Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

กวนเยวี่ยหลันรู้สึกว่าชื่อรองของนางช่างฟังดูไพเราะยิ่งนัก ไม่รู้ว่าท่านพ่อใช้ความพยายามในการขบคิดเช่นนี้มากเท่าใดจึงสามารถตั้งออกมาได้อย่างเพราะพริ้งเช่นนี้นางส่งยิ้มให้แม่ทัพใหญ่กวนเผิงและนางซู ก่อนจะคุกเข่าลงและทำความเคารพอย่างอ่อนน้อม แม่ทัพใหญ่กวนเผิงและนางซูดวงตาแดงก่ำ ราวกับได้ยกทุกอย่างออกจากอก ยามนี้กวนเยวี่ยหลันเติบโตแล้ว ต่อไปพวกเขาก็วางใจลงได้เสียที สองสามีภรรยาช่วยกันประคองกวนเยวี่ยหลันให้ลุกขึ้นและยืนส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยนเมื่อเสร็จสิ้นการปักปิ่นทั้งสามครั้งแล้ว ต่อไปจะเป็นการกินเลี้ยงฉลองกันในงานเลี้ยง ก่อนหน้านี้แม่ทัพใหญ่กวนเผิงได้สั่งให้คนเตรียมอาหารและสุรารสเลิศเอาไว้รับรองแขกเหรื่อเรียบร้อยแล้ว กวนเสี่ยวถิงที่นั่งอยู่กับกลุ่มของมู่หลิงและสหายของตน ยกมือขึ้นกวักเรียกกวนเยวี่ยหลันให้มานั่งดื่มกินด้วยกัน กวนเยวี่ยหลันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินลงจากแท่นพิธีเพื่อไปหาผู้เป็นน้องสาวและเหล่าสหายเซียวฉงจวินที่เห็นเช่นนั้นก็รีบส่งสายตาให้กับคนของตนเองทันที ก่อนหน้านี้เขาได้ให้คนของเขาลอบแฝงตัวเป็นคนงานเข้ามาในงานปักปิ่นวันนี้ ก่อนถึงวันจัดงานปักปิ่นเพียงสองวันจวนตระกูลก

ด้านอาเฟินที่ถูกราชครูฉีไล่ออกมาอย่างไร้ความเมตตาก็เดินกลับมายังจวนตระกูลฉีด้วยท่าทางราวกับคนไร้วิญญาณ เมื่อมาถึงก็พบเข้ากับมารดาของเขาที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาแท้จริงแล้วนามของเขาคือฉีเฟิน เป็นบุตรชายคนโตของราชครูฉี แต่เกิดจากสาวใช้ผู้หนึ่งเท่านั้น ฮูหยินใหญ่รังเกียจเขาและมารดาของเขามาก แม้แต่ราชครูฉีเองก็เช่นเดียวกัน บิดาผู้นี้ไม่เคยยอมรับเขาเป็นบุตรที่แท้จริง แต่กลับทะนุถนอมฉีเสวียนบุตรสาวคนเล็กราวกับไข่มุกในฝ่ามือ ทุกสิ่งล้วนทำเพื่อนางทั้งสิ้น เดิมทีฮูหยินใหญ่ควรรับเขาไปเลี้ยงเป็นบุตร แต่ราชครูฉีกลับแปลกยิ่งนัก เขาไม่ยอมรับบุตรที่เกิดจากมารดาต่ำต้อยที่เป็นเพียงสาวใช้ ฮูหยินใหญ่เองก็กลัวว่าเขาจะมาแย่งสมบัติของนางและบุตรสาวไป จึงจัดการวางยาพิษมารดาของเขาและเอาชีวิตมารดามาข่มขู่เพื่อให้เขายอมจำนน ทุกสิบห้าวันจะมีคนนำยาถอนพิษมามอบให้ท่านแม่ หากเขาไม่ยอมทำตามคำสั่ง ท่านแม่ก็จะไม่ได้รับยาถอนพิษชายหนุ่มเป็นคนมีฝีมือเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ จึงกลายเป็นมือขวาที่ราชครูฉีเก็บเอาไว้ใช้งาน เทียบกันแล้วราชครูฉียังรักเซียวฉงจวินม

เมื่อกลับมาถึงจวนราชครูฉีก็เอาแต่เก็บตัวเงียบ เขารู้สึกหมดอาลัยตายอยากในชีวิต เขาไม่คิดเลยว่าน้องสาวที่เขารักนักหนาและหลานชายที่เขาเอ็นดูอย่างสุดหัวใจ สุดท้ายแล้วยามที่มีภัยเกิดขึ้นกลับไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาเลยแม้แต่น้อย ชายวัยกลางคนถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก เพราะเป็นห่วงบุตรสาวยามนี้ฮูหยินของเขาจึงเกิดล้มป่วยหนัก หลังจากทราบว่าไม่อาจหาหนทางช่วยเหลือฉีเสวียนได้แล้วก็ทำให้นางถึงกับลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ ซ้ำยังดูแก่ชราลงไปอีกหลายสิบปีส่วนเขาเองก็เช่นเดียวกัน ราชครูฉีเพ่งมองตนเองผ่านทางคันฉ่องทองเหลืองแล้วจึงพบว่ายามนี้เส้นผมของเขาดูเหมือนจะขาวโพลนมากกว่ายามปกติเสียอีก ช่างน่าเวทนายิ่งนักอยู่ๆ เขาก็หวนคิดถึงฉีเฟินขึ้นมา ฉีเฟินบุตรชายคนโตของเขา บุตรชายที่เขาไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง อีกทั้งยังด่าทอ ตบตี และใช้ให้ไปทำงานเป็นมือเป็นเท้าแทนเขามานานตลอดหลายสิบปี แต่ฉีเฟินกลับไม่เคยปริปากบ่นเลยแม้แต่คำเดียว ไม่เพียงเท่านั้นยังรับใช้เขาด้วยความภักดีมาโดยตลอด เป็นเขาเองที่คิดผิดรักใคร่หลานชายมากกว่าบุตรชายของตนแต่ถึงอย่างนั้น หากจะให้เขาแสดงบทพ่อลูกที่รักใคร่กันเสียเต็มประดา เขาก็คงไม่อาจ

