Alle Kapitel von ย้อนเวลาเปลี่ยนชะตารักฉบับนางร้าย: Kapitel 1 – Kapitel 10

แคว้นต่ง จวนตระกูลกวน“เยวี่ยหลัน ข้าไม่ได้รักเจ้า ข้ารักถิงถิงน้องสาวของเจ้า เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ เจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทของข้าเลยแม้แต่น้อย นิสัยป่าเถื่อน เอาแต่ใจ และไม่เห็นหัวใครเช่นเจ้า ข้าคงไม่อาจร่วมเรียงเคียงหมอนกับเจ้าได้ เจ้าตัดใจเสียเถอะ โปรดถอยไปอย่าได้ขัดขวางงานแต่งงานของพวกเราสองคน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นสหายในวัยเยาว์แต่เก่าก่อน!”เซียวลู่เฟย องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต่งเอ่ยกับ กวนเยวี่ยหลันด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เพราะยามนี้นางกำลังขวางทางไม่ยอมให้เขาพากวนเสี่ยวถิง ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว อีกทั้งนางยังกรีดร้องด่าทอกวนเสี่ยวถิงโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองมาเลยแม้แต่น้อยกวนเยวี่ยหลันกำมือแน่น แววตาคู่สวยจ้องมองน้องสาวที่สวมชุดแต่งงานอย่างหรูหราสมฐานะพระชายาด้วยความอาฆาตมาดร้าย นังสารเลวนี่มันมีดีอันใดกันจึงมัดใจเซียวลู่เฟยชายหนุ่มที่นางหลงรักมาตั้งแต่เด็กเอาไว้ได้ ทั้งที่นางและเซียวลู่เฟยรู้จักคุ้นเคยกันมานาน เขาเองก็รู้ว่านางคิดเช่นไรกับเขา แต่เขากลับไม่ไยดีนางซ้ำยังไปเลือกกวนเสี่ยวถิงน้องสาวต่างมารดาของนางมาแต่งงานเป็นพระชายาองค์ชายรั

เสียงร้องตะโกนของอาจูทำเอาคนในจวนตระกูลกวนแตกตื่นเป็นอย่างมาก นางซูที่กำลังนั่งอยู่ในเรือนใหญ่พร้อมกับแม่ทัพใหญ่กวนเผิงและกวนเสี่ยวถิงต่างหันมามองหน้ากันอย่างงุงงง“นั่นมันเสียงอาจู สาวใช้คนสนิทของเยวี่ยเอ๋อร์มิใช่หรือ เหตุใดนางจึงส่งเสียงเอะอะโวยวายเสียงดังเช่นนั้นเล่า?”นางซูหันมาเอ่ยถามสามีของตนด้วยความสงสัย กวนเสี่ยวถิงที่นั่งอยู่ข้างมารดาจึงถือวิสาสะตอบด้วยความหงุดหงิด“จะอะไรได้อีกเล่า เจ้านายของนางก็คงสั่งให้นางมาหาเรื่องก่อกวนอีกนั่นแหละ ท่านแม่ยังไม่ชินอีกหรือ”นางซูเมื่อได้ยินก็ยื่นมือมาบิดแขนบุตรสาวของตน กวนเสี่ยวถิงสะดุ้งโหยงพลางร้องโอดครวญออกมา“ท่านแม่ ท่านหยิกข้าทำไม แท้จริงแล้วข้าหรือพี่หญิงกันแน่ที่เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่าน”“หุบปาก! ข้าเคยสอนเจ้าอย่างไรไม่จำหรือ?”“จำได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่นะท่านแม่ นางร้ายกาจกับท่านขนาดนั้น ท่านยังจะเอ็นดูนางไปทำไมกัน?”“ถิงถิง!”“ไม่พูดแล้วเจ้าค่ะ”กวนเสี่ยวถิงก้มหน้าลงและไม่ปริปากออกมาอีก แม้ในใจจะโกรธแค้นพี่สาวต่ำช้าผู้นั้นมากเพียงใด แต่จิตใต้สำนึกของนางก็ไม่เคยเกลียดชังกวนเยวี่ยหลันอย่างแท้จริงได้เลยสักครั้ง นางรู้ว่าตนเองมีมารดาที

