ด้านฉีเฟินเมื่อกลับมาถึงจวนตระกูลฉีแล้วเขาก็โมโหอย่างหนัก อีกทั้งยังเอาโทสะไปลงกับบ่าวไพร่หลายคน เหล่าบ่าวไพร่ยามนี้ไม่กล้าแม้แต่จะหาเรื่องเขา เพราะเขาคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลฉี ต่อให้ราชครูฉีไม่ชอบหน้าเขามากเพียงใด ก็ย่อมไม่อาจลงมือกับเขาได้ มิเช่นนั้นตระกูลฉีคงจะไร้ซึ่งผู้สืบทอดทายาทเป็นแน่แท้ฉีเฟินเมื่อได้ระบายโทสะจนพอใจแล้ว อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวก็เริ่มทุเลาเบาบางลงไปได้มาก เขาเม้มริมฝีปากแน่นในใจเกลียดชังเซียวอวี้ฉีเหลือจะกล่าว ยิ่งได้มองเห็นกวนเยวี่ยหลันใช้สายตาห่างเหินจ้องมองตอบเขามาเช่นนั้น ในใจของเขาก็ยิ่งร้อนรนราวกับไฟเผาเขาไม่คิดเลยว่าตนเองจะหลงรักสตรีผู้หนึ่งได้มากมายถึงเพียงนี้ยามนี้ราชครูฉีกำลังเข้าวังมาสนทนากับฉีกุ้ยเฟยเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา ดูเหมือนการตายของฉีเสวียนบุตรสาวของเขาจะไม่ได้ก่อคลื่นลมใดๆ ให้กับนางเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยามนี้เซียวฉงจวินก็ออกมาจากการกักตนสำนึกผิดในตำหนักแล้ว และเขายังทำตัวดีขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ระยะนี้หลงตี้จึงไม่ได้เอ่ยวาจาตำหนิตักเตือนอะไรเขาอีก“พี่ใหญ่ ข้าดีใจที่เห็นท่านปล่อยวางจากความโศกเศร้าได้แล้ว ฉีเสวียนไปดีแล้ว ข้าเองก็เสีย
Dernière mise à jour : 2026-08-18 Read More