได้มาเพราะต้องการหาความรู้หรือผูกมิตรสหาย แต่นางมาเพราะท่านอ๋องผู้นั้นต่างหาก“เอาล่ะ เลิกเรียนแล้วแยกย้ายกันกลับจวนได้ กวนเยวี่ยหลันเจ้าอยู่ก่อน ยังต้องทบทวนตำราหลังเลิกเรียนกับข้า”เซียวอวี้ฉีออกคำสั่งกับนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กวนเยวี่ยหลันพยักหน้ารับคำส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปทันที กวนเยวี่ยหลันบอกให้กวนเสี่ยวถิงกลับไปก่อนไม่ต้องรอนาง ไว้สะสางธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วนางจะรีบกลับจวนทันที กวนเสี่ยวถิงพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไป เหล่านักเรียนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้สนใจเท่าใดนัก เพราะตั้งแต่เซียวอวี้ฉีมาสอนหน

เซียวฉงจวินรู้สึกภาคภูมิใจในแผนการของตนเองเป็นอย่างมาก เขาพุ่งเข้ามาหมายจะลากกวนเยวี่ยหลันให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอด แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อนางกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาหาเขาเอง จากนั้นก็คว้าจับเข้ามาที่หว่างขาของเขาและออกแรงบีบกระชากมันเต็มแรงอย่างไร้ความปรานี เซียวฉงจวินทั้งตกใจทั้งเจ็บ เขาไม่ทันจะได้แหกปากร้องออกมา นางก็ออกแรงบีบมันอีกครั้งจนใบหน้าของเขาเขียวคล้ำกวนเยวี่ยหลันยิ้มเยาะในใจ มาสิ! เปิดก่อนได้เปรียบอยู่แล้ว เรื่องอะไรนางจะต้องตกเป็นเหยื่อของคนชั่วด้วย ในเมื่อนางเคยชั่วมาก่อน แล้วเหตุใดจะไม่เข้าใจความคิดของคนชั่วกันเล่า!แต่วิธีการนี้มันน่าขยะแขยงไปหน่อยจริงๆ กลับไปนางต้องหาฝักเจ้าเจี้ยวมาขัดมือตนเองเสียแล้วจะว่าไป เล็กกว่าของเซียวอวี้ฉีอีกนะ? มารดามันเถอะ นี่นางกำลังคิดเรื่องบัดซบอันใดกัน!เซียวฉงจวินเจ็บจนร้องไม่ออก กว่านางจะยอมคลายมือออกไปเขาก็แทบจะตาเหลือก ชายหนุ่มแทบขาดใจตายเมื่อเขาหันมามองกวนเยวี่ยหลันก็พบว่านางไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดอันใดเลยแม้แต่น้อย“องค์ชายรอง! จะจมน้ำหรือเพคะ พระองค์ว่ายน้ำไม่แข็งแล้วยังจะลงมาช่วยหม่อมฉันอีก หม่อมฉันรู

วันเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งมาถึงวันงานเทศกาลโคมไฟ กวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิงได้นัดหมายกับมู่หลิงและสหายคนอื่นๆ เอาไว้ว่าจะไปเดินเที่ยวเล่นด้วยกัน กวนเสี่ยวถิงนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะว่านี่เป็นปีแรกที่นางได้ออกไปเที่ยวเล่นกับพี่สาว ส่วนกวนเยวี่ยหลันก็ตื่นเต้นเช่นเดียวกัน เพราะนี่เป็นปีแรกของนางที่ได้ออกไปเที่ยวเล่นอย่างสบายใจเช่นนี้ ชาติก่อนนางไม่ออกไปที่ใดทั้งสิ้น เอาแต่เก็บตัวดูแลผิวพรรณของตนเพื่อให้เซียวลู่เฟยชมชอบ สหายสักคนก็ไม่มี ซ้ำยังคบหาแต่พวกไม่จริงใจ ชาตินี้เมื่อได้มาใช้ชีวิตอย่างผ่อนคลายนางจึงรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างยิ่งแม่ทัพใหญ่กวนเผิงนั้นเป็นห่วงบุตรสาวจึงได้สั่งให้ทหารติดตามไปสองสามคนเพื่อคอยอารักขารถม้าของบุตรสาว ส่วนตัวเขาเองก็มีหน้าที่ที่ต้องไปทำเช่นเดียวกัน เขาต้องเข้าวังไปอารักขาเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่จัดงานเลี้ยงเทศกาลโคมไฟในวังหลวง และยังต้องคอยกำกับส่งคนเข้าไปคอยดูแลความปลอดภัยของชาวบ้านในงานโคมไฟวันนี้อีกด้วยกวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิงได้นำถุงเงินพกติดตัวมาด้วย หลังจากนั่งรถม้ามาได้ไม่นานก็มาถึงงานเทศกาลโคมไฟเสียที เมื่อมาถึงก็พบกับมู่หลิงและสหายคน

