Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ฉีเสวียนเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็จ้องมองกวนเยวี่ยหลันปราดหนึ่ง แม้ในใจของนางอยากจะด่าทอตอบโต้กลับไปมากเพียงใด แต่เพราะหลายวันก่อนนางได้ถูกท่านพ่อกำชับมาว่าระยะนี้ตระกูลฉีอย่าได้ก่อเรื่องใดเพิ่มเติม ให้ทำตัวสงบเสงี่ยมเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นอาจส่งผลกระทบต่อท่านน้าที่อยู่ในวังหลวงได้ นางจึงจำต้องเก็บความคับแค้นนี้เอาไว้ในใจ“วิญญูชนย่อมไม่ลงไม้ลงมือกับคนด้อยปัญญา บังเอิญว่าบิดาข้าสอนมาดี เช่นนั้นขอตัวก่อน”กล่าวจบฉีเสวียนก็เดินจากไปทันที ซูหว่านและพรรคพวกของนางก็เดินตามฉีเสวียนไปอย่างรวดเร็ว กวนเยวี่ยหลันปรายตามองสตรีเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันมามองกวนเสี่ยวถิงแวบหนึ่ง และพบว่ายามนี้กวนเสี่ยวถิงดูเหมือนจะนิ่งงันไปชั่วขณะนางเดินเข้าไปหาน้องสาว ก่อนจะยกมือขึ้นมาตบไหล่ของกวนเสี่ยวถิงเบาๆ“อะไรกัน ทีกับข้าเจ้ากล้าพูดวาจาเหน็บแนมได้ไม่อายปาก แต่กับคนอื่นเจ้าไม่มีปากหรืออย่างไร แค่พวกนางยกเรื่องชาติกำเนิดของมารดาเจ้ามากดข่ม เจ้าก็ยอมแพ้แล้วหรือ ถิงถิง คนเราจะสูงหรือต่ำไม่ได้อยู่ที่ชาติกำเนิด แต่มันอยู่ที่จิตใจของเจ้าต่างหาก มารดาเจ้าก็ไม่ได้ผิด นางเลือกเกิดได้หรืออย่างไรเล่า แทนที่เจ้าจะเอาแ

ความสงสัยพาดผ่านดวงตาของกวนเยวี่ยหลันแวบหนึ่ง ฉีเสวียนเองก็คล้ายจะรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองตนเองอยู่ นางจึงหันกลับมาและสบสายตาเข้ากับกวนเยวี่ยหลันเข้าพอดี ทว่าฉีเสวียนกลับไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจ นางสบตากับกวนเยวี่ยหลันครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับไปสนทนากับซีหว่านต่อระหว่างนี้ยังคงไม่มีอาจารย์มาสอนหนังสือ เหล่าสตรีในห้องเรียนจึงพากันจับกลุ่มพูดคุยเรื่องต่างๆ กันไปเรื่อยเปื่อย ด้านกวนเสี่ยวถิงก็ไม่ได้สนใจฉีเสวียนเช่นเดียวกัน นางจำที่กวนเยวี่ยหลันเคยสอนเอาไว้ว่าต่อไปนี้ไม่ต้องไปสนใจคำพูดดูแคลนของผู้คนเหล่านี้อีกมู่หลิงหนึ่งในสหายของกวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิง ขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวทั้งสอง“ถิงถิง เยวี่ยหลัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าต่อไปนี้ฉีเสวียนจะมาเรียนกับพวกเราทุกวันแล้วนะ”กวนเยวี่ยหลันที่เพิ่งทิ้งกายลงนั่งพลันหันมามองหน้ามู่หลิง ก่อนจะถามกลับไปด้วยความสงสัย“เพราะเหตุใดเล่า ได้ยินว่าแต่ไหนแต่ไรบิดานางมักจะให้นางเรียนอยู่ที่จวน ไม่ชอบให้ไปวุ่นวายกับผู้ใดมิใช่หรือ?”“ตอนแรกก็เป็นเช่นนั้นแหละ แต่ไม่กี่วันก่อนข้าได้ยินท่านพ่อสนทนากับท่านแม่ ท่านพ่อของข้าเป็นถึงเสนาบดีกรมพระคลังย่อมรู้

กวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิงถูกพามาพักรักษาตัวที่ห้องรับรองของสำนักศึกษาหลีฟาน โชคดีที่พวกนางไม่ได้รับบาดเจ็บจนถึงภายใน มีเพียงร่องรอยขีดข่วนและรอยถลอกตามเนื้อตัวและฝ่ามือเพียงเท่านั้นเซียวอวี้ฉีมองดูมือของกวนเยวี่ยหลันที่ถูกพันผ้าเอาไว้ทั้งสองข้างด้วยแววตาที่ไหววูบครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาเห็นแล้วว่าตอนที่นางช่วยน้องสาวของตน มือได้ไถลไปตามดินจนถูกหินบาดชุ่มไปด้วยเลือด แล้วนางยังใช้สองมือไปบีบคอซีหว่านจนมือช้ำหนักกว่าเดิมอีก ช่างดื้อรั้นโดยแท้ส่วนซีหว่านก็ถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาไปแล้ว คาดว่าบิดาของนางคงลงโทษนางอย่างหนักที่ก่อเรื่องน่าอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้กวนเยวี่ยหลันหมดสติไปราวครึ่งชั่วยามก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนหน้านี้ตอนบีบคอซีหว่านนางใช้แรงไปมากจึงหมดกำลังและหมดสติไป เมื่อได้สติกลับมานางก็รีบลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ทำเอามู่หลิงและเหล่าสหายถึงกับตกใจไม่น้อย“เยวี่ยหลัน เจ้าอย่าลุกนั่งส่งเดชสิ เจ้าเพิ่งได้รับบาดเจ็บมานะ”“ถิงถิงน้องสาวของข้าเล่า!?”“เจ้าใจเย็นก่อน ถิงถิงนางปลอดภัยดี ยามนี้องค์รัชทายาทกำลังดูแลนางอยู่ เจ้าไม่ต้องกังวล”มู่หลิงพูดพลางยื่นมือของตนมาตบแผ่นหลังข

ภาพความทรงจำในชาติก่อนหวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง ตอนแรกที่นางตัดสินใจเข้าหาเขานั้น นางยังไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกเหนือจากต้องการให้เขาช่วยแก้แค้นเซียวลู่เฟยแทนนางก็เท่านั้น แต่เพราะเซียวฉงจวินเป็นบุรุษเจ้าเล่ห์ เขารู้จักวิธีเอาอกเอาใจสตรี และยังรู้จักวิธีปรนเปรอสตรีให้หลงติดกับในเสน่ห์ของเขา ทำให้นานวันเข้านางก็เริ่มเปิดใจและชอบพอในตัวเขามากขึ้นแต่นางกลับไม่เคยรู้เลยว่า เบื้องหน้ารอยยิ้มที่แสนอ่อนหวานของเซียวฉงจวินจะอาบยาพิษร้ายแรงเอาไว้แต่ถึงแม้ว่าเขาจะร้ายกาจสักเพียงใด สุดท้ายชาติที่แล้วเขาก็ต้องตกตายด้วยน้ำมือของเซียวอวี้ฉีอยู่ดี!ความรู้สึกยามที่ได้พบกับเซียวฉงจวินอีกครั้งนั้น กวนเยวี่ยหลันรู้สึกเฉยเมยอย่างยิ่ง ไม่ได้มีความรู้สึกหวาดกลัว ไม่มีความรู้สึกชอบพอหลงเหลืออยู่ในจิตใจเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความรังเกียจขยะแขยงผุดขึ้นมา แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกต้องนัก ใครใช้ให้นางเดินเข้ากองไฟนี้เองเล่า หากจะโทษก็ต้องโทษความโง่เขลาของนางด้วยส่วนหนึ่ง“ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ”บรรดาชาวบ้านเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือใครต่างรีบพากันคุกเข่าทำความเคารพเซียวฉงจวินอย่างนอบน้อม เซียวฉงจวินยิ้มอย่างมีเมตต

ทุกคนในตำหนักต่างเฝ้ารอฟังคำตอบของนางอย่างใจจดจ่อ แต่ละคนมีความคิดที่แตกต่างกันออกไป แม้แต่เซียวอวี้ฉีก็ยังอยากจะรู้ว่าสิ่งที่กวนเยวี่ยหลันจะขอคือสิ่งใด“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันและน้องสาวไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรเลย ของมีค่า ผ้าไหมแพรพรรณล้วนไม่ต้องการเพคะ หม่อมฉันขอยกความดีความชอบนี้ให้กับราษฎรที่ตกทุกข์ได้ยาก ทุกๆ ปีแคว้นต่งของเรามักจะมีผู้คนอดอยากจำนวนไม่น้อย อีกทั้งยังมีผู้คนพลัดถิ่นตกยากเป็นจำนวนมาก ยามนี้ใกล้จะเข้าสู่ช่วงงานเทศกาลโคมไฟแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอให้ทรงจัดตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหารให้คนทุกข์ยาก เพื่อให้พวกเขาได้มีความสุขบรรเทาความหิวโหย แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม จะได้หรือไม่เพคะ เช่นนี้จะได้เป็นการสร้างบุญกุศลให้กับเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ ผลบุญจะได้คุ้มครองราชวงศ์ให้มั่นคงสืบไป”ทันทีที่นางเอ่ยจบ บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบงันขึ้นมาทันที เซียวลู่เฟยแปลกใจมาก ส่วนเซียวอวี้ฉีนั้นก็ไม่คาดคิดว่านางจะตอบเช่นนี้ ด้านฉีกุ้ยเฟยและเซียวฉงจวินนั้นก็เพียงแสร้งยิ้มออกมาไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอยู่ๆ หลงตี้ก็ตบมือเสียงดังพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“คุณหนูใหญ่กวน นอกจากเจ้าจะหน้าตางดงามแล้ว ยังฉล