เมื่อออกมาจากจวนแล้ว กวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิงก็นั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษาหลีฟานอย่างรวดเร็ว สำนักศึกษาแห่งนี้เป็นสำนักศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ผู้ที่ก่อตั้งสำนักศึกษาหลีฟานคือหลงตี้พระองค์ก่อน ที่พระองค์ทรงทำเช่นนี้เพราะอยากให้คนในแคว้นได้ร่ำเรียนอ่านเขียนเหมือนกัน ภายในสำนักศึกษานั้นจะแบ่งเป็นสองเรือนใหญ่ เรือนหลังแรกสำหรับคุณหนูชนชั้นสูง ส่วนเรือนแห่งที่สองสำหรับคุณหนูบุตรอนุและบุตรสาวพ่อค้าวานิชรวมไปถึงบุตรของชาวบ้านทั่วไป พื้นที่ของสำนึกศึกษายังกว้างขวางและมีหลายหมู่ รอบๆ สำนักศึกษาปลูกต้นไม้และดอกไม้เอาไว้มากมาย ทำให้บรรยากาศดูร่มรื่นไม่น้อยนอกจากนี้สำนักศึกษาหลีฟานยังแบ่งเป็นสำนักศึกษาของบุรุษอีกด้วย คนในแคว้นจึงพากันเรียกขานว่าหลีฟานสตรีและหลีฟานบุรุษ สำนักศึกษาทั้งสองแห่งอยู่ใกล้กันมาก อีกทั้งยังเคยมีศิษย์จากทั้งสองสำนักได้แต่งงานกันมาหลายคู่แล้วกวนเยวี่ยหลันหวนคิดถึงชาติที่แล้ว เพราะนางมีหน้าตางดงามจึงโดดเด่นสะดุดตาในหมู่บุรุษ แต่เพราะนิสัยนางบัดซบเกินไป ซ้ำยังมักใหญ่ใฝ่สูงมองพวกเขาต่ำต้อยเกินไปไม่คู่ควรกับนาง และนางยังมองว่าตนเองสูงศักดิ์กว่าพวกเขา นานวันเข้

กวนเยวี่ยหลันได้ฟังที่เซียวอวี้ฉีเอ่ยวาจาเหน็บแนมก็อึ้งงันเหมือนมีอะไรติดคอพูดไม่ออกขึ้นมาชั่วขณะ นางถอนหายใจออกมาหนักๆ ในเมื่อไม่อาจหนีได้เช่นนั้นก็ลองดูสักตั้งเถอะเซียวอวี้ฉีนั่งหลังตรงอย่างสง่างาม พลางปรายตามองดูเด็กสาวที่นั่งคัดอักษรอย่างตั้งอกตั้งใจปราดหนึ่ง บางครั้งที่นางเขียนผิดไม้เรียวในมือของเขาก็จะฟาดลงมาที่มือของนางทันที บางทีนางเผลอนั่งชันเข่า เขาก็จะใช้ไม้ฟาดเข่านางเป็นระยะเดิมทีเขาคิดว่ากวนเยวี่ยหลันจะต้องทนไม่ไหว แต่กลับผิดคาด นางกลับตั้งใจคัดอักษรมากยิ่งขึ้น แม้ลายมือจะยังไม่ดีเท่าใดแต่ก็นับว่ามีการพัฒนาขึ้น และเขาเองก็มองออกว่านางกำลังอดทนอดกลั้นมากเพียงใด“เอาล่ะ ดีมากใช้ได้เลย วันนี้พอแค่นี้ก่อน เจ้ากลับไปเถอะ”กวนเยวี่ยหลันตอบรับคำเสียงเบาพลางส่งยิ้มให้เขา แต่พอเดินออกมาจนพ้นสายตา นางก็ก่นด่าเขาในใจไม่หยุดบัดซบเอ๊ย เซียวอวี้ฉีคนสารเลว ชาตินี้เราเป็นศัตรูกัน!กวนเสี่ยวถิงที่ยืนรอพี่สาวอย่างกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นว่ากวนเยวี่ยหลันออกมาแล้วนางก็โล่งใจ สภาพของพี่สาวเหมือนคนเพิ่งถูกทารุณกรรมมาหมาดๆ ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย มือก็แดง อีกทั้งยังเดินโซเซไปมาเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง

เมื่อได้เห็นว่าคนตรงหน้าคือผู้ใด บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนไปในทันที ราวกับมีแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจิตใจของกวนเยวี่ยหลันเอาไว้เหตุใดคนที่เจ็บจึงกลายเป็นเซียวลู่เฟยไม่ใช่เซียวอวี้ฉีเล่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!กวนเยวี่ยหลันยังไม่ทันได้คิดสิ่งใดให้มากความก็พบว่ามีนักฆ่าชุดดำโผทะยานเข้ามาในสุสานบรรพชนของนางร่วมหลายสิบคน ดูเหมือนว่าเป้าหมายของมันคือการสังหารเซียวลู่เฟยอย่างแน่นอน กวนเยวี่ยหลันใจเต้นตึกตัก นางซูก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด“ถิงถิง พาแม่เจ้ากับลู่เฟยเข้าไปหลบด้านในก่อน เร็วเข้า”“พี่หญิง!”“รีบไปสิ!”นางหันมาตวาดใส่น้องสาวจนกวนเสี่ยวถิงสะดุ้งโหยง นางรีบวิ่งเข้าไปประคองเซียวลู่เฟยให้เข้ามาหลบด้านในทันที ตอนนี้นักฆ่ากำลังล้อมพวกนางเอาไว้ แต่เพราะท่านพ่อส่งทหารมาคอยคุ้มกันพวกนางก่อนหน้านี้แล้ว ทำให้พวกมันไม่สามารถเข้าถึงตัวของพวกนางได้ เพราะมีเหล่าทหารคอยปกป้องเอาไว้“ส่งตัวเขามา แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”หนึ่งในนักฆ่าตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา กวนเยวี่ยหลันส่งเสียงเหอะออกมา นางไม่โง่อยู่แล้ว หากนางตัดสินใจส่งตัวเซียวลู่เฟยไปให้คนชั่วพวกนั้น เขาจะต้องไม่รอดอย่างแน่นอนและหลงตี้