กวนเยวี่ยหลันอยู่สนทนากับเซียวอวี้ฉีต่อจนถึงยามบ่าย ก่อนจะขอตัวกลับ เพราะยามนี้นางคือว่าที่พระชายาของเขาแล้ว การเข้าออกจวนของเขาก็ไม่นับว่าผิดอะไร อีกทั้งเหล่าบ่าวไพร่ก็เริ่มที่จะคุ้นเคยกับนางมากขึ้นแล้วด้วยพ่อบ้านเฉินที่เห็นว่ากวนเยวี่ยหลันออกมาจากห้องนอนของเซียวอวี้ฉีก็รีบเดินเข้ามาหานางทันที“พระชายาจะเสด็จกลับแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”กวนเยวี่ยหลันหันมองพ่อบ้านเฉินครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับเขา“ใช่แล้ว ไว้ข้าจะมาใหม่ พ่อบ้านเฉิน ท่านต้องกำชับให้เขาดื่มยาให้ตรงเวลา เข้าใจหรือไม่ เอาล่ะ ไม่ต้องไปส่งข้า ข้ากลับเองได้ ท่านไปดูแลเจ้านายของท่านเถอะ”“พ่ะย่ะค่ะ”พ่อบ้านเฉินตอบรับอย่างนอบน้อมพลางมองตามกวนเยวี่ยหลันที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ และยิ้มออกมา พระชายาผู้นี้เดิมทีเขานึกว่าจะต้องรับมือยากอยู่บ้าง แต่ใครจะคาดคิดว่านางจะไม่เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย นางกินง่ายอยู่ง่าย ไม่เคยด่าทอหรือชี้นิ้วสั่งเหล่าบ่าวไพร่ อีกทั้งยังเข้ากับทุกคนในเรือนได้เป็นอย่างดี ท่านอ๋องได้แต่งกับพระชายาเช่นนี้ เขาก็พอจะวางใจลงไปได้มากกวนเยวี่ยหลันเดินมาถึงรถม้าของตนเองก็หาวออกมาเล็กน้อย เมื่อเช้าเพราะต้องตื่นขึ้นมาต้มน้

ด้านกวนเยวี่ยหลันก็เดินจากมาด้วยความรู้สึกสงสัยในใจเป็นอย่างยิ่ง เรื่องราวทุกอย่างตีกันในหัวของนางไปหมดในทุกๆ เรื่องราวยามนี้จวนตระกูลฉีนั้นได้สูญเสียฉีเสวียนบุตรสาวอันเป็นที่รักไปแล้ว นางได้รับผลกรรมต้องตายอยู่ในคุกหลวง ได้ยินว่าเรื่องนี้สร้างความปวดใจให้กับราชครูฉีไม่น้อยเลย แต่ที่เหนือความคาดหมายของนางอยู่มากนั้นก็คือการที่อาเฟินแท้จริงแล้วคือบุตรชายคนโตของราชครูฉี บุตรชายที่ราชครูฉีบอกว่าเพิ่งรับตัวกลับเข้ามาในเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้เพราะเขามีดวงชะตาไม่ดี จึงต้องไปอยู่ที่วัดและปิดบังชื่อแซ่ของตนกวนเยวี่ยหลันไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดฉีเฟินจึงต้องหลอกลวงนางด้วย เหตุใดต้องปิดบังสถานะของตนเองด้วยหญิงสาวเดินเหม่อลอยมาจนถึงตรอกแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างไร้ผู้คน นางรู้สึกว่าตนเองแท้จริงแล้วก็มีความโง่เขลาอยู่ไม่น้อยเลย ถึงขนาดที่ว่าเคยตายมาแล้วชาติหนึ่งแต่ก็ยังมองคนบางคนได้ไม่ขาด และที่น่าแปลกใจก็คือชาติแล้วนางไม่เคยพบเจอกับฉีเฟินเลย แต่ชาตินี้กลับได้พบกันเสียอย่างนั้นในขณะที่นางกำลังจะก้าวเดินต่อไป กลับมีมือของใครบางคนมาคว้าแขนของนางเอาไว้เสียก่อน กวนเยวี่ยหลันไม่ทันตั้งตัวจึงถูกดึงเข้าไป