กวนเยวี่ยหลันพลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย เวลานี้ไม่ใช่ว่าเซียวอวี้ฉีจะต้องอยู่ในงานเลี้ยงที่วังหลวงหรอกหรือ แล้วเหตุใดเขาจึงกลับออกมารวดเร็วเช่นนี้เล่า ซ้ำร้ายยังเห็นทุกอย่างที่นางลงมือทำกับฉีเสวียนและคนตระกูลฉีอีกด้วยเหล่าองครักษ์ลับเมื่อเห็นว่าเซียวอวี้ฉีกำลังจะเดินเข้ามาหากวนเยวี่ยหลันพร้อมกับไม้ในมือ ก็เข้ามาขวางเบื้องหน้าเขาทันที กวนเยวี่ยหลันยกมือขึ้นบอกเป็นสัญญาณว่าให้พวกเขาหลบไป องครักษ์ลับจึงยอมทำตามแต่โดยดี เซียวอวี้ฉีเลิกคิ้วข้างหนึ่ง องครักษ์ลับพวกนี้คงจะเป็นคนของแม่ทัพใหญ่กวนเผิงเป็นแน่แท้แม่ทัพใหญ่กวนเผิงถึงกับยอมมอบองครักษ์ลับให้แก่บุตรสาวเอามาใช้รังแกคนเช่นนี้หรือ?“ลุงเซียว ไม่ใช่ว่าท่านควรจะต้องอยู่ในงานเลี้ยงวังหลวงหรอกหรือ เหตุใดจึงรีบกลับออกมารวดเร็วนักเล่า”นางเอ่ยถามเขาอย่างสบาย ๆ ราวกับกำลังถามเรื่องสภาพดินฟ้าอากาศ เซียวอวี้ฉีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว“เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนั้นด้วย?”“ทำเช่นไรหรือ?”กวนเยวี่ยหลันแสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อถามชายหนุ่มตรงหน้า เซียวอวี้ฉียกยิ้มมุมปาก ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาก็ยกไม้ในมือขึ้นหมายจ

เมื่อช่วยคนเรียบร้อยแล้วกวนเยวี่ยหลันจึงเดินออกมาจากโรงหมอ เดิมทีนางช่วยคนก็ไม่ได้หวังผลตอบแทนอยู่แล้ว และไม่คิดจะให้เขาต้องตามมาชดใช้หนี้บุญคุณให้ลำบากกายลำบากใจ“คุณหนูใหญ่กวน บ่าวตามหาท่านตั้งนานขอรับ”กวนเยวี่ยหลันที่กำลังเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยพลันหันมามองตามเสียงทักทาย ก่อนจะพบว่าคนที่เรียกนางเป็นขันทีที่คอยติดตามเซียวลู่เฟยนั่นเอง“อ้าว ท่านขันทีมีอะไรหรือ?”“องค์รัชทายาทและคุณหนูรองกวนให้บ่าวมาตามท่านไปที่ภัตตาคารกวนอินขอรับ พวกเขาเดินเที่ยวเล่นกันจนเบื่อแล้ว จึงอยากชวนท่านไปดื่มสุราด้วยกัน”“อ้อ ได้สิ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”เมื่อได้ยินคำว่าสุรา กวนเยวี่ยหลันก็ลอบเลียริมฝีปากของตนเองนานมากแล้วที่นางไม่ได้นั่งดื่มสุราอย่างจริง ๆ จัง ๆ เสียที วันนี้ถือเสียว่าเป็นวันดี ดังนั้นก็ดื่มให้มากหน่อยก็แล้วกันหญิงสาวก้าวเดินอย่างรวดเร็วจนขันทีแทบตามไม่ทัน ไม่นานก็มาถึงภัตตาคารกวนอินเสียที เมื่อสอบถามก็ได้ความว่าเซียวลู่เฟยและกวนเสี่ยวถิงกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองชั้นสอง นางจึงเดินขึ้นไปชั้นสอง เมื่อเข้ามาถึงในห้องแล้วนางก็ได้กลิ่นอาหารชั้นดีที่ลอยอบอวลอยู่เต็มห้องไปหมดแต่กลิ่นที่เตะจมูกของกวน